14. σελίδα - Σελίδα 14

Διεύθυνση

Ν. Κουντουριώτου 19
Τ.Κ. 546 25 - Θεσσαλονίκη
Τηλ.: 2310/533127
Fax: 2310/541228
e-mail:Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
web: www.eave.gr

Επίσης και για την Ιστορία, αναφέρονται τα έξοδα μετατροπής και αναγνωρίσεως από το Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης με την υπ΄ αρ. 30/1988 Απόφασή του, καταχωρήσεως στο βιβλίο Αναγνωρισμένων Σωματείων με αρ. 4271 (επαγγ. 1259)/26-2-88 και σχετικών δημοσιεύσεων στο Δελτίο Δικαστικών Δημοσιεύσεων, Φύλλο 6899/1-2-88 και εφημερίδα «Θεσσαλονίκη», σελ. 34 της 19-2-88, που ανήλθαν τότε στο ποσό των δρχ. 47.649, σύμφωνα με το υπ΄ αρ. 438/88 Δελτίο Παροχής Υπηρεσιών του Δικηγόρου Τάσου Παγώνη.
Στα πρώτα χρόνια λειτουργίας του επαγγελματικού μας Σωματείου, εγγράφηκαν νέα μέλη, φυσικά και νομικά πρόσωπα, ενώ δεν υπήρξε κάποιο σοβαρό πρόβλημα με τα αντίστοιχα επαγγελματικά Σωματεία της Αθήνας. Δεν το επέτρεπαν οι τότε συνθήκες.
Αντίθετα, μάλιστα, το υπό την Προεδρία του Μελά Γιαννιώτη επαγγελματικό Σωματείο μας, φρόντιζε και επιδίωκε συνεργασία σε θέματα κοινού ενδιαφέροντος, όπως και υπό την Προεδρία του
Νίκου Αδαμαντιάδη στην «Ένωση Ασφαλιστικών Εταιρειών» της Αθήνας επιτεύχθηκε κοινή διοργάνωση Σεμιναρίου κλάδου Μεταφορών σε ξενοδοχείο της Θεσσαλονίκης, με κοινή υπογραφή υπό των εκπροσώπων των δύο Σωματείων των βεβαιώσεων παρακολουθήσεώς του, από τους τότε πολλούς συμμετέχοντες εκ του βορειοελλαδικού ασφαλιστικού χώρου. Οι βεβαιώσεις αυτές αναρτήθηκαν σε Γραφεία Ασφαλιστικών Πρακτόρων.
Παρόμοιες όμως κοινώς επωφελείς δράσεις και σκοποί, ενόχλησαν εκείνους που είχαν δικούς τους λόγους να ενοχληθούν και πάλι, αφού έπαυε να ισχύει το γνωστό «διαίρει και βασίλευε».
Και ενόχλησε το γεγονός ότι οι ασφαλιστικές εταιρείες με έδρα την Θεσσαλονίκη, που ασκούσαν τον κλάδο Αυτοκινήτων -και με τότε ισχύουσα πονηρή διάταξη «νόμου» ήταν υποχρεωμένες να είναι μέλη «Ενώσεως» στην Αθήνα- εξουσιοδότησαν όλες -πλην- μίας και αρχικά αρνούμενης το τοπικό μας Σωματείο, τον Πρόεδρο της τοπικής οργανώσεώς τους, να τις εκπροσωπήσει στην Γενική Συνέλευση του αθηναϊκού Σωματείου, όπου και εκ παραλλήλου ο ίδιος ήταν πρώτο εκλεγμένο μέλος της Εξελεγκτικής του Επιτροπής και συνεπώς καταστατικό όργανο αυτής. Οι εκεί εκπρόσωποι των μελών της τον είχαν εκλέξει, δια ψηφοφορίας, στην Γενική τους Συνέλευση. Δεν ήταν δοτός, ούτε διορισμένος και ούτε εξαρτώμενος από κανέναν «βαρώνο» του χώρου.
Εξ αυτών, είναι φανερό ότι η μη κηδεμονευόμενη πλέον Θεσσαλονίκη αποκτούσε αυξανόμενη και ανεξάρτητη δύναμη και επιρροή στα κοινά των Ιδιωτικών Ασφαλίσεων. Είχε παρουσία, λόγο, θέση και φωνή στην Αθήνα, όπου έκανε προτάσεις και διεκδικούσε ίσους όρους λειτουργίας, με αναγκαστική λήψη υπόψη των τοπικών ιδιαιτεροτήτων και αναγκών, που, όπως παραστατικά ανέφερε ο εκπρόσωπός μας: «Ελλάδα δεν είναι μόνον η Αθήνα» και «όταν βρέχει στην Αθήνα, δεν θα κρατούμε -δια νόμου- ομπρέλες στην Θεσσαλονίκη ή στην άλλη Περιφερειακή Ελλάδα, όπως δεν νοείται και αντίστοιχος νόμος που να υποχρεώνει τους Αθηναίους να κρατούν ομπρέλες όταν βρέχει και χιονίζει στην Φλώρινα»! Νοούνταν όμως και μόνον μονόπλευρα. Ασκούσαν εξουσία με ανείπωτη αλαζονεία.