Ένωση Ασφαλιστών Βορείου Ελλάδος Ε.Α.Β.Ε www.eave.gr - Σκοποί και Επιτεύγματα

Διεύθυνση

Ν. Κουντουριώτου 19
Τ.Κ. 546 25 - Θεσσαλονίκη
Τηλ.: 2310/533127
Fax: 2310/541228
e-mail:Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
web: www.eave.gr

Σκοποί και Επιτεύγματα

Εδώ ο επισκέπτης-αναγνώστης θα βρει όλη την πικρή αλήθεια και δεν θα πιστεύει όσα διαβάζει.
Αδιαφόρως λοιπόν ποιοι και πόσοι είναι αυτοί που έθεσαν έναν σκοπό και επιδίωξη, αξία έχει ποιος είναι ο σκοπός αυτός και κυρίως γιατί επιδιώκεται.
Εκείνοι οι αρχαίοι Φιλόσοφοι, που είχαν την δυνατότητα να σκέφτονται καλύτερα από μας, αλλά και πολλοί από μας, που μπορούν να σκέπτονται λογικά, είπαν και λέγουν:
«Αξία δεν έχει ποιος λέγει, αλλά τι λέγει».
Και αυτό, το πολύ μικρό «τι» είναι όλη η ουσία.
Για να γίνει καλώς κατανοητή αυτή η ουσία, των σκοπών του σωματείου μας, θα πρέπει πρώτα να τονισθεί ιδιαίτερα ότι αυτοί αφορούν την Βόρεια Ελλάδα με κέντρο την Θεσσαλονίκη και η οποία, επί έναν περίπου αιώνα, παρέμενε υπόδουλη, όταν η άλλη μισή Ελλάδα δρούσε και ενεργούσε ως «ελεύθερη» υπέρ εαυτής και των νεοαφεντάδων της, που την είχαν ληστο-δανεισμένη και πολυπτωχευμένη. Και είναι βέβαιο ότι τότε «δεν τα φάγαμε μαζί», αλλά τώρα μαζί τα φορτωθήκαμε και εκείνα! Ορθά, διότι μία είναι η Ελλάδα και στις υποχρεώσεις δεν διαχωρίζεται. Θα τα δούμε αυτά.
Από την ευρύτερη γεωγραφική περιοχή αυτή λοιπόν αρχίζουν, αυτήν αφορούν και σε αυτήν τελειώνουν, με όλες τις τοπικές ιδιαιτερότητες και ιδιομορφίες. Εντελώς ανεξάρτητα και απολύτως ακηδεμόνευτα όμως, όπως το απαιτεί το βασικότερο στοιχείο της λειτουργίας του Θεσμού των Ιδιωτικών -και όχι Δημοσίων- Ασφαλίσεων, που είναι η πλήρης ελευθερία των συναλλαγών μεταξύ ιδιωτών σε κάθε τόπο, περιοχή και κοινωνία.
Και πράγματι, από τα προαναφερθέντα στοιχεία, γίνεται αντιληπτό ότι οι σκοποί ασφαλώς θα είναι τοπικού προσανατολισμού και ενδιαφέροντος, διαφορετικοί άλλων παρομοίων σωματείων του ευρύτερου ασφαλιστικού χώρου, προφανώς ανταγωνιστικοί και συγκρουόμενοι, διμετωπικά μάλιστα, δηλαδή τόσο ως προς την δράση στην εδώ περιοχή ανταγωνιστών από άλλες περιοχές και προς όφελος των περιοχών τους και των ιδίων, όσο και έναντι των τοπικών, που δρουν προς όφελος άλλων περιοχών και άλλων, αλλού, συμφερόντων.
Για να φανεί η κατανοητή ουσία αυτών, θα πρέπει να αναφερθεί ότι σε άλλες τάξεις επαγγελμάτων η αντίστοιχη ουσία ρυθμίστηκε νομοθετικά με σαφέστατη προστασία των συμφερόντων, κάθε τόπου ή ευρύτερης περιοχής, δια μοναδικών συλλογικών οργανώσεων (π.χ. Γιατροί, Δικηγόροι), που έχουν μάλιστα αυξημένη οντότητα ως Νομικά Πρόσωπα, αλλά στον χώρο των ελεύθερων ιδιωτικών συναλλαγών, όπως το προσδιορίζει ιδιαίτερα η ονομασία της Ιδιωτικής Ασφάλισης, παρόμοιες παρεμβάσεις και περιορισμοί δεν έχουν θέση.
Θέση -και μάλιστα αυστηρότατη- θα έπρεπε να είχε η Ισοπολιτεία, με καθιέρωση και επιβολή ίσων όρων δράσεως και λειτουργίας όλων και σε όλη την Επικράτεια. Αυτά είναι συνταγματικώς κατοχυρωμένη ουσία και αυτά δίδαξε από την αρχαιότητα ο Ισοκράτης.


Αυτά, τα αυτονόητα για άλλες χώρες, αναζητήσαμε στην Βόρεια Ελλάδα, δια της Θεσσαλονίκης και αυτά είναι ο ουσιώδης σκοπός του Σωματείου μας.
«Τα έχετε», μας είπαν και μας λέγουν πονηρά από Αθήνα. «Τα γράφει το άρθρο 4 του Συντάγματος για την ισότητα των Ελλήνων έναντι του νόμου»!
Όσοι διάβασαν τις ιστοσελίδες μας για την Ιστορία του Θεσμού των Ιδιωτικών Ασφαλίσεων και την Ίδρυση του Σωματείου μας, σίγουρα θα διαφωνήσουν με τα λεγόμενα και κυρίως πραττόμενα. Θα αποδείξουν τα ίδια και πολύ χειρότερα μάλιστα, όσα ακολουθούν.
Αν τώρα δούμε και το άρθρο 101 του Συντάγματος των Ελλήνων (όχι ξένων στην Ελλάδα) και αυτό που μας πληροφορεί ότι «Η Διοίκηση του κράτους οργανώνεται κατά το αποκεντρωτικό σύστημα» (τόση μάλιστα η μόνιμη θέληση «αποκεντρώσεως» των πάντων, ώστε βγήκαν όλα εκτός συνόρων και κατέληξαν σε ξένα και μακρινά κέντρα και συγκεντρωμένα έμειναν μόνο τα μόνιμα αυτοδιογκούμενα χρέη, για να είναι οι Έλληνες πάντα… ωραίοι) και ότι «οι κεντρικές Υπηρεσίες κατευθύνουν και συντονίζουν…», σίγουρα αποκτούμε και την πρώτη γεύση αυτών.
Επομένως, εμείς στην Επαρχία και με «αποφασιστικές» μας αρμοδιότητες, ρυθμίζουμε τα… αποκεντρωμένα μας!! Αν όμως δεν αποφασίζουμε εμείς για μας, ως αποκεντρωμένοι, τότε και κατά το Σύνταγμα… παρανομούμε!
Αυτά λοιπόν τα γραμμένα Συνταγματικά μας Δικαιώματα εμείς τα βάλαμε στο καταστατικό μας ως σκοπούς μας και ασφαλώς υπερ-νόμιμες διεκδικήσεις μας, πέραν όλων των άλλων και συνήθων σε Σωματεία και Συλλόγους, οπότε οι «θιγόμενοι» και μόνιμα αποφασίζοντες εκ του Κέντρου, για μας στην Επαρχία, με πεδινές, ορεινές και νησιωτικές περιοχές μας, που δικαιούνται νεο-Συνταγματικώς «φροντίδα αναπτύξεώς τους», μας είδαν και μας αντιμετώπισαν ως… εξωγήινους!
«Υποταχθείτε στους νόμους μας είπαν»! «Τηρούμε το Σύνταγμα», τους είπαμε και έτσι μας προέκυψε η κολοκυθιά, που κάνει αμέτρητα… κολοκύθια!!
Αυτός, λοιπόν, ο ουσιώδης και της «κολοκυθιάς» καταστατικός σκοπός μας, πέραν των άλλων, που θα αναφερθούν, εγκρίθηκε δύο φορές από το αρμόδιο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και με σαφήνεια αναφέρεται στην «καθιέρωση ίσων όρων λειτουργίας», με έμπρακτη και ανυποχώρητη διεκδίκηση αυτών, όχι μόνον εντός Ελλάδος και ιδιαίτερα μεταξύ Θεσσαλονίκης και Αθηνών, αλλά και στο εξωτερικό, ιδιαίτερα στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα, με συνταρακτικά, μέχρι απίστευτα, αποτελέσματα υπέρ του τόπου των «εξωγήινων» και κατά των «εχόντων και κατεχόντων» τα ρυθμιστικά της ροής του Παρά… κολοκύθια τους! Όχι όμως χωρίς κόστος και φθορά, ούτε πάντα με επιτυχίες.
Αποδείχθηκε και επιβεβαιώθηκε όμως ότι, όταν οι σκοποί δεν παραμένουν διακοσμητικοί σε καταστατικά και μέσα προβολής, αλλά καταβάλλεται κάθε δυνατή προσπάθεια, με συνέπεια και συνέχεια, μέσα και δια των ενεργειών, που ορίζουν οι αριστοτελικές έννοιες του πρέπει, τότε δεν επικρατεί το «ποιος» διεκδικεί ή λέγει, αλλά το «τι διεκδικεί και τι λέγει». Δικαιώσαμε και μας δικαίωσε πολλές φορές το Σύνταγμα και πολλοί νόμοι-κολοκύθια, ακυρώθηκαν άδοξα και σιωπηλά.


Σύγκρουση σκοπών και κατεστημένου

Οι πρώτοι πέντε καταστατικοί σκοποί της Ε.Α.Β.Ε. είναι «εξ απαλών ονύχων» τοποθετημένοι, ώστε οι δύο εξ αυτών να αφορούν την συνήθη και γνωστή «προαγωγή των επαγγελματικών συμφερόντων των μελών», δύο άλλοι την «ενημέρωση, εκπαίδευση, εκδηλώσεις κ.λπ.» και ένας αφορά την «μελέτη του νομοθετικού και διοικητικού περιεχομένου πράξεων της Πολιτείας, που αναφέρονται στην ασφαλιστική αγορά». Θα δούμε αμέσως τους λόγους περί «μελέτης νόμων και αποφάσεων».
Αυτός ο σκοπός, γενικόλογος και πολλών ερμηνειών του αρχικά, γίνεται σαφέστερος και «σκληρών ονύχων» πλέον για το μόνιμα εγκατεστημένο κατεστημένο της ασφαλιστικής αγοράς με τους τρεις άλλους επόμενους, σαφείς και συγκεκριμένους, εκ των οποίων:
Ο έκτος αναφέρεται σε «επαφές με ημεδαπούς ή αλλοδαπούς οργανισμούς, που ολόκληρο ή μέρος της δραστηριότητάς τους, εμπίπτει στο πλαίσιο του ασφαλιστικού ενδιαφέροντος».
Ο έβδομος και ουσιωδέστερος όλων, στρέφεται ευθέως κατά του κατεστημένου, με σπάνιο -αν όχι πρωτοφανή- σκοπό επαγγελματικού σωματείου της Θεσσαλονίκης και Βορείου Ελλάδος, δια καταστατικής αναφοράς και επιδιώξεως «καθιερώσεως ίσων όρων λειτουργίας των Ασφαλιστικών Επιχειρήσεων Βορείου Ελλάδος με τις αντίστοιχες της υπολοίπου Ελλάδος»!
Και μόνον η αναγραφή παρόμοιου σκοπού, αντίστοιχο του οποίου όφειλαν να είχαν ως καταστατικούς σκοπούς και επιδιώξεις τους όλα τα υπέρ «πάσης Ελλάδος» δήθεν κοπτόμενα «Πανελλαδικά ή Πανελλήνια» της Αθήνας σωματεία, βεβαιώνει και αποδεικνύει την επιδιωκόμενη Ισότητα για έναν συγκεκριμένο τόπο έναντι ενός άλλου προνομιακότερου δια σειράς νόμων και αποφάσεων, του αυτού και ενιαίου κράτους κατά θεωρία, όχι όμως και πράξη.
Έχοντες καλώς υπόψη τα παραπάνω και όσα είχαν διαπραχθεί με το γνωστό εφεύρημα και πράξη «ο νόμος είμαι εγώ» στα ασφαλιστικά δρώμενα και αφού άλλοι και από αλλού, πολύ μακριά μάλιστα, νομοθετούσαν και για μας, χωρίς εμάς, το μόνο που απέμενε ήταν να υλοποιήσουμε τον «θεσμικό» μας ρόλο ως «αντιπολίτευση», προβάλλοντες και ενεργούντες την επιβαλλόμενη αντίσταση, η οποία, ως «ακροτελεύτιο» άρθρο στο καταστατικό μας, έλαβε την επιτρεπόμενη μορφή σε παρόμοια Σωματεία ως επιδιωκόμενος σκοπός και κατάλληλα διατυπωμένος ως: «Αναβάθμιση γενικότερα του οικονομικού και κοινωνικού ρόλου των Ασφαλιστών και Ασφαλιστικών Επιχειρήσεων Βορείου Ελλάδος»!
Δηλαδή και με άλλα λόγια, «κόκκινο πανί» και ευθεία σύγκρουση με το «θιγόμενο» εξ αυτών κατεστημένο, όταν γι΄ αυτά, τα συνήθως «ρομαντικά», καταβάλλεται επίμονη προσπάθεια να γίνουν πράξη.
Έτυχε εκείνην την εποχή οι τοπικοί άρχοντες της Θεσσαλονίκης να μη «σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους». Υπήρχαν σοβαρές διεθνείς ανακατατάξεις, το Μακεδονικό φούντωνε, ο παγκόσμιος ελληνισμός είχε εξεγερθεί, η παραλία της Θεσσαλονίκης είχε βουλιάξει από πρωτοφανή λαο-θάλασσα πατριωτικής αφύπνισης και κάποιοι στην Αθήνα, με εμφανώς αποκρυβόμενους και εκκωφαντικώς σιωπούντες, λαλίστατους όμως περί παντός άλλου επιστητού, δοτούς και ξένα συμφέροντα υπηρετούντες Ασφαλιστές και Οργανώσεις τους, αναισχύντως προκαλούσαν.


Ενημερώνονται καλώς οι τοπικοί Άρχοντες της Θεσσαλονίκης περί των σκοπών και επιδιώξεων του Σωματείου μας και ακολουθεί ενημέρωση στην υπόλοιπη Βόρεια Ελλάδα. Μεταξύ αυτών και διακεκριμένων πολιτικών της ίδιας ευρύτερης περιοχής.
Πρώτο αίτημα και θέμα, που τέθηκε σε όλους, ήταν η άμεση κατάργηση του επαίσχυντου άρθρου 7 νόμου 2190 του έτους… 1920(!), «περί Ανωνύμων Εταιριών», με το οποίο η μισή «νεότερη» Ελλάδα ήταν «προσαρτημένη» στην άλλη μισή και «παλαιότερη» Ελλάδα!
Νόμους επικαλούνταν κάποιοι, νόμους επικαλεσθήκαμε και εμείς, για να εξαφανίσουμε το εμπορικό τέχνασμα και προνόμιο της «παλαιότητας» της μίας και αυτής Ελλάδος, χιλιάδων ετών Ιστορίας της.
Από το άρθρο αυτό, που όλως κατάπτυστα παρέμενε σε ισχύ από το έτος 1920, κατάλοιπο των Βαλκανικών και Α΄ Παγκοσμίου Πολέμων, αλλά ουσία της «Ελλάδος της Μελούνας», η Βόρεια Ελλάδα είχε ήδη εξαγριωθεί, δια δημοσιευμάτων και αποκαλύψεών μας, με επαπειλούμενη εξαγρίωση και των άλλων Περιφερειών της χώρας και οι οποίες με αγώνες και θυσίες εκατοντάδων ετών, απέκτησαν την ελευθερία τους και επανήλθαν στον ενιαίο κορμό του ελληνικού κράτους, όπως ακριβώς επανήλθε το πρώτο τμήμα του νεοελληνικού κράτους.
Υπάρχει Έλληνας που δέχεται και αναγνωρίζει ότι Ελλάδα ήταν πάντα η «Ελλάδα της Μελούνας» και ότι όλες οι άλλες περιοχές δεν ήταν Ελλάδα, αλλά ήταν περιοχές ξένων χωρών και τις οποίες η «Ελλάδα» τις κατέκτησε, τις άρπαξε και τις πρόσθεσε στο «κράτος» της; Δυστυχώς, η πικρή αλήθεια είναι ότι υπήρξαν «κολοκυθοκέφαλοι», που ήθελαν την Ελλάδα «μέχρι την Λαμία και από εκεί και πάνω Βουλγαρία»!
Όμως εκείνη την μικρή -και περιορισμένη εδαφικά- «Ελλάδα», που αναγνωρίσθηκε το έτος 1830 από 2-3 τότε κοσμοκράτορες, ποιος την «κατέκτησε» και σε ποια Ελλάδα την… προσάρτησε; Ποιος και πότε θα διαχωρίσει τις διεθνείς και προς τα έξω τυπικές συμβάσεις από την ισότητα των εσωτερικών νόμων για τα εδάφη και τους πολίτες, που είναι και η ουσία;
Εξ αυτών των Ισοπολιτειακών σκοπών μας, άρχισε και η σύγκρουση με εμπορικά κατεστημένα.
Αυτό λοιπόν το άρθρο 7 του Νόμου 2190/20 «περί Ανωνύμων Εταιριών» με την μεγάλη του «ελληνικού κράτους» σφραγίδα και το οποίο -προσοχή εδώ- όχι για Ιστορικούς και Δικαιοπρακτικούς λόγους, αλλά εμπορικών συμφερόντων Ανωνύμων Εταιριών, ψηφίσθηκε στην Βουλή των Ελλήνων -όχι ξένων και από ξένους- και ίσχυσε μέχρι το έτος 1995, δηλαδή επί 75 συνεχή έτη, ενώ πάντα αποτελούσε αμάχητο μυστικό χαρτί της ανθελληνικής προπαγάνδας και διπλωματίας, ιδιαίτερα κατά της Μακεδονίας, οι Σκοπιανοί το είχαν κάνει «σημαία» τους! Έτσι και δι΄ αυτού, όπως και παρόμοια άλλα, πετύχαιναν «διεθνείς αναγνωρίσεις» ως… «Μακεδονία» και… «Μακεδόνες»! Το σοβαρότατο θέμα αυτό, που ποτέ και κανένας δεν το είχε καταγγείλει, μας απασχόλησε σε βάθος και πλάτος και το αναφέρουμε, για την κατανόηση των σκοπών μας, εδώ.
Συνοπτικά και ουσία, το άρθρο αυτό, «ελληνικού» νόμου, όριζε:


«Επιχειρήσεις που εδρεύουν σε χώρες που προσαρτήθηκαν στην ελληνική Επικράτεια, οφείλουν… κ.λπ., κ.λπ.»!!
Προσαρτώ σημαίνει προσδένω κάτι σε κάτι. Επί χωρών και εδαφών όμως σημαίνει ότι κατακτώ μία ξένη χώρα και την κάνω τμήμα του κράτους μου! Παράδειγμα: «Η Γερμανία προσάρτησε την Αυστρία», γράφουν και διδάσκουν οι γνωρίζοντες ελληνική γραφή και γλώσσα, όταν βλέπουν τα ξένα και όχι τα δικά μας.
Επί σειρά εβδομήντα πέντε (75) ετών, το σημερινό ελληνικό κράτος και με νόμο του σε ισχύ, δήλωνε και ομολογούσε επίσημα ότι «κατέκτησε και προσάρτησε στην Επικράτειά του» το… μισό κράτος του!! Δηλαδή και ας πούμε ότι η Ανατολική Γερμανία ψήφισε στο Βερολίνο εμπορικό νόμο και προσάρτησε την… Δυτική! Και έτσι το δέχονται όλοι οι Δυτικογερμανοί, αλλά και όλοι οι λοιποί… προσαρτημένοι!! Το ίδιο παράδειγμα διαβάζεται και αντίστροφα.
Άτολμος και απονήρευτος και αν ήταν ο κάθε άρπαγας και γυρολόγος γείτονας ή ακόμη παραπέρα -που ποτέ δεν ήταν- θα άρπαζε το «μετά φανών και λαμπάδων» προσφερόμενο εδαφικό δώρο από τους πρόθυμους εκποιητές και αυτοχρισμένους κατόχους της κάποιας «ελληνικής επικράτειάς» τους!
Αμέτρητες φορές έγινε τροποποίηση του νόμου 2190/1920 επί ουσιωδών και επουσιωδών διατάξεών του, αλλά το αρχικό άρθρο 7 αυτού, παρέμενε αμετάβλητο, σταθερό, κολόνα και κορώνα της «ελληνικής επικράτειας», για να επιτελεί τον κατάπτυστο και επαίσχυντο εθνοδιχαστικό σκοπό του, εμπορικότατο όμως για τους εμπνευστές του.
Και οι μεν αποφασίσαντες είχαν τους δικούς τους λόγους και προς τους έξω υποχρεώσεις, όπως και μέχρι σήμερα πράττουν. Οι πολίτες όμως και ειδικά αυτοί της μισής «νέας Ελλάδος και νέων χωρών»(!) ποιους λόγους είχαν να υποδύονται τον τυφλό και κατά νου, όταν η Θράκη, η Μακεδονία, η Ήπειρος και τα Νησιά μας διεκδικούνταν από τους όψιμους… δωρολήπτες;
Την ειλικρινή απάντηση μάς την έδωσε μία κάποτε αρμοδία επί της εποπτείας των ασφαλίσεων στο κάποτε Υπουργείο Εμπορίου και η οποία ομολόγησε ότι «αν διεκδικούνταν η δική της περιοχή, τόπου καταγωγής της, θα χαλούσε τον κόσμο»!
Με ανά χείρας το άρθρο αυτό, επισκεπτόμαστε τους τότε Θεσσαλονικείς και Βορειοελλαδίτες Υπουργούς και Βουλευτές, παρακαλώντας τους να μας εξηγήσουν ποιο σκοπό και ποιους λόγους υπηρετεί η διάταξη αυτή από το έτος 1920.
Εξ αυτών, οι μεν Θεσσαλονικείς εξερράγησαν και ζήτησαν έγγραφη αναφορά, οι δε της λοιπής Βορείου Ελλάδος έφριξαν κυριολεκτικώς και δήλωσαν ότι θα το… κατασπαράξουν! Όλοι τους όμως έπεσαν από τα… σύννεφα!
Στην συνέχεια, επισκεπτόμαστε τον τότε Νομάρχη Κων. Παπαδόπουλο και τον τότε Δήμαρχο Θεσσαλονίκης Κων. Κοσμόπουλο.


Εξεγείρονται αμφότεροι και παρίσταται ο Νομάρχης σε συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης, όπου και ομόφωνα καταδικάζεται το επαίσχυντο άρθρο αυτό και αποφασίζεται να ζητηθεί η άμεση ακύρωσή του.
Η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης γίνεται γνωστή σε άλλους Δήμους και Νομούς της Βορείου Ελλάδος και ακολουθούν αποφάσεις και ψηφίσματα κατά του άρθρου αυτού.
Με τα δεδομένα αυτά, που θύμιζαν νεομακεδονικές Σάρισες, ζητούμε συμπαράσταση και ενεργή υποστήριξη του αιτήματος από τα ασφαλιστικά σωματεία Αθηνών και πληροφορούμαστε ότι το ένα και πρωταγωνιστικού του ρόλου ως «ρυθμιστή», προφανώς «την ανάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενο» δηλώνει υποβολή Υπομνήματος για κατάργηση του ιδίου άρθρου, ενώ κάποιος εκ των συνήθων κολοκυθοκέφαλων μας δηλώνει εμβριθώς: «Ό,τι και να κάνετε, ό,τι και να γίνει, προσαρτημένους θα σας έχουμε»!
Και δεν είχε άδικο, αφού και ο ίδιος προσαρτημένος ξένων συμφερόντων ήταν.
Παρατηρείται περίεργη δυστοκία, δέχεται περίεργες πιέσεις και επιθέσεις η Ε.Α.Β.Ε., καταφθάνει ένας «περίεργος» Υφυπουργός Εμπορίου και επί των Ασφαλίσεων, προερχόμενος εκ του χώρου, μαζί με τον τότε δοτό επικεφαλής κρατικοτραπεζικής ασφαλιστικής και Πρόεδρος τότε Ενώσεως στην Αθήνα, συγκαλεί σε σύσκεψη τους εκπροσώπους εταιριών μελών της Ε.Α.Β.Ε., οι οποίοι του παραθέτουν και γεύμα, όπου, και μεταξύ «τυριού και αχλαδιού», επιχειρεί αδίστακτη ανάμειξη στα τοπικά σωματειακά και του τύπου «μην ψηφίζετε τον Γιαννιώτη ως Πρόεδρό σας», οπότε ο μαχητικός Κυρ. Ευθυμιάδης τον «καρφώνει» δεόντως, λέγων ότι «θα ψηφίζαμε εσένα αν έκανες εδώ ασφαλιστική εταιρεία», για να ανταπαντήσει «ψηφίστε το Κόμμα μου, το ίδιο είναι» και άλλα παρόμοια απείρου επιχειρησιακού και «προσαρτησιακού»… κάλλους!
Αλλάζει η Κυβέρνηση και αλλάζει άρδην και το σκηνικό. Μας εκπλήσσει ευχάριστα ο μοναδικός μέχρι τώρα αρμόδιος Υπουργός, που ήρθε και ζήτησε από μόνος του να μας δει και να ακούσει τα αιτήματά μας, χωρίς να το ζητήσουμε ή να τον καθοδηγήσουν άλλοι. Ήταν αυτούσιος Υπουργός.
Εκ Λαμίας καταγόμενος και Κώστας Ξαρχάς το όνομά του, που με σεβασμό και ευγνωμοσύνη αναφέρουμε, διότι:
«Κύριε Υπουργέ κάνατε τον κόπο και ήρθατε από Αθήνα να δείτε εμάς τους ελάχιστους στην Θεσσαλονίκη; Θα ερχόμασταν εμείς στην Αθήνα, αν μας καλούσατε».
«Όχι, δεν είναι κόπος μου, αλλά υποχρέωσή μου να έρθω να σας δω και να σας ακούσω, αδιαφόρως πόσοι και ποιοι είσθε»!
Αυτός γνώριζε και υλοποιούσε το αρχαίο ρητό: «εί καλώς υπουργείς, σ΄ αυτόν υπουργείς». Κέρδισε την υστεροφημία, η οποία κρίνει τον βίο και πολιτεία κάθε δημόσιου άνδρα.


Μεταξύ των πολλών εναλλαγών και εξελίξεων, το άρθρο 7 συνέχιζε να «ζει και να βασιλεύει», δια της μεγάλης του κράτους σφραγίδας του, οπότε ο κάθε και όποιος Σκοπιανός ή όπισθεν αυτού υποκρυπτόμενος εμφανώς και αφανώς, το έκανε χρήση διεθνώς και ανθελληνική σημαία του στο εξωτερικό, ενώ έκλειναν τα βόρεια σύνορα στα Τελωνεία Κιλκίς και Φλώρινας, με αποτέλεσμα να τρίβουν τα χέρια τους από την «ροή του Παρά» οι Ιταλοί και ειδικά στο Μπρίντεζι, αλλά και κάποιοι στην Πάτρα και στον Πειραιά, με νέκρωση του Λιμένα Θεσσαλονίκης και όλης της εμπορικής και τουριστικής κίνησης στην Μακεδονία και για το όνομά της!
«Εμπάργκο» ονομάσθηκε το κλείσιμο των βορείων χερσαίων συνόρων προς την Κεντρική Ευρώπη, μέσω Σκοπίων και εξ αυτού άνοιξαν τα δυτικά σύνορα μέσω θαλάσσης και «ελληνικής επικράτειας», που προσάρτησε εμπορικότατα την άλλη μισή «μη εμπορική ελληνική επικράτεια»!
Φαντασθείτε ποιοι και πόσοι «προσαρτοποιοί» θα έριχναν μαύρο δάκρυ αν συνέβαινε το αντίθετο, με «εμπάργκο» προς Ιταλία και άνοιγμα-επισκευή του κάποτε πολυπροβαλλόμενου κάθετου οδικού άξονα Βιέννης-Θεσσαλονίκης, με επέκταση της Εγνατίας οδού μέχρι εκεί όπου άρχιζε, δηλαδή την Κωνσταντινούπολη! Ευρωκεντρικά ήταν όμως αυτά και ενοχλούσαν Δυτικά, οπότε, ως ασύμφορα, έκλεισαν και λησμονήθηκαν! Θα ανοίξουν όμως όταν ολοκληρωθεί ο εκτοπισμός και το καπέλωμα της κάποτε πρωταγωνίστριας Ναυτιλίας μας.
Κάπου εκεί και περί τον Μάϊο του 1994 συνέρχεται στην Ρώμη η Γενική Συνέλευση των μελών του Διεθνούς Οργανισμού Πρασίνων Καρτών (Διεθνής ασφάλιση αυτοκινήτων) και, μεταξύ άλλων, εξετάζει αίτηση εισόδου του «εθνικού Γραφείου Μακεδονίας»(!) στον, υπό τον Ο.Η.Ε. τελούντα αυτόν, Οργανισμό.
Η εκλεγμένη από Ασφαλιστές Αντιπροσωπεία του ελληνικού Γραφείου Διεθνούς Ασφαλίσεως, που αποτελείται και χρηματοδοτείται από όλες τις -Ιδιωτικές- ασφαλιστικές εταιρείες, οι οποίες ασφαλίζουν την υποχρεωτική από τον νόμο αστική ευθύνη αυτοκινήτων -ιδιωτική συναλλαγή- υπό πλήρη μυστικότητα και άγνοια των ασφαλιστικών εταιρειών-μελών και ειδικά της όλως ευαίσθητης Θεσσαλονίκης, στο ίδιο θέμα, με «οδηγίες του Υπουργείου Εξωτερικών της χώρας μας», όπως ισχυρίσθηκαν όλως ανεπίτρεπτα και απαράδεκτα, για μη Κυβερνητικό και Διεθνές Γραφείο, έπραξε τα εξής στην Ρώμη: «Υπέβαλε δήλωση και απεχώρησε της ψηφοφορίας»! «Διπλωμάτες» και «Πολιτικοί» οι… Ασφαλιστές μας! Με ποια πράξη και εξουσιοδότηση των ελληνικών εταιρειών-μελών ενήργησαν; Ποιος και πότε την έλαβε; Δεν παρέμειναν και δεν ψήφισαν αρνητικά στο αίτημα εισόδου των Σκοπιανών σε Διεθνή Οργανισμό, παρά την τότε ισχύ του Εμπάργκο κατά Σκοπίων. Ποιο Εμπάργκο όμως; Μήπως αυτό της οικονομικής απαγόρευσης στην εδώ Μακεδονία και προσάρτησή της κατά πράξη στους κατόχους της «ελληνικής επικράτειας»;
Την τελική απόφαση, ομόφωνα μάλιστα, την πήραν άλλα και ξένα εθνικά Γραφεία, για είσοδο του Σκοπιανού Γραφείου με το όνομα «FYROM» και όχι «Μακεδονία», όπως ζήτησαν με αίτησή τους!


Εδώ και με την Απόφαση αυτή, η Ελλάδα και χωρίς τις Πολιτικές και Διπλωματίες της, πέτυχε την πρώτη σημαντική Νίκη της σε Διεθνή Οργανισμό κατά των πλαστογράφων Σκοπιανών και υποστηρικτών τους! Είχε στα χέρια της Πολιτικής και Διπλωματίας της το πρώτο ισχυρό χαρτί, από 40 περίπου εθνικά Γραφεία χωρών-μελών της Ευρώπης, Ασίας και Αφρικής, όχι όμως και των Υπερατλαντικών και του Ειρηνικού, οπότε αυτήν την Νίκη και ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί, που μας πρόσφεραν ομόφωνα, εν απουσία μας, ξένα εθνικά Γραφεία, η «ελληνική επικράτεια», που είχε προσαρτημένη την άλλη μισή Ελλάδα, όχι μόνον το «έπνιξε», αλλά κυριολεκτικά το καταξέσχισε και το πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων, για να εκραγεί έντιμος ξένος Ασφαλιστής μέσα στους Lloyds Λονδίνου, λέγων σε εκπρόσωπό μας: «Ντρέπομαι για σας! Όχι μόνον τον Μέγα Αλέξανδρό σας, αλλά και τον Περικλή και τον Παρθενώνα του θα πουλήσετε. Πληροφορηθείτε, κύριε της πραγματικής Μακεδονίας, τι συνέβη στην Ρώμη και τι στην Αθήνα και πληροφορήστε τους συμπατριώτες σας, όπως έχετε υποχρέωση, ως έντιμος Έλληνας Ασφαλιστής και όχι Υπηρέτης»!
Ταπεινωμένος εθνικώς και προσβεβλημένος επαγγελματικώς, γυρίζει πίσω στην Θεσσαλονίκη ο εκπρόσωπός μας, ψάχνει, ερευνά και τελικά πληροφορείται απίστευτα και ανατριχιαστικά γεγονότα, που, αν τα γνώριζαν οι Έλληνες πολίτες και ανύποπτοι πολιτικοί, όχι μόνον Κυβερνήσεις θα έπεφταν, αλλά και πολλοί αρμόδιοι Εισαγγελείς θα έπρατταν τότε το αυτεπάγγελτο καθήκον τους.
Όμως η πάντα ανύποπτη κοινή γνώμη, περί άλλων και πολύ εμπορικών ασφαλιστικών «διαφωτισμών», αξιώνεται, όπως π.χ. και με πληρωμένες, από μία ασφαλιστική της Θεσσαλονίκης που είχε εξαρχής αντιταχθεί στην ίδρυση και λειτουργία της Ε.Α.Β.Ε., καταχωρήσεις της σε εφημερίδες και ασφαλιστικά περιοδικά, που τώρα υπέγραφαν βέβαια άλλες τρεις διαχωρισθείσες και αντιπαρατιθέμενες πλέον στην Ένωσή μας τοπικές ασφαλιστικές, με τα εξής «ενημερωτικά» και «εθνοσωτήρια»: Ότι η Ένωση Ασφαλιστών Βορείου Ελλάδος-Ε.Α.Β.Ε. δεν «δικαιούται να προβαίνει σε ενημερώσεις και ανακοινώσεις προς το κοινό» και ότι «έγκυρες ανακοινώσεις και ενημερώσεις σε ασφαλιστικά θέματα» κάνει μόνον η Ένωση Ασφαλιστικών Εταιρειών εξ Αθηνών! Υψηλής νοημοσύνης πράξεις και «απέραντος σεβασμός» του κοινού και του Θεσμού, που τάχα υπηρετούσαν, πέραν του δύστυχου τόπου, που επαναπροσαρτούσαν πλήρως, ακόμη και με αυτοαφαίρεση δικαιώματος έκφρασης γνώμης! Οι τρεις, εκ των τεσσάρων αυτών, ήδη αποτελούν παρελθόν στην Θεσσαλονίκη, που αργεί αλλά δεν λησμονεί.
Υπό τις συνθήκες αυτές, η Ε.Α.Β.Ε. και μόνον με τις δικές τις δυνάμεις, όφειλε να υλοποιήσει τους σκοπούς της από την Θεσσαλονίκη, πρώτος και ιερός των οποίων ήταν Μακεδονικός και ευρύτερα εθνικός, ως «εθνικό ασφαλιστήριο» και, κατά τον Ιστορικό Πολύβιο, «Πρόφραγμα υπέρ της των Ελλήνων ασφαλείας».
Όπως είχαν όμως διαμορφωθεί τα πράγματα, ο ύψιστος αυτός σκοπός και υποχρέωση ήταν πάνω και πολύ πέρα από τις δυνάμεις και δυνατότητές της.


Οι αποδείξεις και στοιχεία, που είχε στα χέρια της η Ε.Α.Β.Ε. ήταν εθνική βόμβα, πολύ πέρα και πάνω από τα καθαρά ασφαλιστικά θέματα, με τεράστια διεθνή συμφέροντα, μέχρι γεωπολιτικές στρατηγικές πλανηταρχών.
Με κίνδυνο προσωπικής και επαγγελματικής συντριβής των εκπροσώπων της, τόλμησε και αποκάλυψε στην αρχή την απόφαση της Γενικής Συνέλευσης της 26-27 Μαΐου 1994 στην Ρώμη του Διεθνούς Οργανισμού για το Γραφείο Σκοπίων και τον απαράβατο όρο, που ισχύει μέχρι σήμερα (2011), υποχρεωτικής αναφοράς της ονομασίας αυτού και της χώρας του ως FYROM, «μέχρι νεωτέρας αποφάσεως του ΟΗΕ για το όνομά της» και την οποία «νεότερη απόφαση του ΟΗΕ» κάποιοι πρόθυμοι για όλα την ανέμεναν «από ημέρα σε ημέρα», θεωρούντες την βέβαιη και σε βάρος μας! Ούτε ο ρίψασπις Δημοσθένης ενώπιον Φιλίππου και Αλεξάνδρου, θα έκανε τέτοιες και τόσες… χαρούλες.
Την «πίστη και αναμονή» αυτή ενίσχυσε και διατράνωσε το επόμενο έτος ο «θρίαμβος της διπλωματίας των ΗΠΑ» (όχι Ο.Η.Ε.) και στο DAYTON την 13-9-95, όπου η επίσημη Ελλάδα, κληθείσα να υποστηρίξει το πανάρχαιο όνομα της Μακεδονίας της, αναγκάσθηκε να αποβάλει και το δικό της(!), συμβληθείσα ως χώρα ονομασίας «Α» με την, με «προσωρινά μόνιμα» από τον επίσημο Ο.Η.Ε., χώρα με το όνομα «FYROM» και η οποία αρνήθηκε αυτό το όνομα (ορθά, διότι ψευδέστατο και κλεμμένο ήταν και αυτό) και συμβλήθηκε με την χώρα «Α» ως χώρα «Β»! Η χώρα «Α» δέχθηκε το όνομα «Β» άλλης χώρας, αλλά αμφότερες, δεν έμειναν με αυτά τα θεατρικά ψευδώνυμα. Έτσι και αφού η «Α» επανήλθε στο όνομα Ελλάδα, τότε και η «Β» πήρε από Ελλάδα και ονομάσθηκε… Μακεδονία! Παρόμοιες μεταλλάξεις και μεταμορφώσεις ούτε η Ιουδαϊκή Βίβλος δεν εμπνεύσθηκε!
Τότε και εκεί, στις Η.Π.Α., αλλά όχι στον Ο.Η.Ε., η χώρα «Α» πήρε πίσω το εμπάργκο της κατά της χώρας «Β» και έστειλε το όνομα Μακεδονία στα «αζήτητα» του Ο.Η.Ε., που το είχε στα μη επ΄ αυτού αποφασιστικά χέρια του, οπότε το ξαναέδωσε σε Αμερικανό Αξιωματούχο-«παζαρτζή» για μόνιμο «παζάρεμα» με τα εδώ «καλά» και τα αλλού «κακά» παιδιά, αναλόγως των εκάστοτε «σχεδίων στην Βαλκανική και μέση Ανατολή».
Αυτή ήταν και η «εντός δεκαετίας» ξεχασμένη πλέον «ενδιάμεση συμφωνία» υπέρ των ενδιάμεσων εμπνευστών της, οπότε τα εδώ «καλά» παιδιά και με την ελπίδα απολαβής κανενός δοτού «οφιτσίου» από τον ενδιάμεσο ρυθμιστή, «σκοτώθηκαν» να υπηρετήσουν τα παραχαϊδεμένα και «πολύ κακά» παιδιά στα Σκόπια.
Δεν θα είχαν τα παραπάνω θέση και σχέση με τους σωματειακούς σκοπούς μας, αν, ως «δραστηριότητες», μπορούσαν να θεωρηθούν ότι δεν «εμπίπτουν στο πλαίσιο του ασφαλιστικού ενδιαφέροντος», όπως ορίζει η παράγραφος στ΄ του άρθρου 2 του Καταστατικού μας για την «επαφή με ημεδαπούς και αλλοδαπούς Οργανισμούς».


Αυτοί και οι καταστατικοί λόγοι και σκοποί, για τους οποίους εξετάζουμε τις δραστηριότητες ημεδαπών και αλλοδαπών Οργανισμών, που «εμπίπτουν στο πλαίσιο του ασφαλιστικού ενδιαφέροντος» και ενημερώνουμε κάθε ενδιαφερόμενο «σε θέματα κοινού και αμοιβαίου συμφέροντος», όπως ο γ΄ σκοπός του άρθρου του Καταστατικού μας και όπως το επιβάλει το αμοιβαίο συμφέρον της χώρας και του τόπου μας. Ενεργούς πολίτες αναζητεί η χώρα και αυτό πράξαμε και πράττουμε. Δεν διαβάσαμε πουθενά και ούτε ακούσαμε ποτέ ότι η Ελλάδα θέλει, με Νόμους και Σύνταγμα, υπηρέτες και άβουλους πολίτες. Όσοι το πράττουν, έχουν τους λόγους τους, οπότε είναι αναπόφευκτη η σύγκρουσή μας.
Δείτε, τώρα, την υλοποίηση των σκοπών μας και προετοιμασθείτε για ανατριχιαστικές Αλήθειες και Διεθνείς Παραβάσεις της «ελληνικής Επικράτειας» υπέρ των Σκοπίων (ουσία των όπισθεν αυτών), δια των «Διεθνοασφαλίσεων».
Μη υπάρχοντος πλέον του «εμπάργκο», που άνοιξε και επέβαλε τις δυτικές θαλάσσιες οδούς, σκέφθηκαν οι εξ αυτών ωφελούμενοι να ανοίξουν και τις μέχρι Σκοπίων (και Κοσόβου βέβαια) κλειστές χερσαίες, όπως είχε αποφασισθεί στην Γενική Συνέλευση Διεθνών Γραφείων Ασφαλίσεων στην Ρώμη, το προηγούμενο έτος 1994.
Ενοχλούσε όμως εκείνος ο υποχρεωτικός όρος περί ονομασίας «FYROM» και η οποία ονομασία αχρήστευε το ρυθμιστικό «ατού» του πανταχού «ενδιάμεσου» και του περίπου «ισόβιου» πλέον διαπραγματευτού του. Το όνομα Μακεδονία είχε τύπο και ουσία, διότι το «FYROM» ήταν πρώην και τέως, αέρας και ανύπαρκτο, ως κάποτε Τιτοϊκό εφεύρημα. Και η ουσία δεν είναι κάποια περιουσία, αλλά αμύθητος θησαυρός, όπως θα δούμε.
Όπως διέρρευσε από τα εδώ πρόθυμα και πάντα «καλά παιδιά», που μέσω του ελληνικού Γ.Δ.Α. (Γραφείο Διεθνούς Ασφαλίσεως) δεν μπορεί να έχει και ασφαλή στεγανά, το πρόβλημα έφθασε βορείως του Λονδίνου, όπου είχε την έδρα του ο Διεθνής Οργανισμός Ασφαλίσεως Αυτοκινήτων, όχι όμως αποκλειστικά Ευρωκοινοτικός, παρά το γεγονός ότι υπάγεται στον Ο.Η.Ε. δια της Οικονομικής για την Ευρώπη Επιτροπής του Ο.Η.Ε. (την ακούσατε ποτέ;) και με την οποία Οικονομική Επιτροπή η μετέπειτα Ε.Ο.Κ. και τώρα Ε.Ε. των Γαλλο-Γερμανών «ζεν πρεμιέ», δεν «χωρούν στον ίδιο τόπο και αντικείμενο», οπότε ξοδεύουν και πολύ «βαμβάκι» στις κρυφοσφαζόμενες σχέσεις τους.
Προφανώς και για να λύσει το πρόβλημα αυτό, χάριν της δικής του οικονομίας στην Ευρώπη, ο υπεράνω όλων «ενδιάμεσος» πέραν του Ατλαντικού, «έχωσε» στους ενωμένους και μη Ευρωπαίους, δικούς του «συμμάχους» εκ της Μέσης Ανατολής (από Τουρκία και Ισραήλ, μέχρι Ιράν και Ιράκ) και Βορείου Αφρικής (από Αιγύπτου και μέχρι Μαρόκου). Αν σκεφθείτε τα συνταρακτικά γεγονότα στις χώρες αυτές, θα εννοήσετε καλύτερα το όλο σύμπλεγμα.
Έτσι βγήκε πάνω από τους Ευρωπαίους στην Ευρώπη, όπως στην «Eurovision» των αμανέδων της νέας Ηπείρου Ευρασίας. Εξ αυτών βεβαιούται ότι όποιος και δια καταστατικού σκοπού σωματείου «μελετά» τις Αποφάσεις του Ημισφαιρικού Οργανισμού Διεθνούς Ασφαλίσεως και της Επιτροπής του (COUNCIL OF BUREAUX), γνωρίζει καλώς όχι μόνον τα παρόντα δρώμενα και μη λεγόμενα, αλλά και τα μελλούμενα στο εδώ Ημισφαίριο της γης. Ακριβώς επειδή τα εδώ Διεθνοασφαλιστικά είναι πρώτα Γεωπολιτικά και Στρατηγικά, προς εξυπηρέτηση των πολύ στενών και στεγανών Οικονομικών.


Ως επαγγελματικό Σωματείο της Θεσσαλονίκης και επί του δυτικού Ημισφαιρίου, δια των μελών μας και ταυτόχρονα μελών του Εθνικού Γραφείου Διεθνούς Ασφαλίσεως, πληροφορούμεθα και γνωρίζουμε τα δρώμενα και τα οποία δεν γνωρίζουν πάντα και πλήρως οι Κυβερνήσεις και άλλες Αρχές, αφού αυτές ενημερώνονται από τα εθνικά τους Γραφεία των Ασφαλιστών κάθε χώρας επί Αποφάσεων τού, υπό τον Ο.Η.Ε., Ειδικού Διεθνούς Οργανισμού και τις οποίες οφείλουν να εκτελούν χωρίς αντίρρηση ή δικαίωμα παρεμβάσεων, φανερά τουλάχιστον.
Αυτές οι Αποφάσεις εφαρμόζονται απευθείας στους πολίτες-ασφαλισμένους και ζημιούμενους, άρα όλους, από τις ασφαλιστικές εταιρείες, χωρίς ανάμειξη ή αποφασιστική ή ρυθμιστική παρέμβαση της Κυβερνήσεως κάθε κράτους-μέλους του Ειδικού αυτού Διεθνούς Οργανισμού, αλλά ειδικής γεωπολιτικής συνθέσεως και αρμοδιότητός του κατά βάση στην Ευρώπη, από το 1949, πλην όμως και μετά την ίδρυση της ΕΟΚ, ολίγον Μεσο-Ανατολής, Βορειο-Αφρικής και τώρα τέως σοσιαλιστικών ομόσπονδων σοβιετικών κρατών της κάποτε άλλης Υπερδυνάμεως, οπότε «καπελώθηκε» η όποια και όση ενωμένη Ευρώπη στην Ευρώπη, με τις Οδηγίες και Αποφάσεις της να ισχύουν για τα 27 κράτη μέλη της, όχι όμως και επί όλων των πάνω από 40 κρατών-μελών του εδώ Ημισφαιρικού Ειδικού Οργανισμού, οι Αποφάσεις του οποίου είναι υποχρεωτικές και για τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γνωστά και προβεβλημένα είναι όμως μόνον τα Ευρωενωσιακά και όχι τα Ημισφαιρικά μας!
Φαίνονται απίστευτα όλα αυτά, αλλά είναι αληθινά «καπελωτικά του καπελώματος» και κατανοητό πλέον ποιος και πώς κυβερνά τις Κυβερνήσεις.
Τώρα και εξ αυτών, γίνονται κατανοητότατοι οι καταστατικοί σκοποί του Σωματείου μας, οπότε οφείλουμε αμέσως να αναφέρουμε ότι, τελικώς, αντί αρχικής επιλογής της Θεσσαλονίκης και για μέρος αρμοδιοτήτων, τελικά ορίσθηκε και είναι η Πρίστινα Κοσόβου ως Έδρα του εδώ Ημισφαιρίου, όπου εδρεύει ο «Διοικητικός Τοπάρχης» του Ο.Η.Ε., μετά Δυνάμεως και Στρατιωτικού Διοικητού της επί γης μίας Υπερδυνάμεως και αδιαφόρως ονομασίας ή τύπου. Λίγο παρακάτω από την Πρίστινα και περί τα Σκόπια, κτίσθηκε το μέγα «φρούριο» της Ευρασίας και Ημισφαιρίων της γης, αναφορές και φωτογραφίες περί του οποίου δεν είναι επιτρεπτές. Προβάλλονται όμως δορυφορικώς και από το Διαδίκτυο. Αυτές οι Γεωπολιτικές λέγουν ότι τώρα ξανα-λύθηκε υπερατλαντικώς και όχι ευρωπαϊκώς το περίφημο Ανατολικό Ζήτημα και έτσι «φρουρούμαστε» όλοι οι Βαλκάνιοι από τυχόν νεοεισβολές κεντροευρωπαίων ή Μόσχοβων ή Τατάρων!
Σύμφωνα με μη στεγανά έγγραφα, που περιήλθαν σε γνώση μας, οι Αποφάσεις από Πρίστινα στέλνονταν στην βορείως του Λονδίνου, στην μέχρι προ ολίγων ετών έδρα του Ειδικού Οργανισμού και τώρα βέβαια στην έδρα του στις Βρυξέλλες (άλλη και περιορισμένη η γνωστή μας Έδρα της Ε.Ε. στις Βρυξέλλες) και δια του ιδίου Οργανισμού στέλνονται στις Ευρωασιατικές Κυβερνήσεις, δια των Εθνικών Γραφείων, ως Διεθνοασφαλιστικές για το εδώ Ημισφαίριο, όχι όμως και στο άλλο, όπου δεν επεκτείνεται ο Ειδικός Οργανισμός Διεθνών Ασφαλίσεων, υπαγόμενος στην Οικονομική Επιτροπή για την Ευρώπη του Ο.Η.Ε. και στον τομέα Οδικών Μεταφορών αυτής.


Υπό τις «κυκλωματικές» αυτές λειτουργίες, πρέπει να αναφερθούμε τώρα στα ευκόλως εννοούμενα επί του όρου υποχρεωτικής αναφοράς της ονομασίας «FYROM», που όφειλε και είχε διεθνή υποχρέωση να χρησιμοποιεί το εθνικό Γραφείο Ελλάδος κατά την υπογραφή διμερούς συμβάσεως συνεργασίας του με το εθνικό Γραφείο Σκοπίων και «τούμπαλιν», όπως και με κάθε άλλο εθνικό Γραφείο που υπέγραψαν διμερή συνεργασία τα Σκόπια, επί ποινή άμεσης διαγραφής τους σε περίπτωση παραβάσεως του όρου, δηλαδή μη αναγραφής του Γραφείου και χώρας των Σκοπίων ως «FYROM».
Με αξιοθαύμαστη ταχύτητα, μετά την συμφωνία άρσεως του εμπάργκο (13-9-95), υπογράφεται στην Αθήνα και υπό άκρα μυστικότητα επί του ονόματος Γραφείου και χώρας των Σκοπίων η από 20 Οκτωβρίου 1995 διμερής Σύμβαση συνεργασίας επί των Διεθνών Ασφαλίσεων (Πράσινες Κάρτες οχημάτων).
Κατά κοινή λογική, πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει Έλληνας που να μπορεί να πιστέψει ότι στην Αθήνα παραβιάσθηκαν οι διεθνείς και απαράβατες υποχρεώσεις, πρώτα της Ελλάδος, που είχε ύψιστους εθνικούς λόγους και μετά των Σκοπίων, που ορίσθηκαν και αποφασίσθηκαν κατά την είσοδο του Γραφείου Σκοπίων στον Διεθνή Οργανισμό την 26-27 Μαΐου 1994 από την Γενική Συνέλευση Εθνικών Γραφείων στην Ρώμη. Οι λογικές όμως παραλογίζονται εκεί όπου έχουν θέση τα αλάθητα ισχυρά συμφέροντα, όπως αυτό του παπισμού τους.
Το τραγικότατο τώρα, επί του όλου, πράγματι ανατριχιαστικού και όχι μόνον απίστευτου, θέματος αυτού, είναι το γεγονός ότι οι παραβάσεις διαπράχθηκαν όχι φανερά και επίσημα από την ελληνική Κυβέρνηση ή άλλες κρατικές Αρχές και Όργανα, αλλά από το εθνικό ελληνικό Γραφείο Διεθνούς Ασφαλίσεως (Γ.Δ.Α.), που είναι Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού -προσοχή- Ιδιωτικού Δικαίου και όχι Δημοσίου, υπό τον έλεγχο και εποπτεία όμως του Υπουργού Εμπορίου και άρα της Κυβέρνησης. «Κουλουβάχατα», δηλαδή.
Η τότε Διαχειριστική Επιτροπή του Γ.Δ.Α. Ελλάδος, αποτελούμενη από εκπροσώπους Ανωνύμων ασφαλιστικών εταιρειών (ιδιώτες), εκείνων δηλαδή που ρύθμιζε το άρθρο 7 Ν. 2190/1920, αποκλείεται να ενήργησε από μόνη της και χωρίς εντολή ή υπόδειξη τόσο της κυβέρνησης, αφού με «εντολή και υπόδειξή» της λέγει ότι ενήργησε στην Ρώμη δι’ αποχής της κατά την ψηφοφορία εισόδου του Γραφείου Σκοπίων στον Οργανισμό, όσο και της Διαχειριστικής Επιτροπής του Ειδικού Οργανισμού, μέλος της οποίας ήταν και το Γ.Δ.Α. Ελλάδος.
Σε κάθε περίπτωση, οι Διαχειριστική Επιτροπή του ελληνικού Γ.Δ.Α. γνώριζε τι ακριβώς διέπραττε, χωρίς σύγκλιση Γενικής Συνέλευσης των Μελών της και χωρίς ειδική εξουσιοδότηση ενεργειών επί ενός τόσου σοβαρού εθνικού θέματος, που έβλαπτε τα εθνικά μας συμφέροντα, αλλά ταυτόχρονα ήταν και σαφής διεθνής παράβαση-προσβολή των Αποφάσεων όλων των άλλων εθνικών Γραφείων του Ειδικού Οργανισμού και ουσία του ίδιου Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (Ο.Η.Ε.).


Όμως και κατ’ ελάχιστο, δια των μελών της Διαχειριστικής Επιτροπής του Γ.Δ.Α., γνώριζε και το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιριών στην Αθήνα και κοινής τους τότε έδρας στην οδό Ξενοφώντος 10, κάποιων κοινών μελών, Νομικών κ.λπ., τις πράξεις και ενέργειες του Γ.Δ.Α., αλλά δεν είδαμε ούτε μία άρνηση, ούτε μία παραίτηση και, κυρίως, ούτε μία καταγγελία όσων διαπράχθηκαν, ούτε ακόμη απλή ανακοίνωση και ενημέρωση των δια νόμου και υποχρεωτικά μελών, αλλά και της κοινής γνώμης επί της διμερούς συμφωνίας μεταξύ εθνικών Γραφείων Ελλάδος και Σκοπίων, σχετικά με το όνομα του ξένου Γραφείου και χώρας αυτού, πολύ δε περισσότερο σχετικά με τον απαράβατο όρο αναφοράς και αναγραφής του μόνον ως «FYROM». Όλα αυτά, δεν είναι απλώς απίστευτα και τραγικά. Είναι πρωτοφανώς ανατριχιαστικά για την χώρα και κάθε πολίτη της, που σήμερα τα νιώθει και τα ζει στο πετσί του από άλλες κρυφοσυμφωνίες και «τρωγικανούς» όλων των εποχών.
Πώς λοιπόν εμείς από την Θεσσαλονίκη και με ένα μόνον ενεργό μέλος-ασφαλισιτκή εταιρεία κλάδου αυτοκινήτων, που μας στήριζε, θα αποκαλύπταμε όλα τα παραπάνω στην κοινή γνώμη, όπως ζήτησε ο ξένος Ασφαλιστής (πλήρως δικαιωμένος πλέον) και ποιος θα μας πίστευε εκ των ανύποπτων Ελλήνων πολιτών, ακόμη και των εκδοτών και κατόχων των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης;
Υπήρχε όμως και η άλλη όψη του ιδίου νομίσματος, που ήταν πλέον προσβάσιμη σε μας και ευχερέστερα να «περάσει» προς το κοινό.
Και αυτή ήταν η -επιτέλους- κατάργηση του άρθρου 7 Ν. 2190/1920 «περί Α.Ε.» με το άρθρο 4 Ν. 2339/1995, όλως «τυχαίως» λίγες μόλις ημέρες μετά την κατάργηση του εμπάργκο και αποστολής του ονόματος Μακεδονία στους «Παζαρευτές» και τις «Καλένδες».
Η κατάργηση του άρθρου 7 Ν. 2190/1920 έγινε σιωπηλά, πολύ απλά και χωρίς κάποια δημοσιευμένη αιτιολογία για τους λόγους επιβολής του από το έτος 1920 και ακυρώσεώς του αμέσως μετά την «Ενδιάμεση Συμφωνία», όπου και το όνομα Μακεδονία. Άλλα και διαφορετικά μπορεί να είναι τα ευκόλως εννοούμενα και άλλα τα ρητώς δηλούμενα, που, δια ενόχου σιωπής, αποφεύχθηκαν.
Τα συμπεράσματα δεν θα τα αναφέρουμε εμείς. Τα αφήνουμε για τον ιστορικό του μέλλοντα, αν και όταν αυτός θα ξαναγράψει την ελληνική Ιστορία και όχι την διδαγμένη κάποιας «ελληνικής επικράτειας» κάποιων.
Ως πρώτοι ανακινητές όμως του σκοπού και λόγου ισχύος επί 75 χρόνια του άρθρου 7, είχαμε κάθε δικαίωμα και λόγο αναφοράς και ανακοινώσεών μας επ’ αυτού ή δι’ αυτού ή εξ αυτού αναφορών και αποκαλύψεων επί των Διεθνοασφαλιστικών «κατορθωμάτων».


Ελάχιστα και στα «ψιλά» εξ αυτών, είδαν το φως της δημοσιότητας και όλα τα Υπομνήματα και Αναφορές μας θάφτηκαν και αποσιωπούνται από τότε μέχρι σήμερα, ενώ οι ξένοι Ασφαλιστές, γνώστες της εθνικής ντροπής των Ελλήνων, δικαίως μας ελεεινολογούσαν και φρόντιζαν να προωθήσουν και αυτοί κάθε θεμιτό και αθέμιτο εμπορικό τους συμφέρον, όπως έπραξαν οι κάθε είδους άλλες πολυεθνικές και οι πανταχού παρόντες κερδοσκόποι, αφού και από τότε η «χώρα εάλω» εκ των έσω και δια παντοίων άλλων ομοίων διεθνοκυκλωμάτων.
Σύμφωνα λοιπόν με τις ανέκκλητες Αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης των εθνικών Γραφείων Διεθνούς Ασφάλισης στην Ρώμη τον Μάιο του 1994, σχετικά με το προσωρινό όνομα «FYROM» των Σκοπίων και «μέχρι νεοτέρας αποφάσεως του Ο.Η.Ε. για το όνομα αυτής της χώρας», το εθνικό -προσοχή στην λέξη εθνικό- Γραφείο Διεθνούς Ασφαλίσεως της Ελλάδος είχε διεθνή, ρητή, ξεκάθαρη, απόλυτα δεσμευτική και απαράβατη, υποχρέωση να απαιτήσει την αναγραφή και αναφορά του ονόματος «FYROM» για το Γραφείο και χώρα των Σκοπίων, αν και όταν αποφάσιζε και επιθυμούσε την σύναψη διμερούς συμβάσεως συνεργασίας στο διεθνές σύστημα ασφαλίσεων (πράσινες κάρτες ασφαλισμένων οχημάτων) και το οποίο μέχρι τότε, ειδικά κατά την διάρκεια του εμπάργκο, γινόταν από αναζητητές και επωφελούμενους παρομοίων ευκαιριών σε Γερμανικά Μάρκα και μέσω Γερμανικών Τραπεζών για τα Σκόπια.
Η διεθνής και απαράβατη υποχρέωση αυτή του ελληνικού-εθνικού-Γραφείου ήταν ιδιαίτερα δεσμευτική για το ίδιο, όχι μόνον για λόγους αυτονόητου και επιβαλλόμενου εθνικού συμφέροντος αλλά ακριβώς επειδή μόνον το ελληνικό-εθνικό-Γραφείο κατέθεσε έγγραφη δήλωση στον Ειδικό Οργανισμό, δια της Γενικής του Συνέλευσης στην Ρώμη, περί υποχρεωτικής αναφοράς του ονόματος «FYROM» «επί παντός εγγράφου και εντύπου για το Γραφείο της χώρας αυτής» και απεχώρησε της ψηφοφορίας! Δηλαδή, εδώ είχε πρόσθετη και ειδική ηθική δέσμευση εξ εαυτού του και για λογαριασμό των μελών του και της χώρας που εκπροσωπούσε. Αυτό σημαίνει ότι αυτά, που δήλωσε και έπραξε στην Ρώμη, τώρα και στην Αθήνα, επί προσωπικού μάλιστα επιπέδου, είχε άλλη απαράβατη δέσμευση να τα τηρήσει και αν δέχονταν πιέσεις επί του αντιθέτου, για προσωπικούς πλέον λόγους, όφειλαν να παραιτηθούν οι Διαχειριστές.
Δείτε, τώρα, τι ανακαλύψαμε, τι αποκαλύψαμε, τι αποκρύβεται και συνεχίζει να ισχύει μέχρι σήμερα, υπό ασύλληπτες μεθοδεύσεις διώξεων και καταδιώξεών μας.
Σύμφωνα με εσωτερικούς κανονισμούς του Ειδικού Οργανισμού όλες οι συμφωνίες και έγγραφα συντάσσονται στην Αγγλική ή Γαλλική γλώσσα.


Το διεθνές υπόδειγμα διμερών συμφωνιών Εθνικών Γραφείων, που υποβάλλονται και γνωστοποιούνται στον Οργανισμό για την ισχύ και εφαρμογή τους, είναι γραμμένο στην Αγγλική και φέρει τίτλο «UNIFORM AGREEMENT BETWEEN BUREAUΧ». Όλοι οι όροι του είναι ενιαίοι και προτυπωμένοι στην Αγγλική γλώσσα και συμπληρώνονται μόνον οι επωνυμίες των δύο συμβαλλομένων εθνικών Γραφείων με τις διευθύνσεις τους, έδρα και χώρες τους στην πρώτη σελίδα και στη αρχή του κειμένου, με συμπλήρωση στην τέταρτη και τελευταία σελίδα της ημερομηνίας υπογραφής, των επωνυμιών των Γραφείων, τα ονοματεπώνυμα και ιδιότητες των υπογραφόντων και τις σφραγίδες των Γραφείων.
Το ελληνικό Γραφείο αναγράφεται με την στην Αγγλική γλώσσα επωνυμία του ως: «MOTOR INSURERS BUREAU-GREECE» (σε ελεύθερη μετάφραση «Γραφείο Ασφαλιστών Αυτοκινήτων-Ελλάδα»), «10 xenofontos street-ATHENS» στην πρώτη σελίδα και ως το ένα από τα δύο συμβαλλόμενα γραφεία, ενώ στο τέλος και κάτω από την ημερομηνία «20 October 1995» και την ίδια στην Αγγλική επωνυμία του αναγράφεται στην επόμενη σειρά το ονοματεπώνυμο: «M. Psalidas» (Μιχ. Ψαλίδας) και από κάτω η ιδιότητά του ως «Chairman», δηλαδή Πρόεδρος της Διαχειριστικής Επιτροπής του ελληνικού Γραφείου.
Ακολουθεί χειρόγραφη υπογραφή, εκτός ενδεδειγμένης θέσεώς της και επί της μεγάλης παραλληλόγραμμης σφραγίδας του ελληνικού Γραφείου στην Αγγλική, η οποία είναι και αυτή εκτός θέσεώς της, καταλαμβάνουσα το ήμισυ της σφραγίδας του άλλου εθνικού Γραφείου, που την επικαλύπτει ανεπίτρεπτα, πέραν του ότι η άλλη στρογγυλή σφραγίδα του άλλου συμβαλλόμενου μέρους είναι αχνών και πολύ μικρών κυκλικών γραμμάτων, μη αναγνωστέων και καταληπτών, άγνωστης γλώσσας και μη επιτρεπτής στις συμβάσεις αυτές με μόνη συναγόμενη και ημικαλυπτόμενη, από την μεγάλη σφραγίδα του ελληνικού Γραφείου, στο κέντρο της ξένης σφραγίδας και προφανώς σε Κυριλλική γραφή (σλάβικη) των γραμμάτων, που διακρίνονται ως «…ΟΠJE», που ίσως δηλώνουν «Σκόπια», ίσως πόλη και ίσως χώρα. Οτιδήποτε όμως και αν αναφέρει η σφραγίδα αυτή, με ακατάληπτα στο ελληνικό Γραφείο και Διεθνή Οργανισμό, όλως «τυχαίως» ψιλογράμματα, άγνωστης γλώσσας και γραφής, είναι απαράδεκτα και απαγορευμένα και η ευθύνη βαρύνει, έκτοτε και μέχρι σήμερα το ελληνικό Γ.Δ.Α. και τον Διεθνή Οργανισμό, για παραβάσεις Αποφάσεων του ιδίου Οργανισμού, που δεσμεύουν και το ελληνικό Γ.Δ.Α. αλλά και ασυνέπεια εγγράφων δηλώσεων του ελληνικού Γ.Δ.Α. για υποχρεωτική χρήση του ονόματος εθνικού Γραφείου και χώρας των Σκοπίων ως «FYROM».


Πριν αποκαλύψουμε την όλη μεθόδευση παραβιάσεως και καταστρατηγήσεως των Αποφάσεων στη Ρώμη του Διεθνούς Οργανισμού, οφείλουμε να αναφέρουμε τα εξής προτυπωμένα διεθνομαγειρευτικά:
Δια της διμερούς αυτής συμβάσεως, που υπογράφηκε την 20 Οκτωβρίου 1995 από το λεγόμενο εθνικό ελληνικό Γραφείο Διεθνούς Ασφαλίσεως, τινάχθηκε στον αέρα και ακυρώθηκε αναδρομικώς το περίφημο Εμπάργκο Ελλάδος κατά Σκοπίων, κατά το μέρος που αφορούσε απαγόρευση πληρωμών για ζημίες αυτοκινήτων, από το έτος 1991 και μετά!! Κατά διαβολική «σύμπτωση» τότε, «ξεφύτρωσε» βορείως των συνόρων μας κράτος «FYROM» ή Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, ενώ, όλως τυχαίως και ουδόλως προφητικώς, ο Ειδικός Οργανισμός είχε ορίσει προσυμφωνημένους και ενιαίους όρους Διμερών Συμβάσεων από το έτος 1989, με ισχύ τους από 1-1-91 και πριν -όλως τυχαίως- μας προκύψουν τα Σκόπια!!
Στο ακροτελεύτιο άρθρο 14 της διμερούς σύμβασης συνεργασίας, που υπογράφηκε στην Αθήνα την 20 Οκτωβρίου 1995, ρητά αναφέρεται ότι η σύμβαση αυτή ισχύει και έχει εφαρμογή από 1η Ιανουαρίου 1991, τότε δηλαδή που δεν ήταν μέλος τα Σκόπια στον Διεθνή Οργανισμό, αλλά ήταν η Γιουγκοσλαβία, με την οποία το ελληνικό Γ.Δ.Α. είχε υπογράψει διμερή συμφωνία! Δηλαδή και πάλι… «κουλουβάχατα»! Όλα όμως αυτά, «τυχαία και συμπτωματικά»! Ουδείς και άνωθεν ρύθμισε τα Γεωπολιτικά αυτά, όπως πριν και πρόσφατα όλως αιφνιδίως αφυπνίσθηκαν οι πιστοί του Αλλάχ στην Βόρεια Αφρική και Μέση Ανατολή (εκτός των πολύ αυθεντικών της Σαουδικής και Τουρκικής ακόμη εξαιρέσεως), όπου ποταμοί αίματος ρέουν, για τις «ρυθμίσεις» των ροών πετρελαίων.
Υπογράφοντας λοιπόν διμερή συμφωνία το ελληνικό Γ.Δ.Α. με τα Σκόπια την 20/10/95, η οποία ισχύει αναδρομικά μέχρι την 1-1-91, πέφτει χρονικά πάνω στο ελληνικό κυβερνητικό Εμπάργκο κατά Σκοπίων (1993-1995) και το οποίο ακυρώνει αναδρομικά και πρακτικά, όλως όμως… Διεθνοασφαλιστικά!
Και επειδή τα Σκόπια μπήκαν στον Διεθνή Οργανισμό αυτόν τον Μάιο του 1994 και η διμερής συμφωνία Γ.Δ.Α. Ελλάδος-Σκοπίων ανατρέχει μέχρι 1-1-91, το Γ.Δ.Α. Ελλάδος μπήκε σε περιπλοκώδεις περιπλοκές με το Γ.Δ.Α. Γιουγκοσλαβίας και έτσι οι Σκοπιανοί έπαιξαν σε «δύο ταμπλό», δηλαδή προς Ελλάδα και τότε απομείνασα Γιουγκοσλαβία, μετέπειτα βομβαρδισμένη Σερβία. Και αυτά βέβαια, όλως… τυχαίως!
Κατά σύμπτωση λοιπόν και από το 1989 ο Διεθνής αυτός Οργανισμός έθεσε το ακροτελεύτιο άρθρο 14 στα προτυπωμένα έντυπα ενιαίου τύπου συμβάσεων διμερούς συνεργασίας με όρο ισχύος των συμφωνιών αυτών από 1-1-91 και «τυχαίως» δεχόταν μετέπειτα την είσοδο των όποιων και όπως Σκοπίων!


Κατά ιδία σύμπτωση, ακολούθησε η αποπομπή της Γιουγκοσλαβίας από τον ίδιο Διεθνή Οργανισμό του εδώ Ημισφαιρίου και η Ημισφαιρική Πρίστινα του Κοσόβου δεν είχε καμία… ανάμειξη! Προφητειακά περί PIGS, πάνω και κάτω από την Μεσόγειο, όπως Δουνουτιακά της τώρα τετελειωμένης
Ελλάδος, θυμίζουν όλα αυτά.
Στα παραπάνω μπερδέματα Σκοπιανών και τότε υπόλοιπων Γιουγκοσλάβων και μετέπειτα Σέρβων, αλλά και με το ακυρωθέν από την ίδια την Ελλάδα Εμπάργκο της στα προς αυτούς διεθνοασφαλιστικά της, υπεισήλθε ταχέως και προθύμως το εθνικό ελληνικό Γ.Δ.Α. και πλήρωσε δια των ασφαλιστικών του εταιρειών-μελών, που τελικά βάρυναν τους ασφαλισμένους δια των αυξήσεων ασφαλίστρων και συνεπώς την εθνική οικονομία, απίστευτα ποσά με τόκο 12% αναδρομικών απαιτήσεων («κέρατα» χωρίς αιτία και βαθύτατα… κουρεμένοι), πλαστών και εικονικών «ζημιών» των αποθρασυθέντων Σκοπιανών, που «καλλιεργούσαν» -είπαν- «καρπούζια τον χειμώνα», στα όρη και στα βουνά τους! Ζητούσαν και απαιτούσαν «ζεστές και σκληρές δραχμές» τότε, όσες ήθελαν και μπορούσαν να φαντασθούν! Και τις πήραν Διεθνοασφαλιστικώς, οπότε επόμενο ήταν να γελοιοποιηθούμε διεθνώς!
Έτριβαν τα χέρια τους οι διαμεσολαβητές-διακανονιστές «ζημιών» και δεν έπαυαν να εκδίδουν αποφάσεις και «χαρτιά» οι Σκοπιανοί κατά ελληνικών οχημάτων, που απλά σημείωναν τον αριθμό κυκλοφορίας τους στην Ελλάδα!! Έτσι και από τότε, προέκυψαν τα Μνημόνια και οι Τρόϊκες, αλλά ευτυχείς στον ύπνο μας τρώγαμε τα… δανεικά τους! «Όλοι μαζί», μάλιστα, όπως… πληροφορηθήκαμε!
Και δείτε τώρα την πλήρη επίσημη Σύμβαση και με ποιόν συμβλήθηκε το εθνικό Γραφείο Ελλάδος, η οποία ισχύει και σήμερα, ενθυμούμενοι και την «ξεχασμένη» σφραγίδα επί παντός από Σκόπια εισερχόμενου εγγράφου «αναγνωρίζεται ως ΠΓΔΜ/FYROM» της μακαρίως καθεύδουσας Ελληνικής Δημοκρατίας.
Το ελληνικό -εθνικό- Γραφείο Διεθνούς Ασφάλισης, λοιπόν, αντί υποχρεωτικής ονομασίας «ΠΓΔΜ/FYROM», υπέγραψε την 20-10-1995 επίσημη Συμφωνία με το:
«NATIONALNO BIRO ZA ZELENA KARTA UL.”11 Octomvri” br. 25-SKOPJE»!!

Με την επωνυμία και όνομα αυτό τους «σκίσαμε» τους Σκοπιανούς, μαζί με το «FYROM» τους, τις Αποφάσεις της Ρώμης, του όποιου Διεθνούς Οργανισμού και Ο.Η.Ε. του!


Η ίδια επωνυμία και στην ακατάληπτη αυτή λατινική γραφή και άγνωστη γλώσσα αναγράφεται στο τέλος τής, εκ 4 σελίδων στην Αγγλική γλώσσα, διμερούς σύμβασης, που δέχθηκε και υπέγραψε το Γ.Δ.Α. Ελλάδος με αναγραφή των λέξεων «VD DIREKTOR» στην δεύτερη σειρά, κάτω από την οποία παρατίθεται δυσανάγνωστη χειρόγραφη υπογραφή και κάτω από αυτήν το ονοματεπώνυμο του υπογράφοντα με λατινικά γράμματα και όχι κυριλλικά ως «Nikola Kausevski».
Αριστερά είναι τοποθετημένη η στρογγυλή σφραγίδα με πολύ ψιλά και κακοτυπωμένα κυριλλικά γράμματα, που προαναφέραμε, επικαλυπτόμενη αρκούντως από την αγγλόγλωσση μεγάλη και επιμήκη σφραγίδα του ελληνικού Γ.Δ.Α. Και όλα αυτά τα ξενογλωσσικά, αφορούν την Ελλάδα, με την πνευματικότερη γλώσσα της στον κόσμο άχρηστη και εξαφανισμένη.
Δια των παραπάνω αποκαλύψεων, που μόνον το σωματείο μας είχε το θάρρος και την δύναμη να αποκαλύψει κατά τους καταστατικούς του σκοπούς ήταν αναπόφευκτη η σύγκρουση με ένα τεράστιο και πανίσχυρο εγκατεστημένο κατεστημένο και το οποίο στράφηκε εναντίον μας με όλα του τα δόντια και τα νύχια του, αλλά απέτυχε παταγωδώς. Να δούμε και τους λόγους.
Ποιο είναι λοιπόν το ξένο γραφείο με το οποίο συμβλήθηκε το ελληνικό Γραφείο Διεθνούς Ασφαλίσεως;
Αν είναι των Σκοπίων, όπως και στα «μουλωχτά» έγινε αποδεκτό στην Ελλάδα και υπό πλήρη άγνοια των ελλήνων πολιτών, γιατί παραβίασε το εθνικό ελληνικό Γ.Δ.Α. τους απαράβατους όρους της Αποφάσεως στην Ρώμη, πριν από ένα έτος τότε, για την υποχρεωτική αναγραφή και στην Αγγλική ή Γαλλική γλώσσα μόνον του ονόματος «FYROM» για το Γραφείο αυτό και την χώρα του, όπως και το ίδιο ελληνικό Γ.Δ.Α. ζήτησε δι’ εγγράφου δηλώσεώς του στον Οργανισμό; Πώς και πού χωρεί εδώ το «αναγνωρίζεται ως ΠΓΔΜ/FYROM» της Ελληνικής Δημοκρατίας; «Σκίσαμε» δηλαδή και την… Δημοκρατία μας;
Γιατί το ελληνικό Γ.Δ.Α. δεν αρνήθηκε την διεθνή παράβαση των Σκοπίων και όλων των άλλων εθνικών Γραφείων, που διέπραξαν την ίδια παράβαση και γιατί δεν ζήτησε την αποπομπή όλων των παραβατών από τον Διεθνή Οργανισμό, όπως είχε υποχρέωση και το επέβαλαν τα εθνικά συμφέροντα της χώρας και ιδιαίτερα αυτά της Μακεδονίας μας; Ποια άλλη χώρα του κόσμου θα «έσκιζε» και θα «έκαιγε» αυτά τα δυνατά «χαρτιά»;
Και αν δέχθηκαν παρεμβάσεις και πιέσεις οι εκλεγμένοι από εκπροσώπους ασφαλιστικών εταιρειών Διαχειριστές του Γ.Δ.Α., γιατί δεν συγκάλεσαν το ανώτατο όργανό τους, που είναι η Γενική Συνέλευση των Μελών, για λήψη Αποφάσεων και απαλλαγής τους εκ των πιέσεων και, τέλος, γιατί δεν παραιτήθηκαν των δοτών ιδιοτήτων τους; Ποιους λόγους και τι συμφέροντα είχαν;


Είναι δυνατόν και επί σειρά ετών όλα αυτά να αποτελούν αντικείμενο ενός επαγγελματικού σωματείου της Θεσσαλονίκης μόνον και οι εξ αυτών συγκρούσεις να εμφανίζονται ως δήθεν προσωπικές και όπως βολεύει τα εμπορικά συμφέροντα εκάστου; Μπορεί να συλλάβει ο νους κάθε Έλληνα ανύποπτου ότι έφτασαν μέχρι αγωγές και μηνύσεις εναντίον μας, υπό πανηγυρική δικαίωσή μας και την οποία ακόμη προσπαθούν να θάψουν;
Θα ήταν πολύ εύκολο και βολικό, εμπορικότατο μάλιστα, να υποδυθούμε και εμείς ότι τίποτε δεν μας ενοχλεί, τίποτε δεν γνωρίζουμε και όλα είναι καλώς καμωμένα, Διεθνοασφαλιστικώς και Εθνικώς, ακόμη και Μακεδονικώς.
Έτσι θα είμασταν οι «καλοί» και «προβεβλημένοι», «πρόθυμοι και προσανατολισμένοι», όπως κάθε φορά φυσάει ο αέρας και υπηρετούνται αφέντες και αχόρταγοι.
Αν λοιπόν η τοπική εθνική ευαισθησία, όποιου και κάθε τόπου και λαού, είναι βόλεμα και εμπόρευμα για άλλους, για μας δεν μπορεί να είναι λόγω τόπου, ταυτότητας και ονόματος. Αυτή και η ουσιώδης διαφορά μας. Με όποιες και όσες συνέπειες εξ αυτών, που έζησε, αλλά επέζησε, ο ελληνισμός στην χιλιάδων ετών ιστορία του.
Πέραν αυτών, όμως, των «στοχασμών και ρομαντισμών» μας, για τους όποιους «πρακτικούς» και «ξύπνιους» υπάρχουν εδώ διεθνείς συμφωνίες και αποφάσεις, όπως αυτές του Ο.Η.Ε. και του Ειδικού του Οργανισμού, που ορίζουν το όνομα του εθνικού Γραφείου και της χώρας των Σκοπίων και όπου δεν χωρούν άλλες «εξυπνάδες» ή «πρακτικές». Διαφορετικά, έχουμε κοινή απάτη και σε βάρος μας, η οποία κοσμίως λέγεται «στρατηγική και διπλωματία».
Ένας Αμερικανός μεγαλοαξιωματούχος, με τον ισόβιο, όπως φαίνεται, τίτλο του Διαμεσολαβητή για τον Ο.Η.Ε., «πάει και έρχεται», από καιρού εις καιρόν, μεταξύ Αθηνών-Σκοπίων και Ν. Υόρκης για το όνομα Μακεδονία, που έχει τόσα πολλά χρήματα -θησαυρό- ως ελληνικό, όσα δεν γνωρίζουν όλοι οι Έλληνες και δεν αξίζει ούτε δεκάρα όταν είναι Σκοπιανής ή άλλης χρήσης! Αυτόν τον, αμύθητο μάλιστα, θησαυρό του ελληνικού ονόματος Μακεδονία, με όσα και ό,τι εμπεριέχει, δεν πρέπει να τον διαχειρίζεται πλέον η «ελληνική επικράτεια» των κάποιων συμφερόντων στην Αθήνα (από τους Περσικούς θησαυρούς της Αυτοκρατορίας των Μακεδόνων, που έκλεψε και έφερε ο Άρπαλος στον σημερινό Πειραιά και πρώτος λαδώθηκε εξ αυτού ο «αντιμακεδόνας» Δημοσθένης, μέχρι των τελευταίων κληροδοτημάτων των Μακεδόνων για την Μακεδονία, που παρακρατούνται και τρώγονται στην Αθήνα), αλλά πρέπει να τον διαχειρίζεται πλέον αυτός που κατέχει, ως μόνιμος Διαπραγματευτής, το όνομα Μακεδονία και οι πρόθυμοι «σύμμαχοί» του, όπως θα δούμε την πλήρη αξιοποίηση αυτών, δια της επίσημης Ελλάδος στην πολυπανεπιστημιακή και πολυδιδακτική Οξφόρδη της Αγγλίας τους, με την έκθεση Θησαυρών από τις Αιγές των Μακεδόνων. Θα δούμε παρακάτω και τις έξω ροές πακτωλών εκ των ελληνικών Μακεδονικών.
Εδώ θα αναφέρουμε δύο αφυπνιστικά παραδείγματα εκ του αγνώστου ακόμη Μακεδονικού θησαυρού, δια του ονόματος Μακεδονία και Μακεδόνων, που, από ετών, αποκαλύψαμε και φωνάζουμε σε ώτα κωφών.


α) Ένα από τα μεγαλύτερα, αν όχι το μεγαλύτερο, εθνικό κληροδότημα σπουδών νέων επιστημόνων, είναι του δόλια αποκρυβόμενου και αποσιωπούμενου Βαρώνου στην τότε Αυστροουγγαρία Κων/νου Βέλλιου, εκ Βλάστης Δυτικής Μακεδονίας και υπέρ της Μακεδονίας και των Μακεδόνων, όπως και 2.000 τόμων σπανίων βιβλίων του, που παραμένουν «ξεχασμένα» στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Αθήνας. Από αυτό το κληροδότημα σπούδασαν από το έτος 1847 και μέχρι σήμερα χιλιάδες επιστήμονες Μακεδόνες, αλλά και πολλοί της «ελληνικής επικράτειας» και η οποία, δι΄ αυτού, όπως και άλλων παρομοίων, ελέγχει Τράπεζες, Οργανισμούς και Ταμεία. Όλα αυτά και δια της «πρόθυμης αναγνωρίσεως» ως μη ελληνικού του ονόματος Μακεδονία, αντιλαμβάνεσθε σε ποιον διαχειριστή θα περιέλθουν και ποιοι θα τα καταβροχθίσουν οριστικώς.

β) Από τα εθνικά μας αρχεία, που άριστα γνωρίζουν οι ξένοι και πρόθυμοι «Διαχειριστές» μας, προκύπτει και βεβαιούται ότι η «ελληνική επικράτεια» της τότε Μελούνας, αναγνώρισε «Μακεδονική Αποικία» στην σημερινή Αταλάντη, που ονομάσθηκε Νέα Πέλλα και εγκαταστάθηκαν δια δωρεάν κλήρου γης, μαζί με το εκεί Ταλαντονήσι, οι Μακεδόνες αγωνιστές του 1821.

Με εκτός Ελλάδος Μακεδονία και δια όποιας Χάγης, η Ελλάδα κόβεται εξ ομφαλού στα δύο, αν δεν ξαναγυρίζει στην κάποτε Μελούνα της! Ανατριχιαστικό, αλλά μη αποκλειόμενο, από αδίστακτους «Διαχειριστές» παντός του Μακεδονικού και πέραν των όρων του σημερινού δανειακού «Μνημονίου».
Τα δύο αυτά παραδείγματα αρκούν για να κατανοηθεί γιατί οι Ελληνο-Μακεδονικοί Θησαυροί έγιναν και από ποιον, «καρότο» για τους Αλβανούς και Σλαβοβούλγαρους… «Μακεδόνες» στα Σκόπια και γιατί δεν θα περάσουν ποτέ από τον Ο.Η.Ε. τις διμερείς… αναγνωρίσεις τους! Έτσι, με «καρότο και μαστίγιο» θα τους έχουν, αφού είναι «πολλά τα λεφτά» στο όνομα Μακεδονία και το οποίο «διαχειρίζεται», αλλά δεν αποχωρίζεται από ελληνικό. Αυτό το γνωρίζουν καλώς οι Διαχειριστές, αλλά μας το αποκρύβουν για να έχουν την διαχείριση αυτοί και όχι εμείς. (Αναλυτικότερα ίδε δίτομο βιβλίο του Μελά Γιαννιώτη «Αλειφούσης της Πόλεως», Θεσσαλονίκη 2007, Εκδόσεις ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ).
Επομένως, ως χώρα-μέλος του Ο.Η.Ε. και του Ειδικού Οργανισμού του, η κάθε χώρα και αδιαφόρως εμπορικών διμερών και διπλωματικών «αναγνωρίσεων» και «σχεδίων», υποχρεούνται και δεσμεύονται όλοι από την προσωρινή ονομασία των Σκοπίων ως «FYROM», που αναγνωρίζει (μόνιμα) προσωρινά ο Ο.Η.Ε.
Και καταλήγουμε στο αυτονόητο: Διαφορετικά ο Πλανητάρχης δεν θα έκανε «διμερή αναγνώριση» με όλους όσους, αλλά θα έκλεινε τάχιστα το θέμα δια του Ο.Η.Ε., οπότε θα έχανε το «καρότο-θησαυρό» και δι΄ αυτού το «μαστίγιο»!
Δείτε τα από τις παρακάτω αποδείξεις:


Τι σημαίνει «NATIONALNO BIRO ZA ZELENA KARTA»; Ποιάς γλώσσας λέξεις είναι αυτά, τι λέγουν και ποιος τα αναγνωρίζει;
Προφανώς είναι σλάβικα ή σλαβοβουλγάρικα ή Σκοπιανά. Δεν είναι ελληνικά και άρα μη Μακεδονικά για όσους έχουν στοιχειώδεις γνώσεις Ιστορίας, όπως το δέχθηκε και ο κάποτε Πρόεδρός τους Γκλιγκόροφ, ζημιώσας το «καρότο» και την δι΄ αυτού διαχείριση των παζαριών.
Επειδή όμως η θεά τύχη παίζει απίστευτα παιχνίδια και κάνει «τσακωτούς» τους όποιους πλάνους και πονηρούς, δείτε δύο αποκαλυπτικότατα και θείας δίκης εξ αυτών.
Υπογραμμίσαμε παραπάνω την διεύθυνση στα Σκόπια του άγνωστου και διεθνώς ανυπόστατου «Γραφείου» τους στην οδό «Octomvri» και το ονοματεπώνυμο του «VD DIREKTOR» (με «Κ» της γραφής του), «Nikola Causevski».
Στην ίδια σύμβαση και στην τελευταία σελίδα, θέλησε η τύχη να αναγραφεί ο μήνας Οκτώβρης (χωρίς μ) και διεθνούς γραφής του ως «October». Δια αντιπαραβολής του με την, στην αρχή της ίδιας σύμβασης, αναφερόμενη διεύθυνση στα Σκόπια ως «Octomber», έχουμε εξώφθαλμα το ξυλοσχιστικό «m» δίπλα στο αρχαιοελληνότατο οκτώ! Κακή έξη η πλαστογραφία λοιπόν και μάλιστα όταν διαπράττεται από ανίδεους της αρχαιοελληνικής γλώσσας και γραμματικής. Όμως η Ελλάδα του Οκτώβρη της, συμβλήθηκε και δέχθηκε Σκοπιανό Οκτώμβρη της «Μακεδονικής» τους.
Το επόμενο παράδειγμα είναι πράγματι οδυνηρό για τις δύο χώρες.
Είναι γνωστό ότι για να διακριθούν μεταξύ τους οι Σλαβο-Βούλγαροι και επί Τίτο έβαλαν διακριτικές της εθνότητάς τους καταλήξεις στα πρότερα επίθετά τους ως «οφ» των Βουλγάρων και «σκι» των Σλάβων.
Αν τώρα στην πόλη των Σκοπίων κατόρθωσαν να αναρριχηθούν σε υψηλές και εξειδικευμένες στον διακανονισμό ζημιών αυτοκινήτου και στην μία και μοναδική, μέχρι αποχωρισμού της από την τέως Γιουγκοσλαβία, ασφαλιστική τους εταιρεία, πολλοί και πέραν των δύο υψηλόβαθμοι, με το ίδιο όνομα «Nikola Causevski», τότε πιθανώς να μην είναι το αυτό και ίδιο πρόσωπο, που αναφέρουμε παρακάτω. Εμείς πιστεύουμε ότι είναι το ίδιο πρόσωπο. Όμως, το οδυνηρό της δυστυχίας για Έλληνες και Σκοπιανούς παραμένει και ανάθεμα στους εμπόρους των λαών.
Ιδού και τα παιχνίδια της τύχης:
Η μεγάλη και γνωστή οικογένεια των Καζάζηδων Θεσσαλονίκης κατάγεται από το ελληνικότατο Μοναστήρι της ίδιας περιοχής της κάποτε αρχαιομακεδονικότατης Ηράκλειας.
Ο γνωστός Δικηγόρος, τ. Βουλευτής και τ. Υφυπουργός Εμπορίου Ανδρέας Καζάζης, ήταν, πριν ασχοληθεί με την Πολιτική, Νομικός Συνεργάτης μίας εκ των ιδρυτριών του σωματείου μας ασφαλιστικής εταιρείας και η οποία, πριν καθιερωθεί το ενιαίο σύστημα του Οργανισμού διακανονισμού ζημιών αυτοκινήτων μεταξύ χωρών της εδώ Ευρώπης και ευρύτερων άλλων περιοχών Ασίας και Αφρικής, μέσα στα πλαίσια των Διεθνών Χερσαίων Μεταφορών, επιθυμούσε να συνάψει συνεργασία αμοιβαίας εξυπηρέτησης με την τότε μία και κρατική ασφαλιστική εταιρεία των Σκοπίων.


Έτσι και στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο τότε Υφυπουργός Εμπορίου Ανδρέας Καζάζης, από εσωτερική επιθυμία να δει την πατρογονική του οικία στο Μοναστήρι, αλλά και να γνωρίσει από κοντά την τότε εμπορική αγορά της Νότιας Γιουγκοσλαβίας, προθυμοποιήθηκε να συνοδεύσει, άτυπα και ανεπίσημα, τον εκπρόσωπο της ίδιας ασφαλιστικής εταιρείας της Θεσσαλονίκης, με την οποία είχε συνεργασία σε νομικά θέματα, πριν ασχοληθεί με την Πολιτική. Αυτός ο εκπρόσωπος ήταν ο σημερινός Πρόεδρος του Σωματείου μας και συνεπώς αυτόπτης μάρτυρας όσων συνέβησαν στα Σκόπια και στο Μοναστήρι.
Στην είσοδο της Σκοπιανής ασφαλιστικής εταιρείας εμφανίσθηκε ένας ευγενέστατος και ελληνογλωσσότατος υπάλληλος υποδοχής υπό το επίθετο Νένας, που υποδέχθηκε στην ελληνική γλώσσα τους δύο Θεσσαλονικείς επισκέπτες και τους οδήγησε σε κάποιον όροφο και στον τότε Αντιπρόεδρο της ξένης ασφαλιστικής (Makedonija η επωνυμία της). Αυτός ο Αντιπρόεδρος ήταν ευγενής, ψηλός, λιγνός, μεσήλικας, αλλά πολύ προβληματικός στην μη ευχέρεια ξένης γλώσσας και ολιγομίλητος. Nikola Causevski, το όνομά του, όπως το έγραφε η «κάρτα» του.
Ούτε λέξη ελληνικά έδειχνε να γνωρίζει και να καταλαβαίνει!
Έγιναν οι συζητήσεις και οι συμφωνίες συνεργασίας με την βοήθεια άλλων ξενόγλωσσων και το βράδυ, υπό χιόνια, παρατέθηκε επίσημο δείπνο, με παρουσία πολλών αξιωματούχων και «Υπουργών» της τότε και εκεί «τοπικής Κυβερνήσεως», πάντα υπό συνοδεία του Αντιπροέδρου Nikola Causevski και πάντα χωρίς λέξη στην ελληνική γλώσσα. Οι Θεσσαλονικείς μιλούσαν ελεύθερα μεταξύ τους ελληνικά, προσεκτικά βέβαια, αλλά φαινόταν ότι ουδείς κατανοούσε κάτι, ιδιαίτερα ο Αντιπρόεδρος. Την επόμενη ημέρα, ο ίδιος Αντιπρόεδρος και όλως εκτός προγράμματος, προθυμοποιήθηκε, επίμονα μάλιστα, να συνοδεύσει τους Έλληνες επισκέπτες μέχρι το Μοναστήρι και τα σύνορα, επιθυμία που έγινε δεκτή και χωρίς καμία επιφύλαξη ή άλλη σκέψη για τυχόν άλλο ενδεχόμενο.
Στο Μοναστήρι και μπροστά από ένα κατάστημα υαλικών, ζήτησε να απομονωθεί ο Α. Καζάζης και επί αρκετά λεπτά είχε αφοσιωθεί στην παρατήρηση μίας μεγάλης παλαιάς και γκριζόχρωμης οικοδομής απέναντί του και στο άλλο άκρο μίας πλατείας.
Ξαφνικά οι άλλοι δύο συνοδοί του αντιλαμβάνονται ότι είχε καταληφθεί από λυγμούς και δάκρυα, οπότε έσπευσε δίπλα του ο Μελάς Γιαννιώτης και ανήσυχος τον ρώτησε: «Ανδρέα τι συμβαίνει;». Εκείνος στρέφεται και του απαντά: «Εδώ και στην απέναντι αυτή οικοδομή γεννήθηκα».
Είχε πλησιάσει και ο Αντιπρόεδρος Nikola και ο οποίος -όλως περίεργα- είχε καταληφθεί και αυτός από λυγμούς και δάκρυα, οπότε έκπληκτος ο Υφυπουργός λέγει στον Γιαννιώτη: «Αυτός τώρα γιατί κλαίγει; Τι έπαθε; Ρώτησέ τον».
Πριν όμως ερωτηθεί, τους πλησιάζει και τους λέγει ψιθυριστά: «Έλληνας είμαι από το Ανταρτικό Φλώρινας. Νίκος Καούσης λέγομαι. Σας εκλιπαρώ πάρτε με διπλωμένο στο πόρτ-μπαγάζ πίσω στην Πατρίδα»!
Με τα ταχύτατα αντανακλαστικά και την οξυδέρκειά του ο Α. Καζάζης, αστράφτει και βροντά: «Μας έσκασες δύο μέρες τώρα με την πονηριά σου! Άκουσε κύριε: Αν είσαι Έλληνας και θέλεις να επιστρέψεις στην Πατρίδα, να ακολουθήσεις την νόμιμη οδό, όπως την ρύθμισε η Κυβέρνησή μας».


«Μα κ. Υπουργέ δεν μπορώ, λυπηθείτε με, βοηθείστε με να επιστρέψω». «Γιατί δεν μπορείς; Τι έκανες σε βάρος της Πατρίδας σου και εδώ είσαι υψηλόβαθμος;». «Να, σαν νέος, παρασύρθηκα και…», αλλά ο Α. Καζάζης δεν τον άκουγε πλέον. Είχε κατευθυνθεί ήδη προς το αυτοκίνητο επιστροφής και στραφείς στον Γιαννιώτη του είπε: «Πάμε να φύγουμε και ξέχνα την συνεργασία»!
Σύξυλος έμεινε εκεί ο Καούσης-Causevski και Αντιπρόεδρος! Όμως, ανάθεμα και τρισανάθεμα στους εμπόρους των λαών!
Αν τώρα είναι το ίδιο πρόσωπο, που δέκα χρόνια αργότερα υπέγραψε με το ελληνικό Γ.Δ.Α. την άκυρη και διεθνώς παράνομη «σύμβαση» συνεργασίας εθνικών Γραφείων Ελλάδος-Σκοπίων, μπορεί ο καθένας να συναγάγει τα συμπεράσματά του και να αντιληφθεί γιατί η Ελλάδα είναι αυτή που είναι σήμερα, χωρίς να τολμά ή να μπορεί να καταγγείλει άκυρη και παράνομη διεθνώς διμερή «σύμβαση» με τα Σκόπια και την οποία μόνον η Ένωσή μας και το μέλος μας ασφαλιστική εταιρεία ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ Α.Ε.Γ.Α. κατήγγειλαν και δεν αναγνώρισαν ποτέ, υπό απίστευτες και ασύλληπτες μεθοδεύσεις, εκβιασμούς, απειλές και διώξεις εναντίον τους από το ίδιο το Γ.Δ.Α. Ελλάδος, αλλά και την προστασία του από εκείνους ακριβώς που είχαν υποχρέωση να αρνηθούν τα έργα και πράξεις του.
Αξίζει να αναφερθεί εδώ ότι, μετά τις αποκαλύψεις των παραπάνω απίστευτων γεγονότων ζητήθηκε από τον τότε Νομάρχη Θεσσαλονίκης Κων. Παπαδόπουλο, ως εποπτεύουσας Αρχής του σωματείου μας, να ενεργήσει για την διάλυση του σωματείου μας, υπό εφευρεθείσες προφάσεις και τις οποίες απέρριψε μετά παρρησίας, διωχθείς ποινικώς και αθωωθείς πανηγυρικώς.
Έτσι και κατ’ ανάγκη, το κατεστημένο φρόντισε να φιμώνει με κάθε τρόπο το σωματείο μας και να επιβάλλει την απομόνωση και αγνόησή του στα ασφαλιστικά δρώμενα, μέχρι της αναλήψεως της Εποπτείας των ασφαλίσεων από την Τράπεζα Ελλάδος, όπου δεν χωρούν και δεν νοούνται κανενός είδους παρεμβάσεις και υποδείξεις ενεργειών και η οποία αναγνωρίζει το σωματείο μας όπως το απαιτεί ο νόμος, χωρίς καμία διάκριση από την «Ένωση Ασφαλιστικών Εταιριών» στην Αθήνα.
Αν και οι προηγούμενες Αρχές έπρατταν, ως όφειλαν, το ίδιο, είναι βέβαιο ότι θα είχαν αποφευχθεί πολλά,προς όφελος του τόπου και της οικονομίας του.
Ούτε βέβαια και οι τότε Διοικούντες την «Ένωση Ασφαλιστικών Εταιριών» στην Αθήνα θα τολμούσαν να πράξουν όσα διέπραξαν και αυτοί, αλλά δεν τους βοήθησε και αυτούς η θεά τύχη.
Φαίνεται ότι την θεά-τύχη και αλήθεια την είχαμε με το μέρος μας, αφού αυτή επισφράγισε τους κόπους και αγώνες μας, όπως και το πολύ ευχάριστο Μήνυμα, που ακολουθεί.


Δικαίωση από την Οξφόρδη: Στην Ελλάδα το όνομα Μακεδονία, αλλού τα οφέλη.

Και πάλι εμείς πρώτοι λάβαμε το καλό Μήνυμα και πρώτοι το αναγγέλλουμε:
Στο Μουσείο Ashmolean της πολυπνευματικής και ρυθμιστικής των εξελίξεων Πανεπιστημιούπολης του κόσμου Οξφόρδης Αγγλίας, εγκαινιάσθηκε τον Απρίλιο 2011, με διάρκεια μέχρι 29 Αυγούστου 2011, Έκθεση αρχαιολογικών θησαυρών των Αιγών Ημαθίας, με 550 τουλάχιστον ευρήματα της τελευταίας 20ετίας, πολλά από τα οποία, ανατρεπτικής πραγματικά Ιστορίας των ελληνικών και παγκόσμιων πραγμάτων, πρώτη φορά παρουσιάζονται στο κοινό από την πολυεπιστημονική και πολυπνευματική Οξφόρδη, όχι επειδή η Ελλάδα και η Μακεδονία της δεν έχει Μουσεία και Επιστήμονες, αλλά -ευνοήτως- επειδή τα ευρήματα κάνουν «πέντε παράδες» την εδώ επιβληθείσα «Ιστορία της… ελληνικής επικράτειας» κάποιων παραμυθάδων και επειδή τα «λεφτά είναι πολλά» εκ των θησαυρών αυτών και πρέπει να ρεύσουν έξω και όχι εδώ! «Η Τέχνη και ο Πολιτισμός υπηρετούνται», θα σκεφθείτε και συμφωνούμε. Θα μπορούσαν να υπηρετηθούν καλύτερα εδώ, όπου γεννήθηκαν και όχι αλλού, όμως.
Την είδηση της Εκθέσεως αυτής, που φέρει τον κατασυντριπτικότατο τίτλο για κάθε πλάνο και εθνομάγειρα: «Από τον Ηρακλή στον Μέγα Αλέξανδρο» και υπότιτλο, πρωτοφανούς Ιστορικής Ανατροπής: «Ο θρύλος της Μακεδονίας, ενός ελληνικού βασιλείου, την εποχή της Δημοκρατίας»(!!!), δημοσίευσαν εφημερίδες και περιοδικά, Οργανώσεις και Ιστορικοί (π.χ. «Καθημερινή», 12/4/11 και 17/4/11, περιοδικό «AEGEAN AIRLINES», τεύχ. 36, σελ. 136-138, Παμμακεδονικές Οργανώσεις εξωτερικού, Διαδίκτυο, Ν. Μάρτης και άλλοι), με τεράστια προβολή παγκοσμίως από τους οργανωτές και τα ξένα μέσα, αλλά δεν είδαμε προβαλλόμενη και δηλούμενη την ουσία του υπότιτλου, ιδιαίτερα στην Ελλάδα και τους Έλληνές της.
Αυτή η ουσία, λοιπόν, προερχόμενη και δηλούμενη από την Οξφόρδη του κόσμου, λέγει και δηλώνει, με κάθε επισημότητα και Πανεπιστημιακή-Επιστημονική επιβεβαίωση, ότι: «Θρύλος του Ηρακλή και μέχρι τον θρύλο του Μεγάλου Αλεξάνδρου», είναι ένα «ελληνικό βασίλειο» στην «εποχή της Δημοκρατίας», δηλαδή της πολυγραμμένης και πολυδιδαγμένης στον κόσμο ελληνικής, που δεν ήταν μόνον η αρχαία Αθήνα, όπως το επιβεβαιώνουν τα πλέον των 550 ευρήματα των Αιγών, που εκτίθενται στην Έκθεση, πολλά από τα οποία για πρώτη φορά παρουσιάζονται ελληνικώς και παγκοσμίως!
Η επιβεβαίωση αυτών δόθηκε από τον Ιστορικό και Καθηγητή της Αρχαίας Ιστορίας στην Οξφόρδη Ρόμπιν Λέϊν Φόξ στα εγκαίνια της ίδιας Έκθεσης (7/4/2011), που τελεί υπό την αιγίδα του Πρωθυπουργού και του Υπουργείου Πολιτισμού της Ελλάδος, με τον Πρέσβη μας στην Αγγλία Αριστείδη Σάδη, εγκαινιάζοντα και παρόντα. Είπε, λοιπόν, ο Καθηγητής Φοξ τα εξής: «Με αυτήν την Έκθεση, την μεγαλύτερη που έχει πραγματοποιηθεί ποτέ στην Μεγάλη Βρετανία όσον αφορά την αρχαία Ελλάδα (πού είσαι Έλγιν να ακούσεις για τα κλεμμένα Παρθενομάρμαρά σου), ξαναγράφεται η Ιστορία της αρχαίας ελληνικής τέχνης». Δια των εκθεμάτων των Αιγών της Μακεδονίας και δια Καθηγητών Ιστορίας στην Οξφόρδη, έχουμε γραφή Νέας Αρχαιοελληνικής Ιστορίας και άρα Παγκόσμιας!


Ελάτε τώρα άσχετοι και ανιστόρητοι μαγειροποιοί, να ανατρέψετε και να πλαστογραφήσετε την Οξφόρδη και η οποία επικύρωσε και κλείδωσε το όνομα Μακεδονία στην Ελλάδα. «Τετέλεσται» και οριστικώς μάλιστα! Κατάπτυστος και ρεζίλι της πολυπανεπιστημιακής και πνευματικής Οξφόρδης θα γίνεται στο εξής κάθε Σκοπιανίζων πολιτικάντης και άξεστος!
Είπε όμως και κάτι πολύ κατασυντριπτικό και ανεπανόρθωτο για τους Πολιτικούς Ηγέτες, Διπλωμάτες και Μεσολαβητές των «Διμερών Αναγνωρίσεων και Συμφωνιών»:
«Αν ερχόταν στην Έκθεση ο κ. Μπούς, θα ντρεπόταν»!
Δεν είπε αν θα πάει ο διάδοχός του, με όλους τους Συμβούλους του, μηδέ και του επί μακρών Διαπραγματευτού και των δύστυχων πλέον Σκοπιανών ή και κάποιων δικών μας! Αδιάφορον βέβαια, διότι «ο κύβος ερρίφθη και η απόφαση ελήφθη», υπό εκατομμυρίων επισκεπτών και ενημερωμένων πολιτών του κόσμου. Το Μακεδονικό έληξε, η Ιστορία ξαναγράφεται και είναι Ελληνομακεδονική. Τέρμα τα… παζάρια!
Οι Αιγές των αρχαίων Μακεδόνων και με τις μέχρι τώρα -και ασφαλώς επόμενες- αποκαλύψεις της Ιστορικής Αλήθειας τους, έδωσαν τελεσίδικες λύσεις στο Μακεδονικό και πολλά λεφτά και δόξες στην Οξφόρδη.
Και βέβαια στους Αρχαιολόγους μας, που για τους ίδιους είναι θεμιτό να δοξάζονται δια του εξωτερικού.
Δείτε και το επισφράγισμα, που επιβεβαιώνει την ορθότητα στόχων και επιλογών μας:
«Ψυχή» της Έκθεσης είναι η Αρχαιολόγος Αγγελική Κοτταρίδη, Διευθύντρια της 17ης Εφορίας Προϊστορικών Αρχαιοτήτων και «μαθήτρια του Αρχαιολόγου Μανώλη Ανδρόνικου (προσοχή στην συνωνυμία με έναν θανόντα Αθηναίο, ικανό Ασφαλιστή), ο οποίος ανακηρύχθηκε Επίτιμος Καθηγητής από το Πανεπιστήμιο Οξφόρδης», ενώ κάποιοι και για να μην ρέουν εδώ ποταμοί χρημάτων από τους αμύθητους Θησαυρούς των Αιγών, ακόμη τον… αμφισβητούν!
Δήλωσε, λοιπόν, η «ψυχή» και Αρχαιολόγος-Διευθύντρια-Μαθήτρια του μεγάλου, αιώνιου και Ευεργέτη μας Καθηγητή Ανδρόνικου, εκεί από την Οξφόρδη και όχι από εδώ, που ίσως δεν της είναι επιτρεπτό:
«Από τα ευρήματα στο Παλάτι των Αιγών, που παρουσιάζονται στην Έκθεση, αποδεικνύεται πως ενώ τον 5ο αιώνα π.Χ. η Αθήνα του Περικλή ήταν το κέντρο της διανόησης και των τεχνών, τον αμέσως επόμενο αιώνα το κέντρο της διανόησης και των τεχνών ήταν η Βεργίνα (Αιγές) του Φιλίππου». Τώρα και εξ αυτών των Αληθών, αρχίζει να γράφεται η αληθής Ελληνική Ιστορία.
Είπε επίσης ότι: «Οι υπεύθυνοι της Έκθεσης χαρακτήρισαν το Παλάτι των Αιγών ως το πιο σημαντικό κτίριο της αρχαίας Ελλάδος μετά τον Παρθενώνα»!
Και αφού «ψέκασε, σκούπισε, καθάρισε», έδωσε και τα αδιάψευστα στοιχεία ανατροπής τής «δήθεν Ιστορίας» μας, με τα αποδεικτικά της Νέας και τώρα γραφόμενης, που, μεταξύ άλλων, είναι:


Πρώτον: Το για πρώτη φορά εμφανιζόμενο και μάλιστα εκτός Αιγών, Μακεδονίας και Ελλάδος (εδώ η ροή ακένωτων κρουνών του Παρά) «χρυσό στεφάνι από τον τάφο του πρόωρα χαμένου υιού του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Ηρακλή»!
Ο δευτερότοκος γιος του Μεγ. Αλεξάνδρου, Ηρακλής, ήταν όταν φονεύθηκε (από τον δύστυχο και παράφρονα, εκτοπισμένο στην μακρινή Λοκρίδα, ένδοξο Στρατηγό Πολυσπέρχοντα, προστάτη της οικογένειας του Μεγ. Αλεξάνδρου) Νόμιμος Διάδοχος της απέραντης τότε Ελληνομακεδονικής Αυτοκρατορίας, μετά την δολοφονία που προηγήθηκε του δωδεκάχρονου και πρωτότοκου Αλεξάνδρου Δ΄ του Αιγαία. Και υπενθυμίζουμε ότι ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν απευθείας απόγονος της δυναστείας του Τεμένου, απόγονου του μυθικού Ηρακλή, όπως βεβαιώνει και η Δρ. Κοτταρίδη στην ίδια Έκθεση.
Δεύτερον: Αποκαλύπτεται και αποδεικνύεται, δια των εκθεμάτων από τις Αιγές, ότι ο βασιλεύς των Μακεδόνων ήταν και Αρχιερεύς!
Ευνόητα θάβονται αυτά στην Ελλάδα, όχι όμως και στην Οξφόρδη του κόσμου, όπου και επιπροσθέτως εξ αυτών ρέει ο Παράς του κόσμου.
Τρίτον: Οι επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να δουν για πρώτη φορά εκτιθέμενα νέα ευρήματα, με «αριστοτεχνικές πανοπλίες, χρυσά στεφάνια εξαιρετικής λεπτομέρειας (πού είσαι Ζολώτα να δεις τι έχασες), μαρμάρινα αγάλματα και τοιχογραφίες (ιδού πως πάει το βουνό στον… Μωάμεθ), που αποτυπώνουν στιγμές από την ζωή του Φιλίππου Β΄, του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αλλά και του υιού του Αλεξάνδρου Δ΄», όπως ενημερώνονται αρμοδίως και δια ελληνίδος επιστήμονος-κρατικού οργάνου, οι λαοί του κόσμου! Σπεύσατε, σπεύσατε, λοιπόν!
Όχι στις Αιγές της Μακεδονίας, που ούτε η Ελλάδα δεν βεβαιώθηκε και δεν γνωρίζει ακόμη ότι είναι κατοχυρωμένες ελληνικές, αλλά στους ελληνομακεδονικούς θησαυρούς στην Οξφόρδη, που αυτή τους κατοχύρωσε ως ελληνικούς και για την εκεί ροή του Διεθνούς Παρά! Για την Τέχνη και τον Πολιτισμό ενεργεί και ωφελεί. Έχει πνεύμα και συνδυάζει το τερπνό και ωφέλιμο. Διδάσκει και τους Έλληνες εκ των Μακεδονικών Θησαυρών και Τεχνών, ακριβώς επειδή γνωστοί «πωλητές γνώσεων» δίδαξαν ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες ήταν αγροίκοι «στρατιώτες και αγρότες» μόνον. Εξ αυτών σώθηκαν οι Θησαυροί των Αιγών.
Τέταρτον: Εδώ η συντριπτικότερη Αποκάλυψη! Στην «δεύτερη θεματική ενότητα» των νέων εκθεμάτων των Αιγών «αποτυπώνεται ο ρόλος των γυναικών στην βασιλική αυλή, με αντικείμενα καλλωπισμού, κοσμήματα, αλλά και ιερά αντικείμενα, τα οποία άλλοτε τις απεικονίζουν ως θεϊκές οντότητες και άλλοτε ως δαιμονικές, (που) μαρτυρούν τον ηγετικό ρόλο τους στην Μακεδονική αυλή, έναν ρόλο που τόσο είχε υποτιμηθεί σε άλλες περιοχές, όπως η Αθήνα»! Τώρα, μάλιστα! Αν ξαναδείτε τις ίδιες γραφές διδασκόμενες… γράψτε μας!


Εμείς πάντως δηλώνουμε ότι δεν έχουμε καμία ανάμειξη στις ίδιες γραφές και δηλώσεις αυτές. Απλώς αντιγράφουμε τις δηλώσεις της Δρ. Κοτταρίδη και συνεχίζουμε την ίδια, πράγματι ανατρεπτική και συγκλονιστική, (αντι)γραφή της ήδη γραφόμενης Νέας Ιστορίας: «Κεντρικό έκθεμα είναι η συνάθροιση πέντε γυναικών, ανάμεσα στις οποίες δεσπόζει μία βασίλισσα και αρχιέρεια, η “Κυρία των Αιγών”, χρονολογούμενη στο 500 π.Χ., σε αντίθεση με τις υπόλοιπες, που ανάγονται στην εποχή του Σιδήρου (έφυγε ο Χρυσο-αγγιχτής Μίδας του Γοργία με τα εξηντάφυλλα ρόδα του στις απέναντι πλαγιές του Βερμίου και ήρθαν φαίνεται τα τότε… Μνημόνια), βρίθει πολυτελείας, αφού μέχρι και στα ενδύματά της βρέθηκαν ενσωματωμένα χρυσά στολίδια»!
Παντού χρυσά και πλούτος! Ούτε ο Μίδας δεν θα το είχε εδώ και πριν πάει στον Πακτωλό ποταμό του για να γιατρευτεί από τα χρυσοαγγίγματά του! Και τα χρυσάφια των Αιγών δεν είναι μύθος, αλλά είναι μυθικά! Τα ανακάλυψε ο Ευεργέτης μας Καθηγητής Ανδρόνικος και συνεχίζει τώρα η επάξια Μαθήτριά του!
Σκεφθείτε πώς θα νιώθουν οι επί αιώνες και χιλιετίες Κατακτητές και Άρπαγές μας, που θεωρούσαν τις Αιγές… λατομείο!
Πέμπτον και «ολοταφικότατον» των μέχρι τώρα «γραφών» γραφέων και υποβολέων:
«Η τρίτη θεματική ενότητα, η οποία κλείνει και την Έκθεση, παρουσιάζει την ζωή στο Παλάτι. Τα ασημικά και κεραμικά της εποχής, αλλά και τα σπαράγματα από το ίδιο Παλάτι, αποτελούν μάρτυρες της εξέλιξης, που γνώρισε η Μακεδονική δυναστεία την εποχή του Φιλίππου Β΄, με ιδιαίτερη έμφαση και στον θεσμό των συμποσίων, που αποτελούσαν εξέχοντα πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα της εποχής.
Επτακόσια χρόνια Ιστορίας της Μακεδονικής δυναστείας (το διαβάσατε αλλού αυτό, περί επτακοσίων χρόνων Μακεδονικού αγλαΐσματος στον τότε ελληνισμό;) από την εποχή των απογόνων του μυθικού Ηρακλή, μέχρι την κυριαρχία του Μεγάλου Αλεξάνδρου (μοναδικού Ανίκητου στην Ιστορία του κόσμου) αποκαλύπτονται»!
Περιορίζουμε εδώ τις αντιγραφές και διερωτόμαστε, μαζί σας ελπίζουμε:
Δηλαδή και δια των νεοευρημάτων της τελευταίας 20ετίας, πέραν των ήδη γνωστών μας, εκ των Αιγών, όπως π.χ. η ολόχρυση λάρνακα οστών του Φιλίππου, με το Δεκαεξάκτινο Ιερό Έμβλημα των Μακεδόνων και όσων σίγουρα θα ακολουθήσουν, αποκαλύπτεται στην Οξφόρδη και δι΄ αυτής σε όλο τον κόσμο η άγνωστη και άγραφη μέχρι τώρα Ιστορία, Τέχνη και Πολιτισμός του ελληνομακεδονισμού από το 1000 π.Χ.;
Και δηλαδή όλα αυτά τα ανατρεπτικά των δεδομένων και μέχρι τώρα γνωστών, δεν θα μπορούσαν να αποκαλυφθούν και να παρουσιασθούν στον κόσμο, εδώ και από τις Αιγές, της μίας και μόνης στον κόσμο υπέρλαμπρης και τρισένδοξης Μακεδονίας μας και για την εδώ ροή του παγκόσμιου Παρά, προς διαφωτισμό και εκπολιτισμό των αμαθών;


Και, τέλος, αν και όλα αυτά δεν είναι έτσι, πώς και γιατί στην Οξφόρδη των Πανεπιστημίων και Καθηγητών είναι έτσι με τους δικούς μας Μακεδονικούς Θησαυρούς, Τέχνες και Επιστήμονες;
Μέσα από τους δικούς μας σκοπούς και τις αντιλήψεις μας, μπορεί να είναι και ίσως γίνουν έτσι τώρα που «κλείδωσε» το όνομα Μακεδονία εκεί όπου ήταν, είναι και έτσι θα παραμείνει αναλλοίωτο.
Αυτά πιστεύουμε, αυτά υπηρετούμε και αυτά υλοποιούμε, από ιδρύσεώς μας. Ευχόμαστε να επιστρέψουν «οίκαδε» οι Θησαυροί μας αναλλοίωτοι και, κυρίως, όλοι και ανέπαφοι στην ώρα τους, χωρίς τις γνωστές ευρεσιτεχνίες περί «παραμονής, για συντήρηση» εκτός τόπου τους, όπως από ετών ρωτούμε για την τύχη της πρωτογραφής του κόσμου Δισπηλιού Καστοριάς και απάντηση δεν έχουμε. Γένοιτο!

Τα άλλα Επιτεύγματα

Πεζά, πολύ πεζά πλέον τα λοιπά, αλλά είναι μέσα στους σκοπούς και στόχους μας.
Ένα άλλο λοιπόν σοβαρό θέμα που απασχόλησε το σωματείο μας εξ αρχής και μέσα στους βασικούς σκοπούς Ισοπολιτείας και ίσων όρων λειτουργίας των Επιχειρήσεων στην Βόρεια Ελλάδα ήταν οι πρόσθετες δαπάνες και έξοδα για τους ελέγχους από Ορκωτούς Λογιστές, άλλους Ελεγκτές και όργανα, που έρχονταν από Αθήνα και ήταν επόμενο να χρεώνουν τους ελεγχόμενους με πρόσθετα έξοδα, που δεν επιβάρυναν όμως τους ελεγχόμενους στην Πρωτεύουσα, με αποτέλεσμα να δημιουργείται «νόμιμη» Ανισοπολιτεία και να ευρίσκεται ο νόμος εκτός έδρας του για την Αποκεντρωμένη Ελλάδα!!
Πρώτο και προς τιμήν του κατανόησε το θέμα το Σώμα Ορκωτών Ελεγκτών και ταχύτατα όρισε Ορκωτούς Λογιστές με έδρα την Θεσσαλονίκη, την οποία έκανε στην πράξη Συμπρωτεύουσα. Δικαιούται κάθε Τιμής και Επαίνου.
Η τότε Εποπτεύουσα Αρχή του Υπουργείου Εμπορίου όμως πείσμονα αρνούνταν να αποκεντρώσει τις ελεγκτικές αρμοδιότητές της, τουλάχιστον στην Θεσσαλονίκη, όπου είχαν έδρα ασφαλιστικές επιχειρήσεις, με αποτέλεσμα να απαντά στα επίμονα αιτήματά μας η τότε αρμόδια Διευθύντρια και γνωστή, δια ασφαλιστικής «γλυπτικής» τέχνης του εκεί περιβάλλοντός της ως «σιδηρά κυρία», ότι «η Θεσσαλονίκη δεν έχει την αναγκαία υποδομή ειδικοτήτων ελέγχων», ενώ ο εδώ Διευθυντής Διευθύνσεως Εμπορίου και μέχρι προαγωγής και τοποθετήσεώς του ως Γενικού Διευθυντού Κεντρικών Υπηρεσιών του ιδίου Υπουργείου και για λογαριασμό των εδώ συναδέλφων του, μας παρότρυνε να επιμένουμε για να γίνεται από την Θεσσαλονίκη ο έλεγχος «και να μην τα έχουν όλα οι Αθηναίοι».
Αντιδρούσε όμως ένας εκ των ειδικοτήτων, που επικαλούνταν ως αιτιολογία η «σιδηρά κυρία», της αυτής και εδώ Υπηρεσίας, ικανός Μακεδόνας, μετέπειτα Αναλογιστής των Κεντρικών Υπηρεσιών και πολύ γρήγορα μεταπηδήσας σε ιδιωτικές ασφαλιστικές και ο οποίος ζητούσε να μην επιμένουμε, διότι η ειδικότητά του δεν προέβλεπε θέση Διευθυντού εδώ! Ούτε και στις Κεντρικές Υπηρεσίες την κατέλαβε, αλλά με το «σπαθί» του και επάξια αναδείχθηκε στον ιδιωτικό τομέα.


Ένα από τα μέλη του σωματείου μας, που αταλάντευτα και εξαρχής μας στήριξε για την επίτευξη των σκοπών μας, ευτύχησε να δει πλήρως ικανοποιούμενο στην Θεσσαλονίκη το γενικό αίτημά μας για ίσους όρους λειτουργίας και μη πληρωμή των εξόδων εφαρμογής και «εκτός έδρας» του νόμου (καταπληκτική εφεύρεση αυτή και εδώ κάποτε θα ευγνωμονούμε την Τρόϊκα, το ΔΝΤ και τα… Μνημόνια). Δεν αφορά τις ασφαλιστικές δραστηριότητες, αλλά αφορά γενικά την, από κρατικά όργανα της Αθήνας, ασκούμενη εποπτεία και πραγματοποίηση ελέγχων σε δύο Ιδιωτικές Αεροπορικές εταιρίες με έδρα την Θεσσαλονίκη, οπότε και εδώ έχει πλήρη εφαρμογή η αρχική μας αναφορά στο σοφό «δεν έχει αξία ποιοι και πόσοι λέγουν αλλά τι λέγουν».
Έπρεπε όμως να είναι Θεσσαλονικεύς και ευρύτατης αντίληψης ο τότε Διοικητής της Υ.Π.Α. (ο Δικηγόρος και τ. Βουλευτής Κώστας Σταμάτης) και ο οποίος όταν ενημερώθηκε ότι οι επιχειρήσεις της Θεσσαλονίκης πληρώνουν σε υπηρεσιακά όργανα και στο κράτος τα έξοδα εφαρμογής του νόμου, μετά των εκτός… έδρας του(!), άστραψε και βρόντησε και αυτός, με άμεση επιβολή των στο ενιαίο κράτος και όχι στο… προσαρτημένο! Όταν αποχώρησε, απέκτησε και πάλι ο νόμος… έδρα του! Περί «τεχνών» των δοτών εξουσιαστών ο λόγος εδώ και άλλων Τεχνών και Επιστημών στην Οξφόρδη. Αυτά είδαν και μας ήρθαν οι Τρόϊκες.
Εκεί όμως που έγινε -και συνεχίζει- κυριολεκτικά «σκοτωμός», είναι η έδρα των ασφαλιστικών εταιρειών και των αντιπροσώπων τους (που αναπτύσσουμε στις Ιστοσελίδες μας για την Ιστορία του Θεσμού), αλλά και όλων των σχετικών με τις ασφαλιστικές δραστηριότητες Υπηρεσίες, Γραφεία, Οργανώσεις και Ενώσεις «Ελλάδος» και «Συστήματά» τους, που, όλες και όλα, σώνει και καλά εδρεύουν στην Αθήνα, αλλά, αν και όταν τεθεί θέμα παρουσίας και προσφοράς τους τοπικά στην Θεσσαλονίκη, όπου και μόνο εκτός Αθηνών εδρεύουν ασφαλιστικές επιχειρήσεις και πληρώνουν «ίσες εισφορές», τότε παθαίνουν… ντελίριο και τους καταλαμβάνει ιερή… αγανάκτηση! Σαν να τους ζητούμε την Βουλή, την Κυβέρνηση και τον «τρύπιο»… Κορβανά!
Να δώσουμε ενδεικτικά παραδείγματα:
Δυτικά μας και στην γείτονα Ιταλία, το εθνικό της Γραφείο Διεθνούς Ασφαλίσεως εδρεύει στο Μιλάνο και όχι στην Ρώμη. Ανατολικά μας και στην γείτονά μας Τουρκία, το εθνικό της Γραφείο Διεθνούς Ασφαλίσεως εδρεύει στην Κωνσταντινούπολη και όχι στην Άγκυρα. Δεν έχουν «προσαρτημένες χώρες» αυτοί, ούτε άρθρα 7! Έχουν κράτος και μυαλό οπότε δεν χρειάζονται… Μνημόνια! Προς το παρόν, βέβαια.
Εδώ και σε μας «αρρώστησαν» κάποιοι όταν προτείναμε να εδρεύει το Γραφείο Διεθνούς Ασφαλίσεως στην Θεσσαλονίκη, ως σταυροδρόμι χερσαίων οχημάτων. Επέλεξαν την Αθήνα για τα «οφίτσια» και όχι για την οριζόντια Εγνατία οδό ή την κάθετη προς Ευρώπη. Η «Αττική οδός» είναι και ο… ομφαλός!
Άλλο παράδειγμα: Δύο Μακεδόνες Υπουργοί αντάλλασσαν κάποτε και μεταξύ τους τα Υπουργεία Γεωργίας και Εσωτερικών. Κάνουμε ταυτόχρονη παράσταση και στους δύο. Προτείνουμε να αποφασίσουν την μεταφορά των κρατικού ελέγχου ασφαλιστικών εταιρειών της Αγροτικής Τράπεζας, ώστε η μία των Γενικών Κλάδων να εδρεύει στην Λάρισα και η άλλη της Ζωής στην Θεσσαλονίκη για ευκολότερη διείσδυσή της στις «υπό ανάπτυξη» γειτονικές χώρες. Εμείς, ως χώρα και τύφλα μας, είμασταν… αναπτυγμένοι.


Μόλις άκουσαν τις προτάσεις μας, που έγιναν σε επίσημη εθνική εκδήλωση σε κεντρικό ξενοδοχείο της Θεσσαλονίκης, αμφότεροι «έσκασαν στα γέλια»! Ευθέως τους ρωτήσαμε προς τι οι καγχασμοί και απάντησαν εν χορώ: «Θα χάσουμε τα Υπουργεία μας»! Δεν τα «έχασαν» βέβαια αλλά χάθηκαν-ξεχάσθηκαν οι ίδιοι, ενώ οι δύο εναπομείνασες κρατικές ασφαλιστικές στην Αθήνα βγήκαν μετέπειτα στο «σφυρί», τις πρόλαβε η κρίση, ήρθε το Μνημόνιο και «βάλε πλάτη φορολογούμενε πολίτη», χωρίς ελπίδα λυτρώσεώς σου. Υποστυλώματα μη απώλειας Υπουργείων και Εξουσίας, γίναμε!
Τελευταίο και ενδεικτικό παράδειγμα:
Εκείνη η αιώνια κολοκυθιά της Κεντρικής Εξουσίας, κάποιων και λίγων νομέων της έκανε και συνεχίζει, κάτι θεόστραβα κολοκύθια-νόμους, που «φτύσαμε αίμα» να της τα εξαφανίσουμε.
Ένα από αυτά ήταν το άρθρο 4 Ν. 489/1976 «για την υποχρεωτική ασφάλιση των αυτοκινήτων» και, ας πούμε, για κοινωνικούς λόγους. Θα μπορούσε, μήπως, σε άλλη και οποιαδήποτε χώρα του κόσμου, ακόμη και της ζούγκλας, να γίνει παρόμοιος νόμος υποχρεωτικός «κουβαλητής μελών και χοντρών εισφορών», όπως γράφουμε σε άλλες Ιστοσελίδες μας, σε ιδιωτικό σωματείο της Αθήνας και γνωστού ως των «ξένων» για τους καλώς γνωρίζοντες, αλλά για τους πολλούς και ανύποπτους με τίτλο του «Ελλάδος»;
Έγινε όμως στην Ελλάδα της «Μεταπολίτευσης» και «πλέριας Δημοκρατίας» και λειτούργησε «χρηματοκουβαλητικά», μονοπωλιακά και υπέρ κάποιων Διαχειριστών της υποχρεωτικής ασφαλίσεως αυτοκινήτων (αυτή η «δύστυχη αγελάδα» αρμέχθηκε μέχρι αίματος και άδειασε τα πορτοφόλια των Ελλήνων) επί σειρά είκοσι ετών, υπό προστασία πολλών… προστατών!
Αυτόν τον νόμο (άρθρο 4) και με άμεσο κίνδυνο συντριβής μας το καταπολεμήσαμε επίμονα και ανυποχώρητα επί σειρά ετών, με ψυχική οδύνη και τεράστιο κόστος των μελών μας μέχρι το Συμβούλιο Επικρατείας και ξένα Ευρωπαϊκά όργανα. Ενώπιον απειλής παραπομπής της χώρας μας και όχι του σωματείου στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, ακυρώθηκε άδοξα και στα «μουλωχτά», ως συνήθως, το απίστευτο νομοκολοκύθι αυτό, μόλις την 5η Δεκεμβρίου 2005!
Όμως, είκοσι ετών πολλαπλές και ποσοστιαίες εισφορές επί δισεκατομμυρίων ασφαλίστρων εκ των Ελλήνων ασφαλιζομένων, ποιος, πώς και πότε θα τις αναζητήσει ως «αχρεωστήτως καταβληθείσες» και πώς θα επιστραφούν ως μη από νόμο επιβαλλόμενες;
Τα μέλη της Ενώσεώς μας και δι’ αυτών οι ασφαλισμένοι τους, από το έτος 1996, δεν κατέβαλαν τις εισφορές αυτές και τις ωφελήθηκαν, ως μη… προσαρτημένοι σε σωματείο… «Ελλάδος»!
Παραμένουν, οικειοθελώς, «προσαρτημένοι» άλλοι και πολλοί, χωρίς διατάξεις άρθρων 7 και 4. Τελικώς, ποιος επιβαρύνεται και για τι;

Δείτε τις άλλες σελίδες μας. Διδάσκουν και ωφελούν τους Έλληνες.