Ένωση Ασφαλιστών Βορείου Ελλάδος Ε.Α.Β.Ε www.eave.gr - Ιστορία του Θεσμού

Διεύθυνση

Ν. Κουντουριώτου 19
Τ.Κ. 546 25 - Θεσσαλονίκη
Τηλ.: 2310/533127
Fax: 2310/541228
e-mail:Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
web: www.eave.gr

Ιστορία του Θεσμού των Ασφαλίσεων

Αν ο Ηρόδοτος είναι ο πατέρας της Ιστορίας, τότε και αντίστοιχα πατέρας του οικονομικοκοινωνικού Θεσμού των Ασφαλίσεων είναι ο Αριστοτέλης, που πρώτος συνέλαβε και δίδαξε την Ιδέα στην δόση και λήψη στις ιδιωτικές συναλλαγές, δια Μεθόδου, όπως την ονόμασε, με θεωρία και τεχνική εφαρμογή τής, δια των καταλυτικών εννοιών της πανανθρώπινης και θεϊκής λέξεως, «πρέπει» στις δεδομένες διαστάσεις του: όταν πρέπει, όσο πρέπει, όπως πρέπει και όσο πρέπει.
Τις αριστοτελικές ιδέες και διδασκαλίες αυτές υλοποίησαν οι Μαθητές του και μετέπειτα εκπολιτιστές τού τότε γνωστού κόσμου Μακεδόνες Στρατηγοί τού Μεγ. Αλεξάνδρου στην Βαβυλώνα το έτος 324 π.Χ., ιδρύσαντες την πρώτη στον κόσμο ασφαλιστική επιχείρηση, με σκοπό την αναπλήρωση με χρήμα των άδειων κρατικών ταμείων της απέραντης Ελληνομακεδονικής Αυτοκρατορίας στην Ασία, που είχε κατακλέψει ο τότε θησαυροφύλακας και έμπιστος του Μεγ. Αλεξάνδρου, φίλος και συμμαθητής του, Άρπαλος του Μαχαίτα, όταν οι Μακεδόνες είχαν προωθηθεί προς τις Ινδίες και οι Αθηναίοι του Δημοσθένη είχαν στείλει στον τρυφηλό Άρπαλο τις καλύτερες εταίρες, που τον σαγήνευσαν και τον έπεισαν ότι με τους θησαυρούς των Μήδων και Περσών θα ζούσε στην Αθήνα ως νέος Κροίσος.
Με έξι (6) καράβια αμύθητων θησαυρών, φρουρά και τις σαγηνεύτριές του, έφθασε ο Άρπαλος στον κόλπο της Μουνυχίας, τότε λιμάνι της Αθήνας και τώρα, για τους λόγους που ακολουθούν, όχι απλώς διαγραμμένης και αφελληνισμένης της ονομασίας του λιμένα αυτού, αλλά προτιμητέας της ονομασίας του ως… Τουρκολίμανο(!), με ό,τι και όσα υποδηλώνει!
Από τον Ρήτορα Δείναρχο και την αδίδακτη δίκη, σε ελάχιστους γνωστή ως δίκη των Αρπαλείων Χρημάτων, πληροφορούμαστε ότι πρώτος «έβαλε χέρι και λαδώθηκε» από τον κλεμμένο θησαυρό αυτόν ο διδασκόμενος Δημοσθένης, που καταδικάσθηκε και, εξορισμένος, τελικά αυτοκτόνησε λίγο πριν συλληφθεί από τον διώκτη του Αντίπατρο της Μακεδονίας, ενώ ήδη είχαν κοπεί γλώσσες και χέρια πολλών ομοϊδεατών της αντιμακεδονικής του παράταξης, χωρίς όμως και πάλι να τιμωρηθούν ή να διωχθούν και οι εκ των Σπαρτιατών, ως «συγγενείς και Δωριείς», που και αυτοί «έβαλαν χέρι» στον θησαυρό, με κάκιστη τύχη και στον φυσικό αυτουργό, αλλά εξαπατημένο, Άρπαλο, της μεγάλης και ευγενούς οικογένειας των Μαχαίτα της Άνω Μακεδονίας.
Δύο είναι τα καταλυτικά, αλλά αποκρυβόμενα, διδάγματα από τα παραπάνω ιστορικά γεγονότα, που θα έπρεπε να διδάσκονται παγκοσμίως και επίμονα πανελληνίως.
Το πρώτο είναι η δυστυχία και καταστροφή, που έφεραν οι αμύθητοι θησαυροί αυτοί σε κάθε χώρα που αυτή τους κατείχε. Αυτό βεβαιώνεται από την τύχη των Μήδων και Περσών, αλλά και των Ελλήνων. Και αυτοί οι θησαυροί έφεραν, στην μέχρι τότε ένδοξη Ελλάδα, δυστυχία και καταστροφή από την έλξη και εισβολή κάθε είδους κακοποιού στοιχείου από Δύση και Ανατολή, Βορρά και Νότο, για την αρπαγή κρατικού θησαυρού, που από τότε και μέχρι σήμερα και για πάνω από 2.500 χρόνια, Δημοκόποι και Διαχειριστές, Εισβολείς και Άρπαγοι, δεν έπαυσαν ποτέ να καταληστεύουν την Ελλάδα, υπό σύμπραξη και ανοχή Ελλήνων παραπλανημένων ή παρα-πληρωμένων.
Το δεύτερο και ουσιαστικότερο, για την αποφυγή της δυστυχίας που φέρνει ο μεγάλος πλούτος, είναι η απόκρυψη, απαγόρευση και μη διδαχή των πανανθρώπινων σκέψεων και ιδεών μίας σειράς διαχρονικής Αξίας ελληνικού πνεύματος Φιλοσόφων και ιδιαίτερα από τον Ησίοδο του όγδοου π.Χ. αιώνα, ο οποίος δίδαξε την απλή μέθοδο της εξ-ασφάλισης με συχνή αποταμίευση αγαθών για την αντιμετώπιση απρόβλεπτων οικονομικών αναγκών και δυσκολιών, από την οποία μέθοδο γεννήθηκε ο αδίδακτος επίσης «Θεσμός της Εγγύης» (ίδε διαδίκτυο) σε κάθε αρχαιοελληνική πόλη-κράτος, μέχρι του νεοτέρου αυτών Μενάνδρου του 300 π.Χ., ο οποίος δίδαξε ότι, μετά την σπατάλη, ακολουθεί η έλλειψη, που φέρνει την εξασθένιση και αυτή τον θάνατο, που αντιμετωπίζει σήμερα η εναπομείνασα Ελλάδα, αλλά αποκρύβεται, με χρήση κάθε είδους «εταίρας», ο θανάσιμος κίνδυνος αυτός από τους παραπλανημένους και ανύποπτους.



Αυτά γνώριζαν οι αρχαίοι Έλληνες και με αυτά και άλλα ηθικά και πανανθρώπινα μπόρεσαν, επί σειρά πολλών αιώνων και χιλιετηρίδων, να είναι ένδοξοι και ικανοί, χωρίς να είναι και οι πλουσιότεροι, υλικά, στον κόσμο. Ο μύθος για τον Μίδα, αρχικά εδώ στις πλαγιές του Βερμίου της Μακεδονίας, που «ό,τι άγγιζε γινόταν χρυσός», με από τον ίδιο ζητηθείσα αμέσως μετά θεραπεία του, από τον θεό Διόνυσο, στον ποταμό Πακτωλό της Μ. Ασίας, όπου μετανάστευσε με τον γιο του Γοργία (ίδε Γόρδειος Δεσμός) και θεραπεύθηκε, αφήνοντας στον ποταμό αυτόν την χρυσοφόρα δύναμη, αυτά ακριβώς διδάσκει και αυτά ακριβώς αποκρύπτουν οι υπηρέτες των σύγχρονων Μήδων και κατάρα του κόσμου όλου. (Ίδε Ιλλουμινάτι και οικογένειες των «Ρό»).
Τις εξηγήσεις στα παραπάνω τις έδωσε ο Χίλων, που δίδαξε ότι πρέπει να ζούμε με τους νόμους της φύσης (τώρα και μετά από 2,5 χιλιάδες χρόνια το αντιλαμβάνονται αυτό στην Ιαπωνία πρώτα, που η φύση την τιμώρησε με αυτοκαταστροφή της, εξαιτίας του θανατηφόρου τεχνολογικού βιασμού της αδάμαστης φύσης και στα επόμενα χρόνια θα αντιληφθούν και όλοι οι άλλοι λαοί τις τραγικές συνέπειες για την ανθρωπότητα από τους «τεχνολογικούς» και χρυσοθηρικούς σκοπούς, των επί γης παραδόπιστων, οι οποίοι, ως ανελλήνιστοι, είναι και τα πλέον άγρια θηρία, δια των αρχέγονων άγριων ενστίκτων τους. Από αυτά, τα επί γης άγρια και απάνθρωπα ανθρωποειδή θηρία, η αρχαία Ελλάδα και ο ελληνισμός της ισοπεδώθηκαν και παραμένουν υπό συντριβή και ομηρία, ακριβώς για να μη διδάσκουν τις πανανθρώπινες αξίες και να μην εξημερεύουν τα άγρια και κτηνώδη ένστικτα των χρηματόδουλων.
Ο Αριστοτέλης απέδωσε και δίδαξε καλύτερα όλα τα παραπάνω, λέγων ότι η μωρία των ανθρώπων τους οδηγεί στα άκρα και έτσι άλλοι σπαταλούν όσα μπορούν, ως να πρόκειται να πεθάνουν την επόμενη στιγμή και άλλοι είναι τόσο πλεονέκτες και άρπαγες, ως να πρόκειται να ζήσουν αιώνια και αθάνατοι. Την αδύνατη αιωνιότητα και αθανασία προσπάθησαν να υποκαταστήσουν με την κάποτε διδαχθείσα εφεύρεση «ο βασιλεύς απέθανε, ζήτω ο βασιλεύς» και αφού η εφεύρεση απέθανε στις συνειδήσεις των εξαπατημένων, την αντικατέστησαν με τις απαίσιες πολυεθνικές επιχειρήσεις και τον Διεθνισμό των Πλανηταρχών, δηλαδή κάποιων οικογενειών-πανκυβερνητών (ίδε αυτές που αρχίζουν από «Ρό»), μέχρι νεότερων εξελίξεων και αφυπνίσεων επί των πραγμάτων και όχι ανύπαρκτων θεο-θαυμάτων, που εφευρίσκουν οι πλάνοι των λαών.
Για τους κατανοητούς λόγους αυτούς, δίδαξε ο Αριστοτέλης την Αρετή ως Μεσότητα, προς αποβολή των απάνθρωπων ενστίκτων και κακιών της Υπερβολής και Έλλειψης (άκρων) και την Μέθοδο στην λήψη και δόση των ιδιωτικών συναλλαγών, δια των εννοιών του πρέπει, που αυτή είναι η Βάση του Θεσμού, που αργότερα ονομάσθηκε Ιδιωτική και Κοινωνική Ασφάλιση, χωρίς όμως το βασικό της στοιχείο, που είναι η πανανθρώπινη έννοια του πρέπει, δηλαδή η Αρετή.
Έτσι και όταν ξαφνικά άδειασαν, από τον Άρπαλο, τα ταμεία της απέραντης τότε Ελληνομακεδονικής Αυτοκρατορίας και κλήθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο ο Αντιμένης να αντικαταστήσει ως «Ημιόλιος» τον κάκιστης τύχης προκάτοχό του, δεν δυσκολεύθηκε να γεμίσει τα άδεια κρατικά ταμεία με χρήμα, για την θωράκιση της Αυτοκρατορίας και την ευημερία των ίσων πολιτών, με δημιουργία «Μηχανής που έβγαζε χρήματα», κατά την Μέθοδο του Αριστοτέλη και των Διδασκάλων αυτού Πλάτωνα και Ξενοφώντα, αμφοτέρων Σωκρατικών.
Κατά τα «Π» της υποδοχής στην πρώτη μας σελίδα, επεξηγούμε πλήρως τις ύψιστες πνευματικά έννοιες της ελληνο-δημοσιονομικώς και αφελληνιστικώς πνιγμένης και εξαφανισμένης λέξεως «Ημιόλιος» και όχι κάποιας παραπλανητικής, ανόητης και δόλιας αναγραφής της ως «Ημιόδιος» (στα αρχαία ελληνικά κεφαλαία το γράμμα «Λ» εύκολα συγχέεται με το γράμμα «Δ», όπως θα αναφέρουμε και παρακάτω), που παρέσυρε και διακεκριμένους Καθηγητές Πανεπιστημίων.
Ημιόλιος, λοιπόν, κατά το Λεξικό Σουΐδα, είναι ο αριθμός «που έχει άλλου όλον και το ήμισύ του», όπως π.χ. ο αριθμός 3, που περιέχει τον αριθμό 2 συν το μισό του, που είναι το 1 ή ο αριθμός 6, που περιέχει τον αριθμό 4 συν το μισό αυτού.



Κατά το Λεξικό LIDDEL & SCOTT, Ημιολεία στην αρχαία Ελλάδα ήταν ο τόκος που αύξανε το κεφάλαιο κατά 50% (αυτά που μας «εφαρμόζουν» οι κάθε είδους «Τρόϊκες» και τα «Μνημόνια», πριν ακόμη γίνουμε νεοελληνικό κράτος και έτσι, μόνιμα και σταθερά, εκεί που μας χρωστούσαν και μάλιστα πάρα πολλά και ανεκτίμητα, μας παίρνουν μόνιμα και το όποιο βόδι μας).
Συνεπώς και αποδεδειγμένα, στα αρχαία ελληνικά Δημοσιονομικά, ο Ημιόλιος, που σήμερα είναι περίπου ο Υπουργός Οικονομικών, ήταν ο κρατικός Θησαυροφύλακας, που σκοπός και έργο του ήταν να αυξάνει και να μεγαλώνει κατά το ήμισυ αυτά που παραλάμβανε και υπήρχαν στο κρατικό Θησαυροφυλάκιο! Αν δεν υπήρχαν, τότε δουλειά του ήταν να τα δημιουργήσει, όπως έπραξε ο Αντιμένης.
Αντιλαμβάνεσθε τώρα ποιοι και γιατί έπνιξαν και εξαφάνισαν την λέξη, έννοια και σκοπό του Ημιόλειου και των Ημιολειών του, που αναφέρεται στα «Οικονομικά» του Αριστοτέλη ισχύοντα κατά το έτος 324 π.Χ., με υλοποίησή τους από τους Μακεδόνες στην απέραντη και πανίσχυρη τότε Ελληνομακεδονική Αυτοκρατορία του Μεγ. Αλεξάνδρου.
Δικές μας οι αποκαλύψεις και δικές σας οι κρίσεις και τα συμπεράσματα για την σημερινή μας εξαθλίωση.
Τις αποκαλύψεις περί της «Μηχανής Χρημάτων», που ήταν η πρώτη στον κόσμο ασφαλιστική επιχείρηση, τις δίδαξε ο διεθνώς βραβευθείς Ακαδημαϊκός και Καθηγητής Οικονομικών Ανδρέας Μ. Ανδρεάδης, Κερκυραίος την καταγωγή και εκ μητρός ανιψιός του Εμ. Ροΐδη.
Έκανε όμως ένα «μεγάλο λάθος» ο Έλληνας Καθηγητής Δημόσιας Οικονομίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Ακαδημαϊκός, Ιστορικός και Συγγραφεύς, στο δίτομο και μνημειώδες έργο του με τίτλο «Ιστορία της ελληνικής Δημόσιας Οικονομίας», που έγραψε στην Αθήνα από το έτος 1928 μέχρι το 1931 (πέθανε το έτος 1936), με υπότιτλο στον Α΄ τόμο «Από των Ομηρικών μέχρι των Ελληνομακεδονικών χρόνων» και στον Β΄ τόμο «Από των Ελληνομακεδονικών μέχρι και των Βυζαντινών χρόνων». (Επομένως, μέχρι την δεκαετία του 1930 διακεκριμένοι Επιστήμονες, Καθηγητές, Ακαδημαϊκοί και Συγγραφείς, διεθνώς βραβευμένοι από τις μεγαλύτερες Ακαδημίες Δυτικών χωρών, όπως ο Ανδρεάδης, γνώριζαν και έγραφαν περί ελληνομακεδονικών και όχι «ελληνιστικών» χρόνων. Νεότερη και μετέπειτα είναι η ανθελληνική Απάτη).
Αυτοί οι υπότιτλοι στοίχισαν στην πρόσφατη Ελλάδα την αμάθεια και την οικονομική καταστροφή, που ζούμε σήμερα, και στον ίδιο την μεθοδευμένη αφάνεια και άγνοια. Οι ελληνοσωτήριες έννοιες του Ημιόλιου είχαν κλαπεί και ιδιοποιηθεί, πολύ πριν από αυτόν, από την ληστρική «Νέα Τάξη Πραγμάτων», ακριβώς επειδή η «Παλαιά Τάξη» ήταν η ελληνομακεδονική και καμία άλλη. Σημειώστε και την αποκάλυψη αυτή, ως πρωτογραφόμενη από τις ιστοσελίδες μας.
Φανερές «αόρατες δυνάμεις» κράτησαν στο σκοτάδι όχι μόνον το έργο του Ανδρεάδη, αλλά κυρίως άγνωστους και αδίδακτους τους ιστορικούς, αληθείς και υπαρκτούς, ελληνομακεδονικούς χρόνους, διακριτέους δημοσιονομικώς από τους προηγηθέντες «κλασικούς χρόνους», αλλά και τους μετέπειτα «Βυζαντινούς», με γιγαντιαία Ιστορική Απάτη της υποκατάστασης των ελληνομακεδονικών χρόνων (338 π.Χ.-330 μ.Χ.) με τους και σήμερα, ξενο-ημιολικώς, λεγόμενους και γραφόμενους «ελληνιστικούς χρόνους»! Δηλαδή χαμένων οριστικά των κάποτε Ελλήνων και μετέπειτα, επί εξακόσια εξήντα οκτώ χρόνια, υπαρκτών μόνον «ελληνοειδών» (σαν Ελλήνων), από τους οποίους, οριστικά χαμένους και αυτούς και μέσω Βυζαντινών Ρωμαίων, δήθεν, κρατάει η… σκούφια μας!
Πλέον συγκεκριμένα, μας λέγουν και μας διδάσκουν οι υπηρέτες ξένων Ημιόλιων, υποδυόμενοι μάλιστα τους «μεταδότες γνώσεων», δια κρατικών Δανεικών εκ των ξένων Ημιολειών, ότι από μεν του έτους 338 π.Χ. (κατασυντριβή του αντιμακεδόνα Δημοσθένη και παρατάξεώς του στην Χαιρώνεια από τον Φίλιππο και Αλέξανδρο), παύσαμε οριστικά να είμαστε Έλληνες και γίναμε, ημι-φαλμεραϊκώς, μέχρι το έτος 323 π.Χ. (θάνατος Μ. Αλεξάνδρου) «μιξο-έλληνες» και μετέπειτα δε, μέχρι το έτος 330 μ.Χ. (ίδρυση Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους), είμασταν καθαρά φαλμεραϊκώς «Ελληνιστικοί», όπως ας πούμε οι σημερινοί… Εβραϊστικοί ή… Ισραηλιστικοί ή… Αιγυπτιοτιστικοί ή… Φραγκιστικοί, Κινεζιστικοί, Ινδιστικοί και οποιεσδήποτε άλλες κοινές απάτες ανθελληνικής προπαγάνδας, που μόνον στην Ελλάδα και για την εξαφάνισή της, συμβαίνει και διαπράττεται η «γλωσσιστική» αυτοδιάβρωσή της.


Αυτή η παγκόσμια κοινή απάτη εφευρέθηκε μόνον για τους Έλληνες και συντηρείται δολερώς μόνον από «Έλληνες» και Δημοσθενικούς, για να μην αναγνωρισθεί η Ιστορική Αλήθεια του Καθηγητή Ανδρεάδη, περί ελληνομακεδονικών χρόνων και άρα Ελληνομακεδόνων, που κατασυντρίβει αυτοδικαίως και αυτομάτως το ψεύδος και την απάτη του εκάστοτε προαγωγού και προστάτη τής, κατά καιρούς και εποχές, εκτός Ελλάδος και Ελλήνων, «ιερόδουλης», πλαστογραφημένης και βιαζόμενης «Μακεδονίας και… Μακεδόνων»!! Σημειώστε και κρατήστε και αυτές τις πρωτογραφόμενες αποκαλύψεις μας.
Έτσι, δι΄ αυτών και εξ αυτών των εθνικομεταμορφώσεών μας, είναι κατανοητό ότι μόνον για εσωτερική αποπλάνησή μας μπορούμε να λεγόμαστε Έλληνες και η χώρα μας Ελλάδα. Εξωτερικώς και διεθνώς, δηλώνουμε ότι είμαστε, εκ παρθενογαμίας και ενύπνιας εμπνεύσεως, βάρβαροι «Γκρ»» ή παρομοίων (το ανατολικού τύπου «Γιουνάν» είναι προσεγγιστικότερο), απαγορευμένου ουσία το δυτικού τύπου Hellenic και Hellas. Ουαί τοις αυτοκερατωμένοις, λοιπόν! Δείτε όμως τώρα τους Έλληνες:

Στην έκτακτη συνεδρία της 2ας Δεκεμβρίου 1986 της τώρα «άφωνης» Ακαδημίας Αθηνών, που τότε προήδρευε ο Κων. Τρυπάνης, σύμφωνα και με τα επίσημα πρακτικά της, ο Καθηγητής και Ακαδημαϊκός Άγγελος Θ. Αγγελόπουλος, πολλών και αναρίθμητων άλλων επάξιων τίτλων του, έκανε μία συγκλονιστική ομιλία για την επέτειο των τότε 50 χρόνων από του θανάτου του προκατόχου του Ανδρέα Μ. Ανδρεάδη, αρχίζων με τα εξής: «Στην Ελλάδα, σε αντίθεση με πολλές άλλες χώρες, υπάρχει συχνά πλήρης άγνοια από τις νεότερες γενιές για τους επιστήμονες των παλαιοτέρων χρόνων, πολλοί από τους οποίους έχουν συμβάλλει σημαντικά στην επιστημονική πρόοδο, όχι μόνον σε ελληνικά, αλλά και σε ευρύτερα διεθνή επίπεδα..»!
Την Μεγάλη Αλήθεια αυτή του Έλληνα Άγγελου Αγγελόπουλου, που επιβεβαιώνουν αμέτρητες περιπτώσεις Ελλήνων Επιστημόνων, όπως μία εξ αυτών είναι του Θρακιώτη Έλληνα Κων. Καραθοδωρή, που, αν δεν υπήρχε αυτός, δεν θα υπήρχε ο μαθητής του Αϊνστάιν της πολυπροβολής και εμπορίας, την «έπνιξαν» οι Ακαδημαϊκοί ακροατές του και λοιποί «μεταδότες γνώσεων», όπως «έπνιξαν» και τις τέσσερις συμπερασματικές Κατευθύνσεις και Αξιώματα επί του Έργου του Ανδρεάδη για την δημοσιονομική πολιτική, που δίδαξε στην Ελλάδα και διεθνώς, αλλά και τις τρεις προτάσεις του ως ελάχιστη τιμή προς τον Μεγαλύτερο Διδάσκαλο της Δημόσιας Οικονομίας και προς παμμέγιστη ωφέλεια της μόνιμα πτωχευμένης ελληνικής. Οι προτάσεις Αγγελόπουλου ήταν:

Πρώτον: Να προβεί η Ακαδημία Αθηνών σε επίτομη έκδοση της Ιστορίας των Οικονομικών της Αρχαίας και Νεότερης Ελλάδος.

Δεύτερον: Να προκηρύσσει κάθε χρόνο βραβείο για την συμβολή του Ανδρεάδη στην μελέτη των οικονομικών της τρισχιλιετούς πορείας του ελληνισμού και

Τρίτον: Να τοποθετήσει, σε μία από τις αίθουσές της, την προτομή του διαπρεπούς αυτού μέλους της, για να θυμίζει την φυσιογνωμία του μεγάλου αυτού Έλληνα, «που δύο πράγματα αγάπησε πολύ στην ζωή του»: Την Επιστήμη (Δημοσιονομική-Στατιστική) και την Πατρίδα!



Αυτά ζήτησε ο Έλληνας Αγγελόπουλος για την Ελλάδα και τον Έλληνα Ανδρεάδη, αλλά έκανε, ως Έλληνας, το ίδιο «λάθος» με αυτό του Ανδρεάδη: Μίλησε για Επιστήμονες (και μάλιστα Δημοσιονομικών), Επιστήμη και Πατρίδα στην Ελλάδα, βασικά στοιχεία που βλάπτουν θανάσιμα τους Ελλαδέμπορους της Οικουμένης και τους εδώ υποτακτικούς τους!
Αργότερα και στην εισαγωγή του, αντί προλόγου των εκδόσεων Παπαδήμα της «Ιστορίας της Ελληνικής Δημόσιας Οικονομίας» (δύο τόμοι), του Ανδρεάδη και τον Σεπτέμβριο του 1992, ο ίδιος Έλληνας Άγγ. Θ. Αγγελόπουλος, με την διακρίνουσα αυτόν ευγένεια και κομψότητα, «καρφώνει» αρκούντως τους «κωφούς», γράφων: «Και η μεν Ακαδημία δεν μπόρεσε να αναλάβει την έκδοση».
Το έπραξε όμως Ιδιώτης Εκδότης, που μπόρεσε! Και δεν είδαμε να ντράπηκε κανείς. Είδαμε όμως Ιδιώτες Έλληνες να χαίρονται και να τιμούν τα Έργα και Πράξεις των Μεγάλων Επιστημόνων μας.
Έτσι και εμείς, απλοί Ιδιώτες και χωρίς «Ακαδημία Θεσσαλονίκης», που έπρεπε να έχουμε και ίσως κάποτε αποκτήσουμε, πράττουμε τα κατά δύναμή μας και όσα μπορούμε από την δική μας Ελληνική Ασφαλιστική «Ακαδημία», τιμώντες και προβάλλοντες τους Έλληνες και πανάξιους Καθηγητές μας, από τον Αριστοτέλη, μέχρι τον Ανδρεάδη και τον Αγγελόπουλο. Τιμή μας και Υπερηφάνειά μας να δηλώνουμε ότι είμαστε μικροί Μαθητές τους!
Τι έπραξε όμως ο Ημιόλιος Αντιμένης, το έτος 324 π.Χ. και πώς γέμισε τα άδεια κρατικά ταμεία στην τότε Πρωτεύουσα της Ελληνομακεδονικής Αυτοκρατορίας Βαβυλώνα με την «Μηχανή που έβγαζε χρήματα»;
Τις απαντήσεις τις δίδει ο ίδιος Αριστοτέλης στο Β΄ μέρος των «Οικονομικών» του, τις αναλύει και τις επεξηγεί ο Καθηγητής Ανδρεάδης στο προαναφερθέν δίτομο Έργο του (σελ. 225 β΄ έκδοση συμπληρωμένη, Β΄ τόμος εκδόσεων Παπαδήμα, Αθήνα 1992), που επιβάλλεται να διαβάσει κάθε αγνός Έλληνας και ιδιαίτερα κάθε Ασφαλιστής και Οικονομολόγος, ενώ τις επικυρώνουν ξένοι μελετητές και συγγραφείς, όπως ο Βεκκήρος (IMMANUELIS BEKKERI), με εκδόσεις ξένων Ακαδημιών, όπως OXONII, E TYPOGRAPHEO ACADEMICO, 1837.
Μεταφέρουμε εδώ μόνον την σημείωση αρ. 2 εκ του κυρίως κειμένου Ανδρεάδη, με τίτλο «Το μονοπώλιο των τραπεζών» (αργυραμοιβών) και αναφορά στα «Οικονομικά» του Αριστοτέλη για «μνημονευόμενη πρώτη εν τη ιστορία ασφαλιστική επιχείρηση, κατά περίεργη δε συγκυρία ενεφανίσθη αύτη υπό συγγενή τύπον. Ιδού το σχετικόν χωρίον (XXXIV,2):
Αντιμένης ο Ρόδιος πορίζων τ΄ανδράποδα τα επί στρατοπέδω όντα εκέλευσε τον βουλώμενον απογράφεσθαι οπόσου θέλοι, μέλλειν δε του ενιαυτού οκτώ δραχμές αποτίσαι, αν δε αποδρά το ανδράποδον, κομίζεσθαι την τιμήν ήν ανεγράψατο. Απογραφέντων ούν πολλών ανδραπόδων ουκ ολίγον συντελεί αργύριον. Ει δε τι αποδρώη ανδράποδον, εκέλευε τον σατράπην της εν ή εστί το στρατόπεδον ανασώζειν ή την τιμήν τω κυρίω αποδούναι».
Αυτά αναφέρει ο Έλληνας Καθηγητής Πανεπιστημίου και Ακαδημαϊκός Ανδρέας Μ. Ανδρεάδης, επικαλούμενος συγκεκριμένο και αδιαμφισβήτητο τμήμα τού -προσοχή εδώ- αδίδακτου έργου «Οικονομικά» του Αριστοτέλη και αποφαινόμενος, πρώτος και παγκοσμίως, ότι πρόκειται εδώ περί της πρώτης αναφερόμενης στην ιστορία ασφαλιστικής επιχείρησης!!
Εκατομμύρια εκατομμυρίων ανθρώπων του κόσμου και όλων των εποχών, μελέτησαν ή απλά διάβασαν τα έργα του μεγαλύτερου Φιλόσοφου Αριστοτέλη, αλλά απολύτως κανένας και ιδιαίτερα Έλληνας Καθηγητής και Ειδικός δεν είδε και δεν κατανόησε την «Μηχανή» του Αντιμένη, που έβγαλε σε έναν χρόνο (324-323 π.Χ.) πολλά χρήματα (ουκ ολίγον συντελεί αργύριον) για τα άδεια κρατικά ταμεία και η οποία ήταν η πρώτη κρατική Ασφαλιστική Επιχείρηση στην ιστορία του κόσμου, με ασφαλισμένους δούλους και στρατιώτες (ανδράποδα σε στρατόπεδα), ασφάλιστρα οκτώ δραχμές ετησίως και «λήπτη της ασφάλισης», τούς κατά στρατόπεδο Σατράπες και Διοικητές περιοχών, που πλήρωναν και τα ασφάλιστρα, αλλά ταυτόχρονα -και όπως εξηγεί ο Ιστορικός Μελετητής και Συγγραφεύς Γρηγόρης Ζώρζος, αναφερόμενος στις αποκαλύψεις του Καθηγητή Ανδρεάδη, ήταν και Αντασφαλιστές της κρατικής Ασφαλιστικής των Μακεδόνων, αφού είχαν υποχρέωση να αναπληρώνουν κάθε απόδραση ασφαλισμένων (καταβολή σε είδος, όπως σήμερα η Οδική Βοήθεια κ.λπ.) και μόνον αν δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα, τότε θα εισέπρατταν την ασφαλισμένη τιμή, που σήμερα λέγεται ασφάλισμα ή ασφαλισμένο κεφάλαιο. Έχουμε, δηλαδή, ολοκληρωμένη πρώτη μορφή ασφαλιστικής δραστηριότητας, που, ως γνώστης αυτής, πρώτος και ορθά επισήμανε ο Ανδρεάδης.



Σχετικά με τα παραπάνω, διευκρινίζουμε κάποιες διαφορές στην απόδοση του αρχικού κειμένου του Αριστοτέλη από τρεις διαφορετικές πηγές μας, που έχουν ως εξής:
Ο Βεκκήρος και έναν αιώνα πριν από τον Ανδρεάδη, αποδίδει την λέξη «ημιόδιος», που χρησιμοποιεί και ο Ανδρεάδης, ως «γνώριμος». Αντίθετα με αυτούς και ορθότατα στις εκδόσεις «Κάκτος», Άπαντα του Αριστοτέλη, τόμος 4, σελ. 317, η ίδια λέξη αναγράφεται ως «ημιόλιος», με υποσημείωση-σχόλιο 37 του εκδότη, όπου παρέχεται πλήρης ετυμολογική και γραμματική ερμηνεία των δύο λέξεων και της μεταξύ των συγχύσεως, με επίκληση μάλιστα του Πολύβιου, που αναφέρεται στην λέξη «ημιόλιος» ως διακριτικού τίτλου κάποιου Θεόδοτου. Άριστη και Επιστημονικότατη η επισήμανση αυτή, με την εύλογη διευκρίνιση ότι τα κεφαλαία ελληνικά γράμματα «Λ» και «Δ» εύκολα συγχέονται.
Και παρά το γεγονός ότι στις τρεις παραπάνω πηγές το λεκτικό κείμενο έχει και άλλες μικροδιαφορές, μόνον ο Ανδρεάδης ερμηνεύει και επεξηγεί ότι πρόκειται εδώ περί της πρώτης στην Ιστορία ασφαλιστικής επιχειρήσεως «υπό μορφήν μονοπωλιακήν», με συσχέτιση της μορφής αυτής, του έτους 324 π.Χ. των Ελληνομακεδόνων, με άλλη και πολύ νεότερη του έτους 1911 επί των ασφαλίσεων ζωής, που εισήγαγε στην Ιταλία ο Nitti και «έγινε μέγας θόρυβος περί του μονοπωλίου αυτού».
Επομένως -και αποδεδειγμένως εδώ- ο Μέγας Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών, Ανδρεάδης, από το έτος 1906, διδάσκων Δημόσια Οικονομία και Στατιστική, γνώριζε καλά και την διεθνή Ασφαλιστική Επιστήμη, χωρίς να είναι ο ίδιος Ασφαλιστής, αλλά Έλληνας Επιστήμων και, πάνω από όλα, Πατριώτης!
Αυτά τα επιβεβαιώνει ο διαδεχθείς αυτόν Άγγ. Θ. Αγγελόπουλος και πείθει όσους δεν έχουν δικούς τους λόγους να μη «πεισθούν» από την αλήθεια. Αυτή η αλήθεια λέγει ότι:


Α) Ο Ανδρέας Ανδρεάδης σπούδασε Νομικά στην Νομική Σχολή Παρισίων και έγινε Διδάκτωρ αυτής το έτος 1899, ενώ τα επόμενα τρία χρόνια μελέτησε σε βάθος τα Αγγλικά Οικονομικά στο Λονδίνο και έγραψε-δίδαξε πρώτος την μέχρι τότε άγνωστη Ιστορία της Τράπεζας της Αγγλίας(!),βραβευθείς από τις Ακαδημίες Αγγλίας, Γαλλίας και Η.Π.Α. (Ν. Υόρκης)!
Επομένως και αφού μελέτησε τα Αγγλικά Οικονομικά και αυτός -αντί των Άγγλων, που το ομολόγησαν επίσημα και το πρόβαλαν δια των εφημερίδων τους- έγραψε την ιστορία της Τράπεζάς τους, γνώριζε άριστα και τα ασφαλιστικά των Άγγλων, άρα και των πολυδιαφημισμένων Lloyds τους, που «παραμύθιασαν» τον κόσμο ότι δήθεν αυτοί ανακάλυψαν τις… Ασφαλίσεις(!!), ισχυρισμούς που ο Ανδρεάδης διαψεύδει πανηγυρικά με τις αδιάψευστες ελληνομακεδονικές αποδείξεις του Αριστοτέλη!
Τους «καρφώνει» μάλιστα δια των αναφορών του σε «περίεργη συγκυρία» και «συγγενή τύπο» επί των σύγχρονων ασφαλίσεων, εννοών προφανώς ότι οι σύγχρονες ασφαλίσεις αντέγραφαν την πρώτη και ελληνομακεδονική. Κατά συνέπεια, είναι ευνόητοι οι λόγοι μη διδαχής και μη αποκαλύψεως του Έργου του Ανδρεάδη στην αγγλοκρατούμενη ή δυτικοκρατούμενη Ελλάδα.



Β) Το έτος 1906 ο Ανδρεάδης από Υφηγητής γίνεται Καθηγητής Δημόσιας Οικονομίας και Στατιστικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Αν και όσοι γνωρίζουν Τεχνικά Ασφαλιστικά, που είναι η νεότερη Επιστήμη των Ασφαλίσεων, αντιλαμβάνονται ότι, εφόσον ο Ανδρεάδης ήταν πριν από έναν αιώνα και πλέον Καθηγητής Στατιστικής
Επιστήμης και Οικονομίας, ήταν ταυτόχρονα και ο ικανότερος και καλύτερος Έλληνας Τεχνο-Ασφαλιστής, ενώπιον του οποίου κάθε άλλος, Έλληνας και ξένος στην Ελλάδα, ήταν απλώς «μαθητούδι», Αντιπρόσωπος, Πράκτορας και Πωλητής, σιτιζόμενος και επιζών εξ αυτών, πέραν εκείνων των λίγων Ελλήνων επιχειρηματιών Ασφαλιστών, που, δια των ελληνικών τους ασφαλιστικών εταιριών, διέθεσαν κεφάλαια και είχαν οι ίδιοι τον επιχειρησιακό κίνδυνο, υπό οξύτατο και ανήθικο ανταγωνισμό στην χώρα και πατρίδα τους.

Αν δείτε την «Ιστορία» ενός σωματείου ασφαλιστικών επιχειρήσεων στην Αθήνα, που ισχυρίζεται ότι έχει «ρίζες» του στο έτος 1907 (δηλαδή όταν πλέον ο Ανδρεάδης ήταν, από έτους τουλάχιστον, Καθηγητής της Στατιστικής και Οικονομίας στην Αθήνα, με παγκόσμια διάκριση και τιμή από την μελέτη των αγγλικών οικονομικών -επομένως και ασφαλιστικών- και συγγραφή της Ιστορίας της Τράπεζας της Αγγλίας και άρα μοναδικός και περιζήτητος) και τότε που ιδρύθηκε το πρώτο σωματείο ως Ένωση Ασφαλιστικών Εταιριών από «δέκα τρεις ξένες και μία -αγγλοκρατούμενη- ελληνική», θα εννοήσετε καλά τους λόγους και αιτίες που, αντί να προβάλλεται και να διδάσκεται το έργο του Ανδρεάδη με τις αποκαλύψεις του για την πρώτη στον κόσμο ασφαλιστική επιχείρηση, υπό των τότε «πλανηταρχών» Ελληνομακεδόνων, προβάλλονται και διδάσκονται αγγλο-εμπορικές ρήσεις του… Τσώρτσιλ! Φταίγει, μήπως, ο όποιος και κάθε ξένος «Τσώρτσιλ», όταν εμείς από μόνοι μας τους δίνουμε σχοινί (χρήμα) για να μας έχουν συνεχώς… κρεμασμένους;