2. σελίδα - Σελίδα 2

Διεύθυνση

Ν. Κουντουριώτου 19
Τ.Κ. 546 25 - Θεσσαλονίκη
Τηλ.: 2310/533127
Fax: 2310/541228
e-mail:Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
web: www.eave.gr


Αυτά γνώριζαν οι αρχαίοι Έλληνες και με αυτά και άλλα ηθικά και πανανθρώπινα μπόρεσαν, επί σειρά πολλών αιώνων και χιλιετηρίδων, να είναι ένδοξοι και ικανοί, χωρίς να είναι και οι πλουσιότεροι, υλικά, στον κόσμο. Ο μύθος για τον Μίδα, αρχικά εδώ στις πλαγιές του Βερμίου της Μακεδονίας, που «ό,τι άγγιζε γινόταν χρυσός», με από τον ίδιο ζητηθείσα αμέσως μετά θεραπεία του, από τον θεό Διόνυσο, στον ποταμό Πακτωλό της Μ. Ασίας, όπου μετανάστευσε με τον γιο του Γοργία (ίδε Γόρδειος Δεσμός) και θεραπεύθηκε, αφήνοντας στον ποταμό αυτόν την χρυσοφόρα δύναμη, αυτά ακριβώς διδάσκει και αυτά ακριβώς αποκρύπτουν οι υπηρέτες των σύγχρονων Μήδων και κατάρα του κόσμου όλου. (Ίδε Ιλλουμινάτι και οικογένειες των «Ρό»).
Τις εξηγήσεις στα παραπάνω τις έδωσε ο Χίλων, που δίδαξε ότι πρέπει να ζούμε με τους νόμους της φύσης (τώρα και μετά από 2,5 χιλιάδες χρόνια το αντιλαμβάνονται αυτό στην Ιαπωνία πρώτα, που η φύση την τιμώρησε με αυτοκαταστροφή της, εξαιτίας του θανατηφόρου τεχνολογικού βιασμού της αδάμαστης φύσης και στα επόμενα χρόνια θα αντιληφθούν και όλοι οι άλλοι λαοί τις τραγικές συνέπειες για την ανθρωπότητα από τους «τεχνολογικούς» και χρυσοθηρικούς σκοπούς, των επί γης παραδόπιστων, οι οποίοι, ως ανελλήνιστοι, είναι και τα πλέον άγρια θηρία, δια των αρχέγονων άγριων ενστίκτων τους. Από αυτά, τα επί γης άγρια και απάνθρωπα ανθρωποειδή θηρία, η αρχαία Ελλάδα και ο ελληνισμός της ισοπεδώθηκαν και παραμένουν υπό συντριβή και ομηρία, ακριβώς για να μη διδάσκουν τις πανανθρώπινες αξίες και να μην εξημερεύουν τα άγρια και κτηνώδη ένστικτα των χρηματόδουλων.
Ο Αριστοτέλης απέδωσε και δίδαξε καλύτερα όλα τα παραπάνω, λέγων ότι η μωρία των ανθρώπων τους οδηγεί στα άκρα και έτσι άλλοι σπαταλούν όσα μπορούν, ως να πρόκειται να πεθάνουν την επόμενη στιγμή και άλλοι είναι τόσο πλεονέκτες και άρπαγες, ως να πρόκειται να ζήσουν αιώνια και αθάνατοι. Την αδύνατη αιωνιότητα και αθανασία προσπάθησαν να υποκαταστήσουν με την κάποτε διδαχθείσα εφεύρεση «ο βασιλεύς απέθανε, ζήτω ο βασιλεύς» και αφού η εφεύρεση απέθανε στις συνειδήσεις των εξαπατημένων, την αντικατέστησαν με τις απαίσιες πολυεθνικές επιχειρήσεις και τον Διεθνισμό των Πλανηταρχών, δηλαδή κάποιων οικογενειών-πανκυβερνητών (ίδε αυτές που αρχίζουν από «Ρό»), μέχρι νεότερων εξελίξεων και αφυπνίσεων επί των πραγμάτων και όχι ανύπαρκτων θεο-θαυμάτων, που εφευρίσκουν οι πλάνοι των λαών.
Για τους κατανοητούς λόγους αυτούς, δίδαξε ο Αριστοτέλης την Αρετή ως Μεσότητα, προς αποβολή των απάνθρωπων ενστίκτων και κακιών της Υπερβολής και Έλλειψης (άκρων) και την Μέθοδο στην λήψη και δόση των ιδιωτικών συναλλαγών, δια των εννοιών του πρέπει, που αυτή είναι η Βάση του Θεσμού, που αργότερα ονομάσθηκε Ιδιωτική και Κοινωνική Ασφάλιση, χωρίς όμως το βασικό της στοιχείο, που είναι η πανανθρώπινη έννοια του πρέπει, δηλαδή η Αρετή.
Έτσι και όταν ξαφνικά άδειασαν, από τον Άρπαλο, τα ταμεία της απέραντης τότε Ελληνομακεδονικής Αυτοκρατορίας και κλήθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο ο Αντιμένης να αντικαταστήσει ως «Ημιόλιος» τον κάκιστης τύχης προκάτοχό του, δεν δυσκολεύθηκε να γεμίσει τα άδεια κρατικά ταμεία με χρήμα, για την θωράκιση της Αυτοκρατορίας και την ευημερία των ίσων πολιτών, με δημιουργία «Μηχανής που έβγαζε χρήματα», κατά την Μέθοδο του Αριστοτέλη και των Διδασκάλων αυτού Πλάτωνα και Ξενοφώντα, αμφοτέρων Σωκρατικών.
Κατά τα «Π» της υποδοχής στην πρώτη μας σελίδα, επεξηγούμε πλήρως τις ύψιστες πνευματικά έννοιες της ελληνο-δημοσιονομικώς και αφελληνιστικώς πνιγμένης και εξαφανισμένης λέξεως «Ημιόλιος» και όχι κάποιας παραπλανητικής, ανόητης και δόλιας αναγραφής της ως «Ημιόδιος» (στα αρχαία ελληνικά κεφαλαία το γράμμα «Λ» εύκολα συγχέεται με το γράμμα «Δ», όπως θα αναφέρουμε και παρακάτω), που παρέσυρε και διακεκριμένους Καθηγητές Πανεπιστημίων.
Ημιόλιος, λοιπόν, κατά το Λεξικό Σουΐδα, είναι ο αριθμός «που έχει άλλου όλον και το ήμισύ του», όπως π.χ. ο αριθμός 3, που περιέχει τον αριθμό 2 συν το μισό του, που είναι το 1 ή ο αριθμός 6, που περιέχει τον αριθμό 4 συν το μισό αυτού.