Ένωση Ασφαλιστών Βορείου Ελλάδος Ε.Α.Β.Ε www.eave.gr - Ιδρυση της Ε.Α.Β.Ε

Διεύθυνση

Ν. Κουντουριώτου 19
Τ.Κ. 546 25 - Θεσσαλονίκη
Τηλ.: 2310/533127
Fax: 2310/541228
e-mail:Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
web: www.eave.gr

Α) Οι προηγηθείσες Οργανώσεις και οι αντιλήψεις στις ασφαλίσεις

Την συμβολική ημέρα 1η Απριλίου 2011 και από ηλεκτρονική έκδοση Αθηνών (Insurance World, 1-4-11) δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά, από όσα τουλάχιστον εδώ και μισό αιώνα είναι γνωστά, η είδηση ότι το έτος 1901 λειτουργούσαν «22 ασφαλιστικές εταιρείες στην Θεσσαλονίκη, οι οποίες είχαν συστήσει και το “Συνδικάτο των εν Θεσσαλονίκη Εργαζομένων Εταιρειών Ασφάλειας κατά του Πυρός”». Δηλαδή και στην υπόδουλη στους Τούρκους Θεσσαλονίκη, 22 ασφαλιστικές εταιρείες ίδρυσαν το έτος 1901 Συνδικάτο (όχι Ένωση) καθορισμού τιμών ασφαλίστρων Πυρός και μόνον το έτος 1907 ιδρύθηκε, από 13 ξένες και μία ελληνική, Ένωση Πυρασφαλιστών στην Αθήνα;
Αν δείτε την διδασκόμενη «Ιστορία» των Ιδιωτικών Ασφαλίσεων στην Ελλάδα από Ιστοσελίδες ασφαλιστικών Σωματείων της Αθήνας, θα διαπιστώσετε ότι ουδέν γνωρίζουν επί «Συνδικάτου Πυρασφαλιστών Θεσσαλονίκης».
Δεν αναφέρεται η αποδεικτική πηγή της πράγματι ειδήσεως αυτής στο πράγματι αξιέπαινο δημοσίευμα, αλλά στερούμενο πολλών σημαντικών στοιχείων για την Ιστορία των ασφαλιστικών δραστηριοτήτων της Θεσσαλονίκης και, ως εξ αυτών, κρατούμε σοβαρές επιφυλάξεις για την είδηση.
Αντίθετα και από έρευνές μας σε βάθος πολλών δεκαετιών, δεν μπορέσαμε να εντοπίσουμε πηγές παρομοίου «Συνδικάτου» στην Θεσσαλονίκη και μάλιστα έτους 1901, που, αν αληθεύει και μπορεί να αποδειχθεί, τότε ανατρέπει όλα τα, διδασκόμενα και μη, ασφαλιστικά δεδομένα στην όλη χώρα μας, με ανάδειξη της Θεσσαλονίκης ως πρωταγωνίστριας στον ασφαλιστικό μας χώρο.
Στο εγχειρίδιο εκπαιδευτικών σημειώσεων του μοναδικού στην Βόρεια Ελλάδα Αναγνωρισμένου από τις Αρχές, Ιδιωτικού Εκπαιδευτικού Κέντρου του Ομίλου ασφαλιστικών επιχειρήσεων «ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ», έτους 2002, που συνέταξε ομάδα Επιστημόνων μετά από βαθύτατη έρευνα κάθε διαθέσιμης πηγής, αναφέρεται η ίδρυση της πρώτης στην Ιστορία ελληνομακεδονικής Ασφαλιστικής Επιχειρήσεως στην Βαβυλώνα το έτος 324 π.Χ., κατά τις διδασκαλίες του Αριστοτέλη και γίνεται μνεία ότι τις ιδέες αυτές πιθανώς να δίδαξαν οι πρώτοι Έλληνες, σύγχρονης μορφής, Ασφαλιστές, άγνωστο αν ανήκαν σε «εταιρείες» ή δρούσαν ατομικά στην δυτική Μεσόγειο και οι οποίοι ήταν: Μιχαήλ Σουμάχης, Δημήτρης Γουνέμης, Μανώλης Χρυσολουράς, Γιάννης Ραΐσης και Ιάκωβος Βασιλάκης, σύμφωνα με λατινική γραφή της Βενετίας και χρόνο αναφοράς από το έτος 1592 μέχρι το 1609.
Πολύ αργότερα και από το έτος 1789 εμφανίσθηκαν άλλοι Έλληνες Ασφαλιστές στην Τεργέστη, Γένοβα, Βενετία, Φλωρεντία, μέχρι και Οδησσό, Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Πειραιά, Αθήνα, Πάτρα και ιδιαίτερα στα Νησιά μας Αιγαίου και Ιονίου, όπως και στις παραδουνάβιες περιοχές, με γνωστή την ασφαλιστική εταιρεία «Ομόνοια», που ίδρυσαν το έτος 1857 και έδρα την Βράϊλα Ρουμανίας, 39 ικανοί Έλληνες Επιχειρηματίες και Εφοπλιστές στον Δούναβη.
Παρόμοιοι ικανοί Επιχειρηματίες, με εμπορικούς οίκους τους στην ανθούσα τότε Κεντρική Ευρώπη και πολύ πριν από την ίδρυση της «Ομόνοιας» Ασφαλιστικής, ήταν και διέπρεψαν πολλοί Έλληνες, γνωστοί πατριώτες και ευεργέτες, μεταξύ των οποίων πολλοί Μακεδόνες, όπως ο οίκος Δάρβαρη από την Κλεισούρα Καστοριάς, ο οίκος Σίνα από την Μοσχόπολη και Βλάστη Κοζάνης και ο οίκος Δούμπα, ομοίως από Μοσχόπολη και Βλάστη, ο οποίος ήταν τότε και ο πλουσιότερος στον κόσμο μαζί με τον οίκο των Ρότσιλντ. Ο εκ του ίδιου οίκου Νικόλαος Δούμπας τιμάται ποικιλοτρόπως, ως νεότερος Μαικήνας των Τεχνών και Μουσουργών σε Αυστρία και Ελλάδα.


Όλοι αυτοί οι Έλληνες Επιχειρηματίες, παράλληλα με το διεθνές εμπόριό τους, ασκούσαν και τραπεζο-ασφαλιστικές εργασίες, χωρίς γνωστές Οργανώσεις και επιχειρησιακά Συνδικάτα, πέραν της ενεργής συμμετοχής τους για την απελευθέρωση του Γένους τών από χιλιετηρίδων και «πάνυ» Ελλήνων.
Ούτε και στις παραπάνω Σημειώσεις υπάρχει κάποια σχετική αναφορά για «Συνδικάτο Ασφαλιστών» στην Θεσσαλονίκη, έτους 1901, όπως π.χ. και για το ίδιο έτος αναφέρονται 10 Ασφαλιστές στην Σαμψούντα (Αμισός) του Πόντου, από τους οποίους οι 9 ήταν Έλληνες, με άλλους 11 στην Τραπεζούντα και αντίστοιχα άλλους σε άλλες περιοχές, όπου δρούσε και ανθούσε ο ελληνισμός.
Αξιομνημόνευτο εδώ είναι το γεγονός της υπάρξεως και λειτουργίας αναβιωμένων αρχαιοελληνικών προτύπων «Κοινωνικής και Ιδιωτικής Ασφάλισης», όχι υπό επιχειρήσεων ασφαλιστών και εισαχθέντων καρτέλ ενιαίων τιμών δια «Συνδικάτων και Ενώσεων», αλλά από πόλεις και χωριά οργανωμένων Δημογεροντιών, κατά τις αντιλήψεις των αρχαίων πόλεων-κρατών της αιώνιας Ελλάδος, ειδικά της πάντα ικανής Χίου, που, κατά την «Ειρήνη» του Αριστοφάνη, ασφάλιζε την ζωή των πολιτών της και κατά τα «Οικονομικά» του Αριστοτέλη διαχειριζόταν αυτή τις οφειλές από δάνεια μεταξύ ιδιωτών, εισπράττουσα αυτή τις οφειλόμενες δόσεις δανείων, χωρίς τόκο, για να γεμίζει τα άδεια ταμεία της όταν είχε ανάγκη ρευστού χρήματος και πληρώνουσα αυτή με τόκο τους ιδιώτες δανειστές-πολίτες της!
Αυτά τα πρακτικά και αποτελεσματικά για την Ελλάδα και τους Έλληνές της, ποτέ και κανένας «σωτήρας» των πάντα τρύπιων δημοσιονομικών και γενικά καταχρεωμένων οικονομικών μας δεν θέλησε ούτε να γνωρίζει και ούτε να τα εφαρμόζει. Γνωστοί οι λόγοι και τα «ορατά» μεγάλα συμφέροντα, άλλων «αόρατων» Οργανώσεων, με επεκτάσεις και επιρροές σε άλλες εμφανώς αποκρυπτόμενες διασυνδέσεις ασφαλιστικών συμφερόντων, επικαλυπτόμενες από Ενώσεις και Οργανώσεις δοτών και υπαλλήλων, «ποικίλης πρακτορεύσεως» συμφερόντων, που καπελώνουν και κατασυντρίβουν Έλληνες Επιχειρηματίες στον πάντα ανυπεράσπιστο τόπο τους.
Μία άγνωστη σε πολλούς Δημογεροντία και αποδεικτικότατη της συνέχειας των πανάρχαιων ελληνικών θεσμών, αντί Σωματείων και κάκιστης εξέλιξης αρχαίων Συμμοριών, είναι αυτή του, υπό Βουλγαρική κατοχή σήμερα, ιστορικότατου και ελληνικότατου Μελένικου.
Δείτε τους, όπως τους περιγράφει ο Μακεδόνας Ιστορικός, Καθηγητής και Συγγραφεύς Περικλής Βακουφάρης, στο έργο του «Κοινοτικοί Θεσμοί Μακεδονίας και Θράκης, Θεσσαλονίκη 1996, σελ. 9», που ανατυπώθηκαν στο προαναφερθέν εγχειρίδιο «Εκπαιδευτικών Ασφαλιστικών Σημειώσεων» και διδάσκονται από το έτος 2002 σε υποψηφίους νέους επαγγελματίες Ασφαλιστές της χώρας μας.
«Απεφασίσαμεν σήμερον να συντρέξωμεν εκ νέου, δια να στερεώσωμεν και ασφαλίσωμεν τας βάσεις τοιούτων Μεγάλων και Θεάρεστων Έργων… ώστε αι εκκλησίαι του Θεού να ευπρεπισθούν, τα Σχολεία να λαμπρυνθούν και οι πτωχοί αδελφοί ημών να παρηγορηθούν, βοηθούμενοι εις τας ανάγκας των. Οι έφοροι να αγοράζουν τα χαρατζοχάρτια (οφειλές) εκείνων των πτωχών και ορφανών, με τόκον δώδεκα τοις εκατόν χρονικώς, ουχί περισσότερον».
(Γενική Συνέλευση Ελλήνων Δημογερόντων. Μελένικο, 1813)


«Στερέωναν και ασφάλιζαν», «συνέτρεχαν, παρηγορούσαν και βοηθούσαν πτωχούς και ορφανά», υπό Οθωμανικό ζυγό!! Είχαν Κοινωνία, Οικονομία, Ήθος, Ανθρωπισμό, Πίστη και Εκπαίδευση! Υλοποιούσαν στην πράξη «Εθνικό Ασφαλιστήριο» για την δική τους κοινωνία πανανθρώπινης Αξίας. Μετά τους κατέστρεψε και τους εξαφάνισε ο «πολιτισμός και η πρόοδος» των Κορβανιστών.
Ογδόντα έξι χρόνια αργότερα και στην ίδια ευρύτερη περιοχή (Νευροκόπι-Καβάλα), πάντα υπό Οθωμανική κατοχή, συνέβαιναν τα εξής «σύγχρονα και πολιτισμένα». Δείτε τα και αυτά:
«Στην Καβάλα και την 23η Νοεμβρίου 1898, ημέρα Τρίτη και ώρα 12η, υπό την Προεδρία του Αρχιερατικού Επιτρόπου Σακελλαρίου Ευθυμίου, αποφασίσθηκαν τα εξής: 1ον: …………………, 2ον: Ασφάλιστρα και λοιπά έξοδα λίρες 202,5»!!
Δικά σας τα συμπεράσματα και δική μας υποχρέωση να τονίσουμε ότι η τότε Ελληνική Κοινότητα, της μη αναφερόμενης εδώ Δημογεροντίας των υπόδουλων Ελλήνων, έπαυσε να λειτουργεί αυτοδιαχειριστικώς ως Προστάτης, Στερεωτής και Ασφαλιστής των ελληνικών κοινών, υποκατασταθείσα από Εμπορικές Επιχειρήσεις Ασφαλίσεων, δια καταβολής ασφαλίστρων σε τουρκικές λίρες, υπό Ελλήνων υποτελών και μέσω Αρχιερατικών Επιτρόπων.

Επομένως και αποδεδειγμένως, όταν πλέον «έπνεε ο αέρας της ελευθερίας», είχαν εκτοπισθεί οι αρχαιοελληνικές αντιλήψεις «στερεώσεως και ασφαλίσεως» της «βάσεως Μεγάλων και Θεάρεστων Έργων», των «ελεύθερων» και μη Ελλήνων, όπως ένα εξ αυτών ήταν η αγορά «χαρατζοχαρτιών» φτωχών και ορφανών από Εφόρους της Δημογεροντίας, δηλαδή των πλουσίων! Όπως ακριβώς στην αρχαιότητα, τα «φόρτωναν» αυτά στους τότε «χορηγούς»-πλούσιους και αυτοί γλίτωναν μόνον αν μπορούσαν να αποδείξουν ότι κάποιος άλλος είναι πλουσιότερος αυτών! Οι τότε πλούσιοι πλήρωναν τα πάντα και τα τότε κράτη-πόλεις αυτούς… άρμεγαν!
Αυτές τις δίκαιες κοινωνικές και οικονομικές δομές η «Νέα Τάξη Πραγμάτων» τις διέγραψε για να «χαρατζώνουν» οι πλούσιοι τους φτωχούς και να γίνονται πλουσιότεροι, με «χαρατζοδάνεια» και Διεθνή Ταμεία των λίγων, αλλά «αγίων» οικογενειών.
Έτσι λοιπόν και με τις νέες και «πολύ ωραίες» κοινωνικές και οικονομικές δομές η Ασφάλιση και τα εξ αυτής ωφελήματα έγιναν αναγκαία, ρυθμιζόμενα, σε εποχές και χρόνους υποδούλωσης, υπό Αρχιερατικού Επιτρόπου της Εκκλησίας και όχι Γενικής Συνέλευσης της προηγούμενης Τάξης Πραγμάτων της Δημογεροντίας και της ακόμη παλαιότερης Εκκλησίας του Δήμου-Πόλεως.
Από το αρχείο του εθνοδιδασκάλου και Αγωνιστή της Ελευθερίας στην Μακεδονία, Γεωργίου Κιάντου, από την Κλεισούρα Καστοριάς, πληροφορούμαστε ότι ο ίδιος και από το έτος 1900 δρούσε εθνοπατριωτικά επί σειρά ετών, κατά τον Μακεδονικό Αγώνα, στην Θεσσαλονίκη και Δυτική Μακεδονία, ως Ασφαλιστικός Πράκτορας της «Αμοιβαίας» Ελληνικής Ασφαλιστικής Εταιρείας Ζωής, με έδρα της την Αθήνα και μικρού βίου της (1902-1911). Δεν διαπιστώθηκε συμμετοχή του σε ασφαλιστική Οργάνωση ή ύπαρξη ασφαλιστικών οργανώσεων, από το αρχείο του.
Αργότερα και περί το συνταρακτικό πράγματι έτος 1915, πληροφορούμαστε από τον «Πανελλήνιο Οδηγό» (Ελληνικό Ντιρέκτορι της «ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΩΝ» και επομένως της Κωνσταντινούπολης) ότι λειτουργούσαν τότε περί τις 20 ασφαλιστικές εταιρείες στην Θεσσαλονίκη, χωρίς να αναφέρεται και κάποια τοπική Οργάνωσή τους. (Η Ελλάδα της Αθήνας έψαχνε να βρει αν ανήκει στους Δυτικούς ή στους Κεντρο-ευρωπαίους, που κυριολεκτικά σφάζονταν τότε μεταξύ τους για την διεκδίκησή της, ενώ τώρα και έναν αιώνα από τότε γνωρίζει ότι ανήκει σε ξένους και όχι στον εαυτό της, αλλά αγνοεί σε ποιους, λόγω… Μνημονίου)!


Ενδεικτικά και για την ιστορία, αναφέρουμε κάποιες εξ αυτών : «Ανατολή», με Πράκτορά της τον Αδ. Πέτσιο, «Βουλγαρία», με Πράκτορά της τον Αμάρ Ελία, «Εταιρεία Οθωμανικών Ασφαλειών», προφανώς ακόμη τουρκοκρατική και χωρίς Πράκτορά της, «Ήλιος», με Πράκτορά της τον Σαλτιέλ Βιτάλι, «Ινσούρανς Κορπορέϊσον Λονδίνου», με Πράκτορά της τον Αθ. Μιχάλογλου, που ο ίδιος «άφησε εποχή», «Ναυτική Ασφαλιστική Εταιρεία», με Πράκτορά της τον Βίκτωρα Σιάκη, «Φέδερ και Φέδεραλ», με Πράκτορά της τον Γ. Κύρτση και Υιό.
Κάθε ασφαλιστική εταιρεία και σε κάθε πόλη είχε έναν και μοναδικό Πράκτορά της, με αμοιβαία αποκλειστικότητα, που τηρούνταν με ευλάβεια. Και εξομοιώνονταν με συζυγική απιστία η «διγαμία» ή «πολυγαμία», που ισχύει σήμερα και τότε ήταν αδιανόητη.

Από τα παραπάνω δεν φαίνεται να υπήρχε έδρα ασφαλιστικής εταιρείας στην Θεσσαλονίκη. Προφανώς λειτουργούσαν με εκπρόσωπο-Πράκτορα, υπό τις οδηγίες της -όπου- έδρας τους.
Πέντε χρόνια αργότερα και αφού μεσολάβησαν τα «ασφα-ληστρικά» σκάνδαλα-εγκλήματα, αλλά και το Μεγαλείο του Θεσμού των Ασφαλίσεων, δια της καταβολής ασφαλιστικών αποζημιώσεων λόγω της πυρκαγιάς του έτους 1917 και δι΄ αυτών ανοικοδομήσεως της πλατείας και οδού Αριστοτέλους (αυτά τα Μνημεία προσφέρει ο Θεσμός αν και όταν υλοποιείται Αριστοτελικώς), πληροφορούμαστε από τον «Οδηγό Θεσσαλονίκης» ότι, κατά το έτος 1920, λειτουργούσαν «δέκα τρείς ξένες ασφαλιστικές και επτά ελληνικές, σύνολο είκοσι, με αντίστοιχους Πράκτορές τους στον κλάδο Πυρός». Οι ελληνικές ήταν: «Ήλιος», «Καλή Πίστη», «Πατριωτική», «Γενικαί Ασφάλειαι Ελλάδος», «Αθηναϊκή Τράπεζα», «Τιτάν» και «Πρώτη». Άγνωστο γιατί, δεν αναφέρεται η «Εθνική Ασφαλιστική», ενώ και αντίθετα, όταν και όπου αναφέρεται, συνήθως παραλείπονται οι άλλες ελληνικές της τότε εποχής.
Το ίδιο έτος και στον κλάδο Θαλάσσης, αναφέρονται δέκα επτά εταιρείες, με υπεροχή όμως εδώ των ελληνικών και ως εξής: «Πανελλήνιος», «Πήγασος», «Προποντίς», «Κολόμβος»(!), «Πρόνοια»(!), «Πειραϊκή», «Χριστόφορος», «Αρχιπέλαγος», «Αθηναϊκή» και μία Εβραϊκή η «Ναάρ» του Ιούλιου Άμποττ. Επομένως, πέραν από την επωνυμία «Κολόμβος», έχουμε την επωνυμία «Πρόνοια», χωρίς την… Ασπίδα της, αλλά και πάλι χωρίς την «Εθνική» των Ελλήνων.
Στον κλάδο Ζωής αναφέρεται μόνον μία, η «Ανατολή», με Πράκτορά της τον Α. Πέσιο, χωρίς την «Εθνική», που ίσως εδώ αιτιολογείται, αφού και σήμερα φέρει στην επωνυμία της την διευκρίνιση «Γενικών Ασφαλίσεων», αλλά είναι «Μικτή», δηλαδή ασκεί και ασφαλίσεις Ζωής. Συμβαίνουν από πολύ παλαιά αυτά.
Άλλων κλάδων και δραστηριοτήτων δεν αναφέρονται ασφαλιστικές εταιρείες στην Θεσσαλονίκη, ούτε και Οργανώσεις ή Συνδικάτα αυτών. Υπήρχε μέγας ανταγωνισμός μεταξύ τους και δεν ήταν λίγοι εκείνοι που δεν ήθελαν να ακούσουν ούτε το όνομα των ανταγωνιστών τους.
Αντίστοιχα και παράλληλα, κατά το ίδιο έτος 1920, αναφέρονται ονομαστικώς ασφαλιστικοί Πράκτορες στην Άρτα, Ιωάννινα, Λάρισα, Τύρναβο, Τρίκαλα, Καρδίτσα, Κοζάνη, Φλώρινα, Δράμα, Πυρσόπολη (Προσωτσάνη), Σέρρες, Ξάνθη, Διδυμότειχο και πολλές στην Αλεξανδρούπολη. Αφήσαμε τελευταία την Καβάλα, για να τονίσουμε ότι στην πόλη αυτή υπήρχαν και λειτουργούσαν, κατά το έτος 1920, τόσοι Ασφαλιστικοί Πράκτορες και εκπρόσωποι, όσοι και στην Θεσσαλονίκη!! Καβάλα και Θεσσαλονίκη είχαν από 33 τουλάχιστον Γραφεία η κάθε μία!
Τα καπνά και το εμπόριο, οι εξαγωγές και εισαγωγές, είχαν αναδείξει τότε την Καβάλα ως άλλη ισχυρή Ασφαλειομάνα, με πολλούς και ικανούς Ασφαλιστές της να διαπρέπουν αργότερα στην Αθήνα και στην Θεσσαλονίκη.
Ούτε εδώ αναφέρεται κάποια Οργάνωση, Σωματείο ή Συνδικάτο Ασφαλιστών, όπως το ίδιο συμβαίνει σε όλη την μεγάλη γεωγραφική περιοχή (μισή Ελλάδα), που αναφέραμε παραπάνω. Σε αντίθεση με άλλες Ενώσεις Ελλήνων της τότε εποχής και κατά επαγγέλματα-συντεχνίες, οι Ασφαλιστές δεν ενώνονταν.


Δέκα χρόνια αργότερα και κατά το έτος 1930 εμφανίζονται σαράντα επτά (47) Ασφαλιστικά Γραφεία και δέκα τρεις (13) Ασφαλιστικές Εταιρείες (σταθερός ο «γρουσούζικος» αυτός αριθμός, όχι όμως και εβραϊκώς), χωρίς πρακτορεύσεις τους, δηλαδή σύνολο εξήντα (60) δραστηριότητες, ενώ κατά τα έτη 1937-1938 αυξήθηκαν σε εξήντα οκτώ (68) τα Ασφαλιστικά Γραφεία και σε εβδομήντα εννέα (79) οι λειτουργούσες Ασφαλιστικές Εταιρείες στην Θεσσαλονίκη με κάθε μορφή.
Μεταξύ αυτής της «έκρηξης» και περί το έτος 1933 ιδρύεται το πρώτο γνωστό ασφαλιστικό σωματείο της Θεσσαλονίκης, με την επωνυμία «Σύνδεσμος Πρακτόρων Πυρασφαλειών Θεσσαλονίκης», ίσως σε «απάντηση» των πολλών και μακαρονοειδών επωνυμιών ασφαλιστικών σωματείων της Αθήνας και όχι του προαναφερθέντος «Συνδικάτου» του έτους 1901 της Θεσσαλονίκης και το οποίο, αν υπήρξε, αγνοείται η μετέπειτα τύχη του.
Όπως ιστορούσε και δίδασκε ο εκ των ιδρυτών αυτού, παλαίμαχος και αείμνηστος Ασφαλιστής της Θεσσαλονίκης, εκ πατρός Ασφαλιστού και καταγωγής εκ Σιατίστης, Θεόδωρος Κ. Θεοδώρου, ένας κλασικού τύπου υπερήφανος και ευπροσήγορος Μακεδόνας επαγγελματίας Ασφαλιστής, που διαδέχθηκε το έτος 1969 ο Μελάς Γιαννιώτης, τωρινός Πρόεδρος του Σωματείου μας, αυτός ο Σύνδεσμος Πυρασφαλιστών Θεσσαλονίκης καθόριζε ίδιες και ενιαίες τιμές ασφαλίστρων, για την αποφυγή ανταγωνισμού και εκπτώσεων που «τηρούσαν οι αγαθοί και παραβίαζαν οι πονηροί». Γενικότερα, δεν είχε σε ιδιαίτερη εκτίμηση τον Σύνδεσμο, για δικούς του λόγους.
Όμως, από τον ίδιο Σύνδεσμο πέρασαν εξέχουσες προσωπικότητες του Θεσμού των Ασφαλίσεων στην Θεσσαλονίκη και ο οποίος λειτούργησε περισσότερο ως χώρος προβολής προσώπων και επιχειρήσεων και λιγότερο του Θεσμού και του τόπου. Εκ του λόγου αυτού, υπήρχαν και ηχηρές αποχές.
Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ο Σύνδεσμος Πρακτόρων Ασφαλιστικών Εταιρειών Θεσσαλονίκης, όπως μετέπειτα εξελίχθηκε και λειτούργησε, υπηρέτησε τον τόπο και τον Θεσμό με σοβαρές ασφαλίσεις, που αναλάμβανε διαμεσολαβητικά ο ίδιος για λογαριασμό των μελών του (Δήμος Θεσσαλονίκης, ΔΕΘ, Πανεπιστήμιο, Λιμάνι κ.λπ.), παρά το γεγονός ότι δρούσε ανταγωνιστικά προς την τάξη που εκπροσωπούσε.
Είναι φυσικό και επόμενο να υπηρετούνται ξένα εμπορικά συμφέροντα από τοπική Οργάνωση, όταν ο τόπος δεν διαθέτει δικές του εμπορικές επιχειρήσεις για να πρακτορευθούν και να υπηρετηθούν. Και βέβαια, ο επαγγελματίας Πράκτορας και οποιοσδήποτε άλλος νόμιμα ασκών διαμεσολάβηση, δικαιούται να ασκήσει ελεύθερα το επάγγελμά του στον τόπο του, αλλά όταν αυτό το επάγγελμα από την φύση του αφορά ιδιωτική οικονομική συναλλαγή, με οξύτατο ανταγωνισμό προς όφελος των καταναλωτών, όπως είναι η Ιδιωτική Ασφάλιση, τότε το συμφέρον του επαγγελματία και του πελάτη του-ασφαλισμένου σε εκτός του τόπου του εμπορική επιχείρηση, επιβάλλει την απόλυτη ανεξαρτησία του από άλλα συλλογικά όργανα, αφού, εξ ορισμού και συμβατικών του υποχρεώσεων, δεσμεύεται να πρακτορεύει τα συμφέροντα του εντολέα του (άρθρο 4 Ν. 1569/85) και ταυτόχρονα του ασφαλισμένου.
Επομένως, ο Ασφαλιστικός Πράκτορας, τύποις και ουσία, εθιμικώς και δια νόμου, είναι όργανο της ασφαλιστικής εταιρείας, στο όνομα και για λογαριασμό της οποίας ή οποίων ενεργεί, οπότε, συλλογικώς και εμμέσως ή αμέσως, ανήκει στο συλλογικό όργανο των εντολέων του.


Κάθε άλλη συλλογική οργάνωση, επιτρεπτή από το Σύνταγμα και αναγκαία για την υπεράσπιση των επαγγελματικών δικαιωμάτων και συμφερόντων των Ασφαλιστικών Πρακτόρων είναι εκ των προτέρων δέσμια των επιμέρους συμβατικών υποχρεώσεων του κάθε μέλους με τον εντολέα του Ασφαλιστική Εταιρεία, οπότε και πάλι, ως «θεαροδόκος», λειτουργεί η όποια εκτός «Δελφικού Ιερού» σωματειακή τους Οργάνωση.
(Θεαροδόκοι λέγονταν οι κατά πόλεις κληρονομικοί εκπρόσωποι αρχαίων ιερών, κάτι αντίστοιχο των σημερινών Πρέσβεων, τιμητικώς όμως και εξ ιδίων των εξόδων).
Κλαδί του δένδρου ο Πράκτορας και οι αμοιβές του από την ασφαλιστική εταιρεία-δένδρο. Όσο υψηλότερο και με πολλά φουντωτά κλαδιά το δένδρο, τόσο σκιάζει και παρεμποδίζει την ανάπτυξη άλλου μικρότερου δένδρου, με μικρά ή μεγάλα κλαδιά του. Για ποια σωματεία και οργανώσεις, «δένδρων ή κλαδιών», μπορούμε να μιλούμε λοιπόν, εκτός των πολύ υψηλών και «φουντωτών», με «θεαροδόκους» αυτών, όλων των λοιπών;
Να δούμε τώρα και τις χώρες-περιοχές, όπου ανθούν και ευδοκιμούν Πράκτορες και με Σωματεία τους, χωρίς όμως τοπικά δένδρα-ασφαλιστικές εταιρείες. Τι συμβαίνει στην περίπτωση αυτή, που έζησε η Θεσσαλονίκη και όπως εξελίσσονται τα πράγματα θα ζει σε λίγα χρόνια η Αθήνα και όλη η Ελλάδα;
Δείτε τι συνέβη μέχρι τώρα, για να κατανοήσετε τι θα συμβεί και στο μέλλον, αν δεν αλλάξει η στημένη ροή του κάθε τοπικού χρήματος-ασφαλίστρων.
Οι Πράκτορες, ως πρακτορεύοντες και ενεργούντες υπέρ των σε ξένους και μέχρι πολύ μακρινούς τόπους εντολέων-ασφαλιστικών εταιρειών, για την δική τους επιβίωση στον τόπο τους, αγωνίζονται νυχθημερόν, πείθουν και ασφαλίζουν τοπικούς πελάτες τους, εισπράττουν και στέλνουν τα ασφάλιστρα σε εκτός τόπου τους εμπορικές επιχειρήσεις και στον τόπο τους μένει η ποσοστιαία αμοιβή τους, που λέγεται προμήθεια. Έτσι αιμορραγεί οικονομικά ο εδώ τόπος και ωφελείται ο εκεί και έξω. Αν συμβεί ζημία, θα ακολουθηθεί αντίθετη ροή, αλλά εδώ και συμβατικώς υπάρχει μία «λεπτομέρεια» πολύ ουσιαστική. Αν ο Πράκτορας ή ο πελάτης του διαφωνήσουν γενικά με την ασφαλιστική εταιρεία, που εδρεύει αλλού και μακριά ή και εκτός Ελλάδος, σε ποια Δικαστήρια θα προσφύγουν; Στην έδρα του Πράκτορα και του πελάτη-ασφαλισμένου ή στην «ψάξε και γύρευε» έδρα της ασφαλιστικής εταιρείας και η οποία, εκ των προτέρων, φροντίζει να βάζει κάτι «ψιλά γράμματα» στους όρους της ότι «ενάγεται στην έδρα» της;
Αν και όταν ο Πράκτορας και ασφαλισμένος της Θεσσαλονίκης ή Ορεστιάδος υποχρεωθεί να προσφύγει στα Δικαστήρια της Αθήνας ή ακόμη και του εξωτερικού τι είδους δικαίωση θα έχει και αν δικαιωθεί δικαστικώς εκεί;
Αν και όταν όμως μπορεί να προσφύγει σε τοπικά Δικαστήρια, είτε λόγω τοπικής έδρας, είτε επειδή το επιτρέπει ο νόμος, τότε «παίζει εντός έδρας» του και γλιτώνει τουλάχιστον τα εκτός έδρας του έξοδα, χρόνο, ταλαιπωρία κ.λπ., αδιαφόρως του αποτελέσματος.


Επομένως και από όλα τα παραδείγματα αυτά, που ασφαλώς έζησε και γνωρίζει ο «Σύνδεσμος Πρακτόρων Ασφαλιστικών Εταιρειών», όπως θα έπρεπε να είναι η ορθή επωνυμία του, αφού δεν πρακτορεύουν την Θεσσαλονίκη ή την Βόρεια Ελλάδα, γίνεται καλώς κατανοητό ότι κοινό συμφέρον όλων και πρώτα του τόπου, είναι να υπάρχουν τοπικές ασφαλιστικές εταιρείες όπου υπάρχουν ασφαλισμένοι και διαμεσολαβούντες στην ασφάλιση αυτή. Μόνον στην περίπτωση αυτή μπορεί να έχει νόημα και να υπάρξει τοπική προσφορά κάθε τοπικής οργάνωσης είτε των τοπικών εταιρειών, είτε των διαμεσολαβούντων, είτε μικτών, αφού το αντικείμενο είναι ένα και το αυτό.
Διαφορετικά, τοπικές οργανώσεις μελών, με εντολείς τους από άλλους και μακρινούς τόπους, ειδικά του εξωτερικού, βλάπτουν ακόμη και τα ίδια τα μέλη, όπως η επόμενη απόδειξη.

Στην Ελλάδα της Ενωμένης Ευρώπης και των λεγόμενων Περιφερειών της (προφανώς τις τρεις πρωταγωνίστριες πόλεις του Βερολίνου, Βρυξελλών και Παρισίων, που «αποφασίζουν και διατάζουν», όπως άλλοι και αλλού τις… διατάζουν), ισχύει ακόμη νόμος που απαγορεύει την έδρα ασφαλιστικής εταιρείας σε όλες τις πόλεις και χωριά της Ελλάδος εκτός Αθήνας, Θεσσαλονίκης, Καβάλας, Λάρισας, Πάτρας και Ηρακλείου. Και συνέπεια των απαγορεύσεων αυτών, που επιβλήθηκε από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ολοκληρώθηκε στον Β΄ και ανανεώθηκε το έτος 1970 με την Στρατιωτική Δικτατορία και έκτοτε παραμένει επί Δημοκρατικών Κυβερνήσεων, δια «χρυσώματος του χαπιού», ήταν να λειτουργούν συσσωρευμένες στην Αθήνα και ελάχιστες στην Θεσσαλονίκη.
Άρα και επομένως, εμπορικά συμφέροντα, στην συντριπτική τους πλειοψηφία στην Αθήνα (ελληνικά και ξένα) πρακτορεύοντα σε όλη την Ελλάδα με πρώτη την Θεσσαλονίκη, οπότε και πίσω
από τα όποια δίκαια αιτήματα και καθαρά επαγγελματικές επιδιώξεις της τάξεως των Πρακτόρων, η συλλογική τους Οργάνωση τα ίδια εμπορικά συμφέροντα υπηρετεί, δια της πλειοψηφίας των μελών της, αν όχι και επίσημα το ίδιο συλλογικό όργανο.
Δεν είναι όμως αυτή η μέχρι τώρα κατάληξη. Υπάρχουν πολύ χειρότερες και τις οποίες ο Σύνδεσμος αυτός υποθέτουμε ότι πρέπει να παρακολουθεί με δέος, αισθανόμενος ότι όσοι έχουν την δύναμη να νομοθετούν και να επιβάλουν αποφάσεις τους, τράβηξαν από ετών το χαλί όπου πατούσαν ως επαγγελματίες και οργάνωση.
Αν λοιπόν σήμερα είναι εγγεγραμμένα περί τα 150 μέλη στον ίδιο Σύνδεσμο, που άλλαξε περί το 1993 επωνυμία και ονομάζεται «Βορείου Ελλάδος», παρά το γεγονός ότι λειτουργούσαν και λειτουργούν άλλες συλλογικές οργανώσεις σε πολλές πόλεις και νομούς της Βορείου Ελλάδος, στην Θεσσαλονίκη μόνον υπήρχε και υπάρχει πολλαπλάσιος αριθμός Πρακτόρων και γενικά Διαμεσολαβητών στις ασφαλίσεις.
Το τραγικότερο όλων όμως είναι το γεγονός ότι, αν τα 150 περίπου μέλη συνεργάζονται και πρακτορεύουν στην Θεσσαλονίκη ή Βόρεια Ελλάδα τις 70 περίπου γνωστές και δεδομένες ασφαλιστικές επιχειρήσεις της Αθήνας και τις 4-5 της Θεσσαλονίκης, άρα περισσότερες από μία έκαστο μέλος, στην ελληνική Επικράτεια λειτουργούν επίσημα άλλες τουλάχιστον 750 ξένες ασφαλιστικές εταιρείες με καθεστώς ελεύθερης παροχής υπηρεσιών και χωρίς Πράκτορες-μέλη συλλογικών Οργανώσεων! Δηλαδή υπάρχουν πέντε (5) φορές περισσότερες ξένες εταιρείες, οι οποίες δεν πρακτορεύονται στην Βόρεια Ελλάδα, αλλά ασφαλίζουν απευθείας οι ίδιες, αδιάφορα αριθμών και ποσών.


Μέγα, λοιπόν, το εφεύρημα της ασφαλίσεως απευθείας από το εξωτερικό, με πρώτη σε αριθμό την Ιρλανδία, που έχει 33% έλλειμμα στο ΑΕΠ της και η Ελλάδα έχει μόνον 10,5%, όσο και η Αγγλία. «Ψαρεύουν» στην καταχρεωμένη Ελλάδα ασφαλισμένους και εισπράττουν εξαγωγικώς, με αφαίρεση ασφαλιστέας ύλης και αντίστοιχη αποστέρηση των πόρων επιβίωσης επαγγελματιών Διαμεσολαβητών και των εδώ αγρίως φορολογούμενων άλλων και δεκαπλασίως ολιγότερων ασφαλιστικών εταιρειών! Για τους λόγους αυτούς, τα άδεια κρατικά ταμεία ψάχνουν φόρους και θα… ψάχνουν.

Το πολύ «ωραίο» όμως της όλης προσφοράς του τοπικού Συνδέσμου Πρακτόρων, είναι το γεγονός ότι φρόντισε να ιδρύσει με αμειβόμενο από το κράτος τοπικό Πανεπιστήμιο, περίεργης μορφής Ίδρυμα, για την επ΄ αμοιβή του από ιδιώτες υποψήφιους νέους επαγγελματίες και επιμόρφωση παλαιών, για έναν υπερκορεσμένο χώρο επαγγέλματος καθαρά ιδιωτικών συναλλαγών και όπου οι ξένες και απ΄ έξω τον καταλεηλατούν ελεύθερα και… νόμιμα! Κάποτε και μέχρι το 1993, ο ίδιος Σύνδεσμος και η Ένωσή μας, διενεργούσαν τις εξετάσεις για την λήψη αδειών νέων Πρακτόρων στην Βόρεια Ελλάδα και τους οποίους εκπαίδευαν οι ασφαλιστικές εταιρείες, για να υλοποιήσουν τις κατά εταιρεία Ιδιωτικές Ασφαλίσεις και οι οποίες δεν είναι θεωρία από βιβλίο ή τυποποιημένο είδος ραφιού Σούπερ-Μάρκετ ή Τράπεζας, αλλά, κατά περίπτωση και πρόσωπο, πράξη που απαιτεί μεγάλη εμπειρία και ποτέ θεωρία συγγραφέων.
Άλλο θέμα είναι το γενικό μορφωτικό επίπεδο και άλλο το εξειδικευμένο. Ειδικά στις Τράπεζες και στις Ασφαλιστικές, το αντίστοιχο αντικείμενο διδάσκεται και αποκτάται μόνον από τις ίδιες και στην πράξη, ακριβώς επειδή μόνον αυτές θα χρησιμοποιήσουν και θα δεχθούν τις υπηρεσίες του εκπαιδευόμενου.
Μέγα και πολλαπλό το λάθος, λοιπόν.
Πρόσφατα, αν και άργησε χρονικώς, εμφανίσθηκε στην ασφαλιστική αγορά, εισαχθέν από το εξωτερικό και από ξένες ασφαλιστικές εταιρείες, που υποτίθεται ότι πρακτορεύουν μέλη του ίδιου Συνδέσμου, το φαινόμενο της απευθείας πωλήσεως και δια του Διαδικτύου ασφαλίσεων, σε ανταγωνιστικές μάλιστα προς τους επαγγελματίες τιμές, οπότε δέχθηκε ο ιστορικός αυτός Σύνδεσμος, σιωπηλά και χωρίς γνωστή αντίδραση, την έναρξη της χαριστικής βολής, που έπεται. Και εδώ φαίνεται ότι το δένδρο αρχίζει να απορρίπτει τους κλώνους του! Δυστυχώς αυτή είναι η πραγματικότητα και δεν φαίνεται πλήρως αναστρέψιμη.
Η όλη παραπάνω μακρά αναφορά στο παλαιότερο και σημαντικότερο ασφαλιστικό συλλογικό όργανο της Βορείου Ελλάδος (ΣΑΠΒΕ), έγινε για την κατανόηση εσφαλμένων επιλογών του, μία των οποίων είναι και αυτή της αρνητικής θέσεώς του έναντι της ΕΑΒΕ και από ιδρύσεώς της μέχρι σήμερα.


Β) Λόγοι και αιτίες ίδρυσης της Ε.Α.Β.Ε.

Όταν πλέον και μετά την λεγόμενη Μεταπολίτευση στην Ελλάδα, αποδείχθηκε ότι ρυθμιστής των εξελίξεων του Θεσμού και τρόπου υλοποιήσεώς του ήταν ένα επαγγελματικό σωματείο κλειστών συμφερόντων στην Αθήνα και διάφορων άλλων εκτελεστών, δοτών και διερχόμενων, τότε και πάλι ο Δάριο Μόλχο ήταν αυτός που είδε την «άλλη πλευρά» του ασφαλιστικού νομίσματος, από την οπτική γωνία της «Συμπρωτεύουσας» Θεσσαλονίκης, όπου πλέον λειτουργούσαν περί τις δέκα ασφαλιστικές επιχειρήσεις με έδρα τους ή έδρα Νομίμου Αντιπροσώπου.

Το έτος 1985 κάλεσε στο Γραφείο του τον Ιδρυτή της πρώτης τοπικής ασφαλιστικής εταιρείας, που είχε ιδρυθεί στην Θεσσαλονίκη μετά την δια νόμου επανεκχώρηση του δικαιώματος έδρας στην λεγόμενη «Συμπρωτεύουσα» των Ελλήνων, Μελά Γιαννιώτη, που, εξαιτίας της πράξεώς του αυτής, ευρίσκονταν μεταξύ δύο οργανωμένων πυρών από τα «θιγόμενα» κλειστά συμφέροντα στην Αθήνα και «τοπαρχών» τους στην Θεσσαλονίκη, που επιχειρούσαν να επιβάλουν δικές τους θέσεις και αντιλήψεις επί των ασφαλίσεων και του ζήτησε να αναλάβει πρωτοβουλία ιδρύσεως τοπικού Σωματείου Ασφαλιστών, δεδομένου ότι, από του έτους 1975, διέγραφε δυναμική ανάπτυξη και πορεία, ειδικότερα με την ίδρυση και λειτουργία της «ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ» ασφαλιστικής και πρώτης εταιρείας του μετέπειτα Ομίλου.
Το εγχείρημα δεν ήταν εύκολο, εξαιτίας του μικρού αριθμού των ασφαλιστικών επιχειρήσεων στην Θεσσαλονίκη και υπήρχε νομικό κώλυμα αριθμού μελών. Ήταν όμως αναγκαίο για τον τόπο και την ανάπτυξη του Θεσμού.
Έτσι και μετά τις πρώτες επαφές, επιλέχθηκε η λύση της μορφής μη κερδοσκοπικής εταιρείας και επωνυμία ως «Ένωση Ασφαλιστών και Ασφαλιστικών Επιχειρήσεων Βορείου Ελλάδος», φυσικών και νομικών προσώπων.
Ένθερμοι υποστηρικτές της ιδέας αυτής ήταν ο ικανός και παλαιός Ασφαλιστής Θεσσαλονίκης Γεώργιος Λάμπος, Νόμιμος Αντιπρόσωπος τότε της αλλοδαπής ασφαλιστικής εταιρείας «ENGLISH & AMERICAN», ένας νέος τότε Επιχειρηματίας-Ασφαλιστής, που είχε ιδρύσει στην Θεσσαλονίκη την ασφαλιστική εταιρεία «Μακεδονία», ο μαχητικότητατος Κυρ. Ευθυμιάδης, με τον ιδρυτή της τότε «ΕΓΝΑΤΙΑ» Πέτρο Μίγα αμφιταλαντευόμενο και τον Γιώργο Αναγνώστου-Ταρνατώρο της τότε «ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ», απολύτως αρνητικό, μέχρι και εχθρικό. Πρωταγωνιστούσε ο ίδιος τότε στην Θεσσαλονίκη και αρνήθηκε επίμονα κάθε συμμετοχή του σε τοπική συλλογική οργάνωση με τοπικούς ανταγωνιστές του. Έξυπνη και πολύ εμπορική επιλογή, που οι ανταγωνιστές στην Αθήνα υποδύονταν ότι δεν κατανοούσαν για τον ίδιο.


Υπό τις συνθήκες αυτές και με συνοπτικές διαδικασίες, οι ιδρυτές και εκπρόσωποι των ασφαλιστικών επιχειρήσεων Θεσσαλονίκης: «LA SUISSE», «ENGLISH & AMERICAN», «ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ», «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» και «ΔΙΑΝΑ» αποφασίζουν και ιδρύουν Ένωση Προσώπων (Αστική εταιρεία) με τήν, κατά συνήθεια στον ασφαλιστικό χώρο, μακαρονοειδή επωνυμία «Ένωση Ασφαλιστών και Ασφαλιστικών Επιχειρήσεων Βορείου Ελλάδος-Ε.Α.Α.Ε.Β.Ε.», έδρα την Θεσσαλονίκη, Ν. Κουντουριώτου 19 και πρώτο Διοικητικό της Συμβούλιο τον Δάριο Μόλχο, Πρόεδρο, Γιώργο Λάμπο, Αντιπρόεδρο, Μελά Γιαννιώτη, Γενικό Γραμματέα, Κυρ. Ευθυμιάδη, Ταμία και και Δημ. Σπύρτο, Μέλος. Το καταστατικό της εγκρίθηκε και δημοσιεύθηκε με την υπ΄ αρ. 4564/16-10-1985 Απόφαση του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και ταχύτατα τα δέκα πρώτα μέλη, φυσικά και νομικά πρόσωπα, αυξήθηκαν στα είκοσι τρία, οπότε και ουσία ήταν Σωματείο πλέον. Από 16-10-1985 η ίδρυση ήταν γεγονός.
Η είδηση συστάσεως και λειτουργίας Ενώσεως Ασφαλιστών στην Θεσσαλονίκη και με τίτλο Βορείου Ελλάδος χαροποίησε πολλούς, που δεν γνώριζαν την κηδεμονία του χώρου και ενόχλησε μόνον τους κηδεμόνες αυτού. Ανησύχησαν από τους «εισβολείς» στα «χωράφια» τους! Όπως συνήθως συμβαίνει εκεί όπου υπάρχουν συμφέροντα.
Έτσι και ο πρώτος, που τηλεφώνησε και ζήτησε πληροφορίες περί του «σκοπού και λόγου», ήταν ο Παναγιώτης Βεζυργιάννης, τότε Διευθυντής της «Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιρειών» στην Αθήνα, εκτελών αποφάσεις της πολυμελούς Διοίκησής του.
Φαντασθείτε ένα και οποιοδήποτε ιδιωτικό επαγγελματικό Σωματείο ή συλλογική Οργάνωση μίας πόλεως, να «κόπτεται» για την ίδρυση και λειτουργία ενός άλλου ομοειδούς στην ίδια ή άλλη πόλη, για να εκτιμήσετε ποια και πόσα συμφέροντα έχει ο «κοπτόμενος».

Πέραν των πολύ παλαιών και εξωγενών, άλυτων μάλιστα, προβλημάτων αυτών, εμφανίσθηκαν και άμεσα ενδογενή.
Πριν ακόμη προλάβει να δράσει ουσιαστικά και να προσφέρει η Ένωση αυτή, μεσολαβούν τα τότε γεγονότα της λήξεως της Νόμιμης Αντιπροσωπείας από τον Δάριο Μόλχο της «LA SUISSE», που έγινε «SCHWEIZ», ενώ αποχώρησε από την Ελλάδα η «ENGLISH & AMERICAN», που αντιπροσώπευε ο Γ. Λάμπος. Παρά την αναγκαστική αποχώρησή τους από το Σωματείο μας, αμφότεροι ζήτησαν την συνέχισή του, προθυμοποιούμενοι για κάθε δυνατή βοήθειά τους, υπό τις νέες ιδιότητες και αρμοδιότητες, που θα είχαν στο νέο σχήμα της «SCHWEIZ». Έτσι και αντί πρόωρης διαλύσεώς της, όπως κάποιοι άσπονδοι «συνάδελφοι» του χώρου επιδίωκαν, ενισχύθηκε δια νέων και ικανών Ασφαλιστών, όπως ήταν η ανάληψη της Αντιπροεδρίας από τον υπέροχο εκείνο ξένο Ασφαλιστή και Άνθρωπο DIDIER LAMBERT, που ήταν επικεφαλής του νέου σχήματος της «LA SUISSE/SCHWEIZ» και ο οποίος πρότεινε τον Γιαννιώτη ως νέο Πρόεδρο και ο ίδιος δέχθηκε την Αντιπροεδρία, όπως ο επίσης υπέροχος και εκ Καβάλας καταγόμενος Ασφαλιστής και Άνθρωπος Ξενοφών Αντίπας, Διευθυντής τότε του ίδιου σχήματος και ο οποίος, ουδόλως αρχομανής και πάντοτε πράος, είχε την δύναμη να υποδείξει για την Αντιπροεδρία, όταν αποχώρησε ο LAMBERT, τον ευρύτατα γνωστό και πολύ αγαπητό στην ασφαλιστική αγορά της Θεσσαλονίκης, συνάδελφό του Βασίλη Μακρίδη και ο οποίος συνεργάσθηκε άριστα και αποδοτικά με τον Μελά Γιαννιώτη, εκπροσωπούντες τότε την τοπική Ένωση στην Επιτροπή εξετάσεως υποψηφίων Πρακτόρων Βορείου Ελλάδος, όπως όριζε ο νόμος.


Και άλλοι έμπειροι και ικανοί Ασφαλιστές-Διευθυντικά Στελέχη ασφαλιστικών εταιρειών της Θεσσαλονίκης και της όλης ευρύτερης περιοχής της Βορείου Ελλάδος, προσέφεραν χρήσιμες και καλές υπηρεσίες στην αρχική αυτή Ένωση και τον Θεσμό, ενώ ο πλέον έμπειρος τεχνοασφαλιστής Πυρός Αιμίλιος Ζαρφτσιάν διετέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου, όπως και οι Μιχ. Μυτιληναίος και Δημ. Χατζηπαναγιώτου.
Αποδεικτικό της ίδιας ενισχύσεως και εξελίξεως αποτελεί το υπ΄ αρ. 1 Πρακτικό της πρώτης Γενικής Συνέλευσης της 28/1/1987 στα Γραφεία της τότε ασφαλιστικής εταιρείας «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ», επί της οδού Εγνατία 1, όπου συμμετείχαν οι εκπρόσωποι των πρώτων πέντε ιδρυτριών ασφαλιστικών εταιρειών, που είχαν εγκρίνει με απόφαση του Δ.Σ. την εγγραφή άλλων πέντε νέων μελών, τριών της τότε «SCHWEIZ» (LAMBERT, ΑΝΤΙΠΑΣ, ΜΑΚΡΙΔΗΣ) και από έναν της «ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ» (ΖΑΡΦΤΣΙΑΝ) και «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» (ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ).

Η πρώτη αυτή Γενική Συνέλευση επικύρωσε την αρχική εγγραφή νέων μελών, όπως επίσης και την από 5/11/86 Απόφαση του Δ.Σ. για την εγγραφή άλλων δεκατριών νέων μελών, που ήταν:
ΧΡ. ΓΙΑΝΝΑΚΑΚΗΣ και ΕΥΑΓ. ΣΙΔΕΡΗΣ της τότε «ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗΣ» και ΔΗΜ. ΧΑΤΖΗΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ, ΧΡ. ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ, ΘΕΟΦ. ΤΣΟΜΙΔΗΣ, ΣΙΜΟΣ ΑΛΕΚΟΖΙΔΗΣ, ΧΡ. ΛΑΜΠΕΡΝΑΚΗΣ, ΙΩΑΝ. ΧΑΤΖΗΓΙΑΓΚΟΣ, ΣΩΤ. ΑΛΒΑΝΙΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΓΑΒΡ. ΚΑΡΑΜΠΟΥΡΙΔΗΣ, ΜΙΧ. ΕΞΑΡΧΟΥ, ΑΠ. ΝΕΣΤΟΡΟΠΟΥΛΟΣ και ΝΙΚ. ΠΗΞΑΡΑΣ της «ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ», όλοι τους Διευθυντικά Στελέχη και από όλη την Βόρεια Ελλάδα.
Στην ίδια Γενική Συνέλευση, καθήκοντα Προέδρου της άσκησε ο οικοδεσπότης και Ταμίας της Ένωσης, Κυρ. Ευθυμιάδης, που έκανε και τον κερδοφόρο απολογισμό διαχείρισης ύψους 102.686 δρχ.(!), ενώ ο Γενικός Γραμματέας εμφάνισε τον φάκελο Πρακτικών Δ.Σ. με 15 Πρακτικά του, τον φάκελο πρωτοκόλλου με 30 εισερχόμενα και 63 εξερχόμενα έγγραφα, 14 ενημερωτικές εγκυκλίους προς τα μέλη και χωριστό φάκελο με Δελτία Τύπου και υποβληθέντων Υπομνημάτων. Ενδεικτικό είναι το υπ΄ αρ. 3 Πρακτικό Δ.Σ. της 13ης Δεκεμβρίου 1985, με τα εξής 4 θέματα: 1) Τροποποίηση καταστατικού, 2) Διεκδίκηση συμμετοχής σε ειδικές Τιμολογήσεις (ασφαλίστρων), 3) Εγγραφή νέων μελών και 4) Εκτός έδρας έξοδα Ορκωτών Λογιστών (βάρυναν τις εκτός Αθηνών επιχειρήσεις).


Το 2ο θέμα ανέπτυξε ο Αντιπρόεδρος Γεώργιος Λάμπος και δήλωσε ότι οι Ασφαλιστές της Θεσσαλονίκης και Μέλη της Ενώσεώς μας έχουν την απαραίτητη τεχνική κατάρτιση για την διεκπεραίωση του έργου ειδικών Τιμολογήσεων, που γίνεται στην Βόρεια Ελλάδα από Ασφαλιστές Αθηνών (κόστος-αμοιβές, αλλά και οικονομία, ταχύτητα, ισότητα, δεοντολογία για την τοπική Ένωση), ενώ υπερθεματίζων ο Πρόεδρος Δάριο Μόλχο, δήλωσε ότι το δικαίωμα αυτό το ασκούσαν προπολεμικά οι Ασφαλιστές της Θεσσαλονίκης, με κοινό εκπρόσωπο τον Τεχνοκράτη Χάρη Λέσιο, που έκανε τις επιθεωρήσεις και εισηγήσεις και έτσι δεν έρχονταν από Αθήνα ή αλλού Εκτιμητές κινδύνων Πυρός. «Ομόφωνα αποφασίζεται η υποβολή αιτήματος για την ανάληψη του έργου αυτού από την Ένωσή μας» και η οποία ακόμη περιμένει… απάντηση! Ήταν «ενοχλητική» και σήκωσε κεφάλι από την αρχή.
Με το υπ΄ αρ. 2 Πρακτικό Γ.Σ. της ίδιας αρχικής Ένωσης της 4/3/1987 και σε συνέχεια αποφάσεων του Δ.Σ. στα Γραφεία της τότε ασφαλιστικής εταιρείας «ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ», με συμμετοχή 26 Μελών της, αποφασίζεται η μετατροπή της Ένωσης σε επαγγελματικό Σωματείο και εκλογή νέου Διοικητικού Συμβουλίου, αποτελούμενο από τον Μελά Γιαννιώτη-Πρόεδρο, D. LAMBERT-Αντιπρόεδρο, Δημ. Χατζηπαναγιώτου-Γενικό Γραμματέα, Μ. Μυτιληναίο και Δ. Σπύρτο-Μέλη.
Πράγματι και μετά από μακρόχρονες διαβουλεύσεις και με την νομική υποστήριξη του Δικηγορικού Γραφείου Ανδρέα Καζάζη και ειδικά του νέου τότε Δικηγόρου Τάσου Παγώνη, πραγματοποιείται νέα Ειδική Γενική Συνέλευση των Μελών, με Πρόεδρό της τον Μελά Γιαννιώτη και Γενικό Γραμματέα τον Δ. Χατζηπαναγιώτου, την 7ην Σεπτεμβρίου 1987, όπου και επικυρώθηκε η μετατροπή σε επαγγελματικό Σωματείο, με νέο Καταστατικό και νέα επωνυμία ως «Ένωση Ασφαλιστών Βορείου Ελλάδος-Ε.Α.Β.Ε.», εκκαθάριση και μεταβίβαση στο νέο νομικό πρόσωπο υποχρεώσεων και δικαιωμάτων της Ε.Α.Α.Ε.Β.Ε., με εκλογή πενταμελούς Διοικούσας Επιτροπής, ως προσωρινό Διοικητικό Συμβούλιο, αποτελούμενο εκ των: Μελά Γιαννιώτη, Βασιλείου Μακρίδη (αντί του αναχωρήσαντος στο εξωτερικό D. LAMBERT), Δημητρίου Χατζηπαναγιώτου, Αιμιλίου Ζαρφτσιάν και Δημητρίου Σπύρτου, σύμφωνα με το υπ΄ αρ. 3 και τελευταίο Πρακτικό Γ.Σ. της πρώτης και ήδη μεταλλασσόμενης σε επίσημο επαγγελματικό Σωματείο Ενώσεώς μας.


Γ) Η σημερινή Ε.Α.Β.Ε.

Για την Ιστορία, αναφέρονται εδώ αλφαβητικά τα πρώτα 24, από τον νόμο απαιτούμενα, ιδρυτικά μέλη (φυσικά πρόσωπα) του Επαγγελματικού Σωματείου με την επωνυμία «Ένωση Ασφαλιστών Βορείου Ελλάδος» και δια του παρόντος αποδίδεται τιμή στην μνήμη όσων εξ αυτών έπαυσαν να ευρίσκονται εν ζωή σήμερα.

ΙΔΡΥΤΙΚΑ ΜΕΛΗ

1. ΑΛΒΑΝΙΤΟΠΟΥΛΟΣ ΣΩΤΗΡΙΟΣ - Ξάνθη
2. ΑΝΤΙΠΑΣ ΞΕΝΟΦΩΝ - Θεσ/νίκη
3. ΓΙΑΝΝΑΚΑΚΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ - Θεσ/νίκη
4. ΓΙΑΝΝΙΩΤΗΣ ΜΕΛΑΣ - Θεσ/νίκη
5. ΔΑΛΑΚΟΥΡΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ - Κομοτηνή
6. ΕΞΑΡΧΟΥ ΜΙΧΑΗΛ - Λάρισα
7. ΚΑΛΑΪΤΖΙΔΗΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ - Θεσ/νίκη
8. ΣΥΡΜΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ - Θεσ/νίκη
9. ΖΑΡΦΤΣΙΑΝ ΑΙΜΙΛΙΟΣ - Θεσ/νίκη
10. ΚΑΜΠΟΥΡΙΔΗΣ ΓΑΒΡΙΗΛ - Δράμα
11. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ - Θεσ/νίκη
12. ΛΑΜΠΕΡΝΑΚΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ - Ορεστιάδα
13. ΓΚΟΥΡΓΚΟΥΜΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ - Θεσ/νίκη
14. ΜΑΚΡΙΔΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ - Θεσ/νίκη
15. ΞΕΝΙΔΗΣ ΑΡΗΣ - Κιλκίς
16. ΟΥΖΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ - Κατερίνη
17. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ - Σέρρες
18. ΠΗΞΑΡΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ - Καβάλα
19. ΣΙΔΕΡΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ - Θεσ/νίκη
20. ΣΠΥΡΤΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ - Θεσ/νίκη
21. ΣΤΟΥΠΑΚΗΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ -εσ/νίκη
22. ΤΣΟΜΙΔΗΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ - Θεσ/νίκη
23. ΧΑΤΖΗΓΙΑΓΚΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ - Κοζάνη
24. ΧΑΤΖΗΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ - Θεσ/νίκη


Επίσης και για την Ιστορία, αναφέρονται τα έξοδα μετατροπής και αναγνωρίσεως από το Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης με την υπ΄ αρ. 30/1988 Απόφασή του, καταχωρήσεως στο βιβλίο Αναγνωρισμένων Σωματείων με αρ. 4271 (επαγγ. 1259)/26-2-88 και σχετικών δημοσιεύσεων στο Δελτίο Δικαστικών Δημοσιεύσεων, Φύλλο 6899/1-2-88 και εφημερίδα «Θεσσαλονίκη», σελ. 34 της 19-2-88, που ανήλθαν τότε στο ποσό των δρχ. 47.649, σύμφωνα με το υπ΄ αρ. 438/88 Δελτίο Παροχής Υπηρεσιών του Δικηγόρου Τάσου Παγώνη.
Στα πρώτα χρόνια λειτουργίας του επαγγελματικού μας Σωματείου, εγγράφηκαν νέα μέλη, φυσικά και νομικά πρόσωπα, ενώ δεν υπήρξε κάποιο σοβαρό πρόβλημα με τα αντίστοιχα επαγγελματικά Σωματεία της Αθήνας. Δεν το επέτρεπαν οι τότε συνθήκες.
Αντίθετα, μάλιστα, το υπό την Προεδρία του Μελά Γιαννιώτη επαγγελματικό Σωματείο μας, φρόντιζε και επιδίωκε συνεργασία σε θέματα κοινού ενδιαφέροντος, όπως και υπό την Προεδρία του
Νίκου Αδαμαντιάδη στην «Ένωση Ασφαλιστικών Εταιρειών» της Αθήνας επιτεύχθηκε κοινή διοργάνωση Σεμιναρίου κλάδου Μεταφορών σε ξενοδοχείο της Θεσσαλονίκης, με κοινή υπογραφή υπό των εκπροσώπων των δύο Σωματείων των βεβαιώσεων παρακολουθήσεώς του, από τους τότε πολλούς συμμετέχοντες εκ του βορειοελλαδικού ασφαλιστικού χώρου. Οι βεβαιώσεις αυτές αναρτήθηκαν σε Γραφεία Ασφαλιστικών Πρακτόρων.
Παρόμοιες όμως κοινώς επωφελείς δράσεις και σκοποί, ενόχλησαν εκείνους που είχαν δικούς τους λόγους να ενοχληθούν και πάλι, αφού έπαυε να ισχύει το γνωστό «διαίρει και βασίλευε».
Και ενόχλησε το γεγονός ότι οι ασφαλιστικές εταιρείες με έδρα την Θεσσαλονίκη, που ασκούσαν τον κλάδο Αυτοκινήτων -και με τότε ισχύουσα πονηρή διάταξη «νόμου» ήταν υποχρεωμένες να είναι μέλη «Ενώσεως» στην Αθήνα- εξουσιοδότησαν όλες -πλην- μίας και αρχικά αρνούμενης το τοπικό μας Σωματείο, τον Πρόεδρο της τοπικής οργανώσεώς τους, να τις εκπροσωπήσει στην Γενική Συνέλευση του αθηναϊκού Σωματείου, όπου και εκ παραλλήλου ο ίδιος ήταν πρώτο εκλεγμένο μέλος της Εξελεγκτικής του Επιτροπής και συνεπώς καταστατικό όργανο αυτής. Οι εκεί εκπρόσωποι των μελών της τον είχαν εκλέξει, δια ψηφοφορίας, στην Γενική τους Συνέλευση. Δεν ήταν δοτός, ούτε διορισμένος και ούτε εξαρτώμενος από κανέναν «βαρώνο» του χώρου.
Εξ αυτών, είναι φανερό ότι η μη κηδεμονευόμενη πλέον Θεσσαλονίκη αποκτούσε αυξανόμενη και ανεξάρτητη δύναμη και επιρροή στα κοινά των Ιδιωτικών Ασφαλίσεων. Είχε παρουσία, λόγο, θέση και φωνή στην Αθήνα, όπου έκανε προτάσεις και διεκδικούσε ίσους όρους λειτουργίας, με αναγκαστική λήψη υπόψη των τοπικών ιδιαιτεροτήτων και αναγκών, που, όπως παραστατικά ανέφερε ο εκπρόσωπός μας: «Ελλάδα δεν είναι μόνον η Αθήνα» και «όταν βρέχει στην Αθήνα, δεν θα κρατούμε -δια νόμου- ομπρέλες στην Θεσσαλονίκη ή στην άλλη Περιφερειακή Ελλάδα, όπως δεν νοείται και αντίστοιχος νόμος που να υποχρεώνει τους Αθηναίους να κρατούν ομπρέλες όταν βρέχει και χιονίζει στην Φλώρινα»! Νοούνταν όμως και μόνον μονόπλευρα. Ασκούσαν εξουσία με ανείπωτη αλαζονεία.


Τότε και σε «πηγαδάκια» στα Γραφεία της ίδιας Ένωσης, στην οδό Ξενοφώντος Αθηνών (εδώ ίσως η Θεία Δίκη φαίνεται ότι παρεμβαίνει στα ασφαλιστικά δρώμενα των Ελλήνων, δια των ονομάτων αρχαίων Φιλοσόφων και όσα αυτά σημαίνουν και συμβολίζουν, με τον Αριστοτέλη στην Θεσσαλονίκη και τον… Ξενο-φώντα στην Αθήνα), δόθηκαν πραγματικές «μάχες», εξαιτίας του πνεύματος και αντιλήψεων που επικρατούσε και θύμιζε εποχές «Φιλιππικών» του Δημοσθένη, με αναβιωμένες τις Αντιμακεδονικές και Μακεδονικές Παρατάξεις, υπό σύγχρονη μορφή και ρεβανσιστική διάθεση. Δείτε -ενδεικτικά- μία εξ αυτών:

- «Τι λες ρε Μακεδόνα ξύπνιε, που πήγες και έκανες έδρα των εταιρειών σου την Θεσσαλονίκη! Ξέρεις γιατί κόψαμε το νόμισμα στρογγυλό; (Τα ίδια, περί έδρας, πίστευε και υποστήριζε ένας στην Ξάνθη γεννημένος τέως Πρόεδρος της ίδιας αθηναϊκής Ένωσης, λαμπρότατος μετεωρίτης μετέπειτα στον χώρο).
- Όχι δεν το γνωρίζω, Αθηναίε πανέξυπνε. Πες μου γιατί το κόψατε στρογγυλό και όχι τετράγωνο;
- Για να κυλάει, ρε αγαθέ, από πάνω προς τα κάτω!
- Έχασες Αθηναίε, διότι είσαι σε… οροπέδιο και εγώ στην παραλία!»

Σημείωση: Την εποχή εκείνη είχε γίνει «σλόγκαν» η λέξη «οροπέδιο», αντί του ορθού λεκανοπέδιο για την Αθήνα, που, από φραστικό λάθος, είχε αναφερθεί από διαπρεπή τότε Υπουργό.
Κέρδισε όμως ο συγκεκριμένος «ερμηνευτής του στρογγυλού νομίσματος», που άλλοι και εκτός Ελλάδος και πολύ βορειότερα ή δυτικότερα, «κόβουν και τυπώνουν», διότι έφυγε νωρίς από την ζωή και δεν πρόλαβε να δει ότι αυτό «κυλά» αντίθετα, από Νότο προς Βορρά και πολύ Δυτικά! Κατά τον «ανάρουν», όπως ελληνοπρεπώς λέγεται το «φαινόμενο» αυτό.
Ακριβώς και για την «ροή» γενικώς, έπρεπε να «κουρευθεί και να αναδιαρθρωθεί» η ασφαλιστική Θεσσαλονίκη και λοιπή Περιφερειακή Ελλάδα, ιδιαίτερα μάλιστα η μη προνομιούχα Αθήνα, όχι μόνον με διάλυση της Ε.Α.Β.Ε., που, μετά την απελευθέρωση του ανταγωνισμού τιμών ασφαλίστρων, δια των Κοινοτικών Οδηγιών του έτους 1992, επιδιώχθηκε με κάθε τρόπο, αλλά και με προσωπική και επαγγελματική κατασυντριβή των μελών και εταιρειών, που την στήριζαν. Δύο άλλες επαγγελματικές Ενώσεις Ασφαλιστικών Εταιρειών στην Αθήνα είχαν «φαγωθεί» από την παλαιότερη και μοναδική πλέον, ενώ τα μέλη της «τρώγονταν» από «αχόρταγα» άλλα μέλη της και ατελευτήτως,
μέχρι τελικού κανιβαλισμού και μεταξύ των… αχόρταγων.
Από τις μεσαιωνικού τύπου απειλές και μεθοδεύσεις αυτές και μετά το έτος 1993 αποχώρησαν από το εδώ τοπικό επαγγελματικό Σωματείο μας, όλες οι άλλες, εκτός των δύο ασφαλιστικών εταιρειών που φέρουν στην επωνυμία τους το όνομα της Θεσσαλονίκης και οι οποίες έπραξαν το αντίθετο, με οριστική αποχώρησή τους από το επαγγελματικό σωματείο της Αθήνας. Αυτό το αποτέλεσμα είχαν οι «μάχες» και οι «παρατάξεις»! Και έτσι παραμένουν, εν αναμονή… Φιλίππου!
Αν και όταν γραφεί η αληθής Ιστορία, επί των όλων πραγμάτων και «θαυμάτων», που έφεραν την Ελλάδα και τους Έλληνές της εκεί που είναι σήμερα (2011), για την ίδια «ροή» του (άφαντου πλέον) χρήματος, τότε θα αποδοθούν «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι»! Σίγουρα θα βοηθήσουν τους δίκαιους κριτές, τούτες εδώ οι γραφές.
Από τις εξελίξεις αυτές, η πορεία της Ε.Α.Β.Ε. πέρασε σε τρίτο και ακόμη ισχυρότερο στάδιο, δια τροποποιήσεως του καταστατικού της και με την υπ΄ αριθμ. 9307/13-6-2000 Απόφαση Εγκρίσεώς του από το Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης (Α΄ τροποποίηση Καταστατικού), που αφορούσε κυρίως το άρθρο 4 αυτού για την ιδιότητα των μελών του, στην οποία προστέθηκε και αυτή «του Διαμεσολαβητή ασφαλίσεων με έδρα του την Βόρεια Ελλάδα ή να συνεργάζεται με ασφαλιστική επιχείρηση με έδρα της την Βόρεια Ελλάδα ή να είναι Νόμιμος Αντιπρόσωπος ή Εκπρόσωπος ή Ειδικός Αντιπρόσωπος αλλοδαπών ασφαλιστικών επιχειρήσεων και να κατοικοεδρεύει στην Βόρεια Ελλάδα», αλλά και του άρθρου 2 παρ. 3 των σκοπών του Σωματείου, για την «καθιέρωση ίσων όρων λειτουργίας».
Είναι προφανέστατο και δηλωτικότατο ότι το επαγγελματικό μας Σωματείο αγωνίζεται για το αυτονόητο σε άλλα ευνομούμενα κράτη, που είναι οι ίδιοι όροι λειτουργίας και Ισοπολιτείας, χωρίς να διεκδικεί αποκεντρωτικά κίνητρα και ενισχύσεις. Τα πονηρά αντικίνητρα, μάχεται.
Αυτός ίσως και ο βασικός λόγος, που σήμερα (2011) τα μέλη υπερβαίνουν τα 300 και σε όλη την Ελλάδα.